|

انجمنی می‌خواهیم برای خودمان برای روزنامه‌نگاران

گيسو فغفوري

امروز افطاری ریاست‌جمهوری با روزنامه‌نگاران، سردبیران و مدیران مسئول رسانه‌هاست. این دیدار می‌تواند فرصتی برای بیان مطالبات و خواسته‌های روزنامه‌نگاران باشد. در این مدت اصناف و اقشار مختلف با رئیس‌جمهور دیدار کرده‌اند؛ اهالی ورزش، خادمان قرآن، مسئولان اقتصادی و نویسندگان. اما شاید نزدیک‌ترین افراد به روزنامه‌نگاران، نویسندگان و ناشران باشند. در دیدار ناشران و اهالی فرهنگ، جعفر همایی مدیر نشر «نی» توانست یکی از حق‌ها و خواسته‌های متفاوت را بیان کند. او نه درخواست پول کرد، نه حمایت ویژه، او فقط درخواست کرد سیاست‌ها را درست کنید. اکنون در آستانه دیدار امروز با رئیس‌جمهور شاید بهتر باشد به شکل دیگری این درخواست را مطرح کرد. درخواست می‌تواند این باشد که سایه دولت از سر مطبوعات و رسانه‌ها برداشته یا کم‌رنگ شود. اجازه داده شود مطبوعات و رسانه‌ها، مستقل و صنفی عمل کنند. دو بخش در دولت به طور مستقیم با رسانه‌ها سروکار دارند؛ یکی معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دیگری وزارت کار و رفاه اجتماعی. آقای روحانی حتما به یاد دارند که روزنامه‌نگاران بیش از چهار سال است درخواست کرده‌اند که درهای انجمن صنفی‌شان گشوده شود. آقای رئیس‌جمهور می‌دانند که در اولین کنفرانس مطبوعاتی‌شان، این درخواست در کنار گشودن خانه سینما مطرح شد. اما سرنوشت و بازگشایی خانه سینما کجا و بسته‌ماندن درهای انجمن صنفی کجا. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی پیشین - علی جنتی - توانست از کوران تفاوت نظرها و اختلاف‌های آن دوران اهالي سینما گذر کند و جشن بازگشایی خانه سینما در روز سینما برگزار شود؛ حدود یک ماه بعد از استقرار دولت یازدهم. اما چرا این اتفاق برای انجمن صنفی روزنامه‌نگاران رخ نداد؟ چرا وزیر کار و رفاه اجتماعی- علی ربیعی - نخواست یا نتوانست این مشکل را حل كند؟ چرا معاونت مطبوعاتی یک روز لایحه برای تحدید فعالیت‌های روزنامه‌نگاران تهیه و به مجلس ارسال می‌کند و روز دیگری نیز میثاق‌نامه‌ای برای روزنامه‌نگاران تهیه می‌کند که برای هر جابه‌جایی، تغییر وضعیت کاری یا حتی به‌کاربردن کلماتی که شائبه سیاه‌نمایی داشته باشد تحت فشار قرار گیرند؟ اهالی رسانه بی‌شک از همراه‌ترین‌ها با دولت حسن روحانی بوده‌اند. آنان تنگناها و نحوه برخورد قوه‌ها و دستگاه‌های دیگر را با سازمان‌های اجرائی و زیر نظر دولت می‌شناسند. آنان می‌دانند که مسائل صنفی آنها می‌تواند گاه زیر بار مشکلات و اخبار دیگر فراموش شود. آنان گذشت را می‌شناسند، می‌دانند که بین انتشار خبری از خود یا درباره صاحبان مغازه‌های پلاسکو باید کدام را منتشر کنند. آنان می‌دانند که هیچ‌وقت تیتر یک روزنامه‌های خودشان نمی‌شوند. بنابراین صبوری پیشه کردند و می‌کنند. آنان چهار سال و یک ماه صبر كردند و هنوز انجمن صنفی روزنامه‌نگاران گشوده نشده. آنان حتی همراهی بیشتری کرده‌اند و برای عبور از این ماجرا انجمن صنفی دیگری خاص استان تهران تشکیل دادند. اما جواب تمام صبوری‌های آنان این بود که باز هم باید‌ هزار نفر نامه بنویسند و درخواست کنند نامه ثبت انجمن صنفی تهران صادر شود. وزیر كار بگوید مشکلی نیست و واقعیت این باشد که بهانه‌های متعدد در مسیر باشد ازجمله عدم تأیید صلاحیت اکثریت هیئت‌مدیره منتخب. نتیجه صبوری روزنامه‌نگاران این بود که هیئت‌مدیره منتخب آنها در مجمعی که بیش از شش ماه از برگزاری آن می‌گذرد، هنوز نتوانند فعالیت‌های خود را به طور رسمی آغاز كنند. هرچند شاید آقای رئیس‌جمهور نمی‌دانند که اعضای هیئت‌مدیره منتخب در مجموع بیش از صد سال در رسانه‌های مختلف کار کرده‌اند. اما آقای رئیس‌جمهور حتما می‌دانند که هر صنفی و هر شغلی نیاز به حمایت‌هایی از درون خود و اعضای خود دارد. در روزهای گذشته خبر وجود پشم در حلیم منتشر شد و اتحادیه مربوطه به شدت واکنش نشان داد چراکه میزان خرید مردم کاهش یافته بود. یا وقتی خبر استفاده از شربت معده برای تهیه زولبیا و بامیه منتشر شد، دوباره صنف مربوطه بود که به حمایت از اعضای خود برخاست. پس چرا نباید روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه، صنفی برای خود داشته باشند تا در مواقع مقتضی که متأسفانه در این شغل فراوان است، وارد عمل شود: هنگامی که خبرنگاری در مجلس کتک می‌خورد. هنگامی که سه رسانه‌ مهم دانشگاه آزاد برخی از خبرنگاران خود را به دلایل مختلف اخراج یا تعدیل می‌کند. یا هنگامی که یارانه‌ روزنامه‌ها دیر پرداخت مي‌شود و روزنامه‌اي مثل «فرصت امروز» پرداخت حقوق را به دریافت آن معطوف می‌کند. یا زمانی که خبرنگاران به دلیل گزارش‌هایشان با نهادها و سازمان‌ها دچار مشکل می‌شوند یا زمانی که نیاز به آموزش وجود دارد یا زمانی که معاونت مطبوعاتی برخلاف نظر استادان روزنامه‌نگاری لایحه‌ای برای زیر نفوذ دولت قرارگرفتن روزنامه‌نگاری به مجلس ارائه می‌دهد یا میثاق‌نامه‌ای کاملا در جهت محدودکردن پرسشگری تهیه مي‌كند و به امضای 40 رسانه می‌رساند. اینها تنها موارد اندکی است که انجمن صنفی روزنامه‌نگاران می‌توانست در صورت ثبت و آغاز فعالیت رسمی نسبت به آنها واکنش نشان دهد و تلاش‌هایی برای بهبود اوضاع روزنامه‌نگاران داشته باشد. درحالی‌که به هر دلیلی دو بازوی اجرائی دولت درباره روزنامه‌نگاران یعنی معاونت مطبوعاتی، وزارت کار و رفاه اجتماعی علاقه‌ای برای بهبوديافتن و بهترشدن نشان نمی‌دهند. به‌طوری‌که حتی از اعضای هیئت‌مدیره‌های انجمن صنفی ایران و تهران نیز برای این نشست دعوت رسمی نشده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.