انکار مثبت یا منفی؟! من اماس ندارم!
مریم پیمان
«وقتی عجله داری نیا داروخانه!». کیفم را روی شانهام جابهجا میکنم. کلافه به صورت آرام دکتر داروخانه خیره میشوم؛ حق با اوست. من زیادی بیتابم و زمان برای من تنگ. در محیط سفیدرنگ و خنک ایستاده است و جعبههای قرصها را دانهدانه جابهجا میکند. به شیشه مقابلش تکیه میدهم و در رنگهای جعبههای شیرخشک غرق میشوم؛ در آرزوهای بربادرفته. به روزهای خوش میرسم؛ روزهایی بدون وقت دکتر و داروخانه؛ روزهایی با عصرهایی فراخ و یله برای قدمزدن، گشتن و رهابودن. سرم را بالا میگیرم و باد خنک کولر را میبلعم. چشمهای بیجانش در خاطرم زنده میشود. تیرماه پنج سال پیش، پیش از من در صف داروخانه 13 آبان ایستاده بود؛ برای هر قدم، با دست پای راستش را به جلو هل میداد. «من اماس ندارم!» پاسخ او به پرسش عریان من شَکبرانگیز بود. نوع دارو، مهر دکتر متخصص مغز و اعصاب زیر نسخه و نشانههای ناتوانی در راهرفتن و ایستادن. چیزی درست نبود. به داروخانهچی گفت دارو برای خودش است و سوار موتور شد و رفت. او هم کسی را نداشت تا داروهایش را در ظهر تیرماه در صف طولانی داروخانه بگیرد. چند دقیقه نگذشته بود که پیامک او رسید: «ترجیح میدهم کسی نداند». هنوز در بهت انکار و پنهانکاری او ماندهام که چهره مادری نگران به خاطرم میآید؛ چشمهای او در پس جملههای کوتاه و عجولانهاش حرفهای دیگری هم میزد. از دخترانش میگفت و بیماری یکسان هر دوی آنها با وجود اختلاف سن و روحیات. «نمیگذارم داروخانه بیایند. برای روحیهشان خوب نیست. ناهید داروهایش را میخورد؛ اما نوشین حتی نمیپذیرد که «اماس» دارد». مادر رنجورتر و دلشکسته نصیحتم کرد که دیگر داروخانه نروم. آن روز خندیدم؛ اما امروز آرزوی ندیدن داروخانه را در هر ثانیه تجربه میکنم. دلم میخواهد مثل بسیاری از بیماران مبتلا ندانم و نپذیرم که »اماس» در روزها و شبهای من حضور دارد؛ روزها آفتاب را برای من از لذت به درد تبدیل میکند و شبها مهتاب را شاهد میگیرد برای رنجهای بیماری. در سرم تکرار میشود؛ «بگذر شبی به خلوت این همنشین درد». بیطاقت روی صندلی داروخانه مینشینم. فهرست دوستانم را در موبایلم بالا و پایین میکنم؛ در میان آنها دوستان حلقه »اماس» کم نیستند. اگر «اماس» نداشتم، آنها هرگز نبودند. خشم و غم از دوراهی خوبیها و بدیهای بیماری دست در دست هم سرم را به بالا و دور از صفحه هُل میدهند. از پاهای لاغر مردی در مقابلم به دستان پر از داروی او میرسم. صورتش میخندد و از دکتر داروخانه خداحافظی میکند. هنوز به در نرسیده است که کسی نامم را میخواند. فیش را میگیرم. باز هم نسخه، باز هم دارو، باز هم پرسشهای همیشگی و حرفهای تکراری؛ «بار اولتان است؟ این دارو را زدید؟ حتما در یخچال نگه دارید». حرفهای تکراری، آدمهای شبیه و دردهای مضاعف. به هُرم گرمای آفتاب خیابان خیره میشوم. هیچ چارهای نیست. درها باز میشوند و گرما حمله میکند. خسته از تکرار واژه و واقعیت اماس زیر آفتاب قدم برمیدارم و در خیالم فریاد میزنم: «من اماس ندارم!».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.