|

بنیامین بهادری در کنفرانس خبری آنلاین:

پای عقایدم ایستاده‌ام و می‌ایستم

سمیه قاضی‌زاده: بنیامین بهادری بیش از 15 سال قبل با اجرای نوحه‌هایش شناخته شد و بعد از آن تصمیم گرفت که فعالیتش را به موسیقی پاپ معطوف کند. او سال‌ها با شرکت ترانه شرقی فعالیتش در زمینه موسیقی پاپ را ادامه داد؛ اما الان چندسالی است که به صورت مستقل کار می‌کند. سال گذشته هم با بازی در فیلم «سلام بمبئی» در زمینه سینما صاحب تجربه شد؛ اما امسال بعد از گذشت چندین سال از آن سابقه مذهبی، قطعه‌ای با نام «کبیر» را منتشر کرد که خوانش موسیقایی دعای جوشن کبیر است. انتشار این قطعه که در سه سال پیش ساخته شده بود، در ماه مبارک رمضان، آن هم بعد از صحبت‌های مقام معظم رهبری با این مضمون که «در خواندن متون دینی نباید موسیقی، شنونده را از کلام و مفهوم آن دور کند» حساسیت‌های زیادی را برانگیخت؛ تا‌آنجا‌که بنیامین که این روزها در آمریکاست و خود را برای تور عید فطر لس‌آنجلس آماده می‌کند، تصمیم به برگزاری یک کنفرانس خبری آنلاین گرفت. او در ابتدای این کنفرانس که با حضور رسانه‌های مطرح فعال در ایران برگزار شد، در ابتدا داستان شکل‌گیری قطعه کبیر را این‌طور تعریف کرد: «بگذارید من یک بار تاریخچه قطعه «کبیر» را بازگو کنم. این قطعه سال 93 ساخته شده و همان موقع رایزنی شده که به صورت سینگل تراک منتشر بشود و به صورت تلفنی گفتند که صبر کنیم. با آلبوم 94 در ابتدای سال 94 به ارشاد فرستاده شده و مدیر دفتر موسیقی وقت به من زنگ زدند و گفتند من این قطعه عربی را از سی‌دی که فرستاده‌اید، درمی‌آورم. درواقع به ما گفتند سی‌دی دیگری بفرستید که این قطعه عربی در آن نباشد. من علت را پرسیدم و گفتند چون می‌خواهیم به شورا بدهیم. من گفتم چه اشکالی دارد که همین قطعه را هم به شورا بدهید؟ و به من گفتند این قطعه الان مناسب نیست. من همان موقع این حرف‌ها را زدم و گفتم بالاخره این کار ساخته شده و اگر نظر شما اسلامی و شرعی‌بودن این کار است، بالاخره من هم مسلمان هستم و خانواده مسلمانی دارم و حتما درباره آن سؤال کرده‌ام و می‌دانم کلیات آن اشکالی ندارد و فقط ممکن است انتشار این اثر اعتراض‌هایی را در پی داشته باشد. حالا شما کار را به شورا بدهید و فوقش کار را رد می‌کنند. قبول نکردند و به من گفتند که نمی‌توانند کار را به شورا بدهند. البته دلیل فنی داشتند و می‌گفتند اگر این کار را کپی کنند و به شورا بدهند و رد بشود، ممکن است همین کپی‌کار پخش بشود و چون حساسیت اثر بالا است، ممکن است بیرون بیاید. نظر آنها این بود که ممکن است جامعه را ملتهب کند و حاشیه داشته باشد. من خواستم کتبا برای من بنویسند؛ ولی قبول نکردند. من از آنجا بیرون آمدم و به ارشاد رفتم. به سراغ مدیر بالادستی ایشان رفتم که سلام و علیک گرمی با هم داریم. همان موقع به ایشان گفتم و قطعه را برایشان فرستادم و ایشان شنیدند و به من قول دادند که کمک کنند و گفتند که چه راهی برای انتشار آن می‌توانیم پیدا کنیم. هیچ چیزی درباره اینکه این موسیقی چطور است، به من نمی‌گفتند؛ البته قطعه کبیر که آن موقع به ارشاد دادیم، با این قطعه تفاوت داشت و حتی در سال 95 هم من از طریق تلگرام کار را برایشان فرستادم و دو بار هم تنظیمش را عوض کردم. این قطعه ساخت یک شب نبوده است. مجددا من یک ماه پیش تماس گرفتم و با مسئول ارشاد صحبت کردم و گفتم دو سال از ارائه این قطعه به شما گذشته و یک جواب بدهید که «نه»؛ یا بالاخره همین قطعات تک تراک‌ها که ابتدا مجوز نمی‌گیرد و خودمان هم تجربه‌اش را داشته‌ایم که منتشر می‌شوند و بعدا برای آلبوم و اجرای زنده مجوزش گرفته می‌شود. ایشان باز هم به من گفتند که دست نگه دار و از من خواستند که کمی تنظیم را تغییر بدهم. من کار را برای همه فرستادم تا هر تستی که لازم است، انجام دهیم و همه به اتفاق موافق بودند و می‌گفتند این قطعه مشکلی ندارد. حتی آدم‌های سختگیر هم موافق بودند؛ ولی می‌گفتند بله احتمالا از بخش دیگر جامعه و آدم‌های مذهبی اعتراض‌هایی می‌شود. همه اینها یک طرف و اتفاق دیگری که افتاده و افراد مذهبی را که فکر می‌کنند شأن این کار رعایت نشده، کنار بگذاریم؛ دسته دیگر دقیقا مخالف اینها هستند؛ یعنی آدم‌های عرب‌ستیز و کسانی که قائل به نوعی تبعیض نژادی هستند، هم واکنش نشان دادند. دوستان من گفتند که تو می‌خواستی کار را منتشر کنی و با اتفاقی که در ایران و جاهای دیگر می‌افتد، یک مقدار جو عرب‌ستیزی به وجود آمده است. من وقتی می‌خواستم کار را منتشر کنم، یک شب تا صبح روی آن فکر کردم و دلم برای همه ایرانی‌ها سوخت. این همه عرب‌زبان و این همه عرب ایرانی داریم. ما به دنیا کاری نداریم و اگر فقط مملکت خودمان را ببینیم و به اتحاد که مهم‌ترین مسئله در کشورمان است، توجه کنیم، نباید دل هیچ‌کس را بشکنیم. با اینکه دوستان صمیمی من مخالف بودند و می‌گفتند تو هم از این طرف ضربه می‌خوری و هم از آن طرف مورد انتقاد سنگین قرار می‌گیری؛ بااین‌حال من کار را منتشر کردم. من چند سال پیگیری کردم و با آدم‌های خیلی مذهبی چک کردم و کار را بالا و پایین کردم. آقایی بود که تحصیل‌کرده دروس حوزوی در سطح بالایی بود و خودشان به من گفتند که از این قطعه خوششان نمی‌آید؛ ولی اشکالی هم ندارد. یک وقتی زیبایی‌شناسی کار است و وقت دیگر درست یا غلط‌بودن کار. ایشان گفتند من نظر خودم را می‌دهم که به نظر من زیبا نیست؛ ولی غلط هم نیست. مجموع و برایند همه نظرهایی که پرسیدیم، باعث شد این قطعه را منتشر کنم». او درباره همخوانی این قطعه با متون مذهبی هم گفت: «من متون مذهبی را پرسیدم. در قرآن حساسیت خیلی بالاست و همه توصیه می‌کنند که این اتفاق نیفتد؛ ولی در ادعیه گویا مشکلی نیست و فقط تنها نکته این است که راجع به موسیقی آن حرف می‌زنند. البته اینکه موسیقی مناسبی باشد، برای همه نوع موسیقی در نظر می‌گیریم که همیشه موسیقی مناسب باشد. من تجربه ساخت کارهای مذهبی را دارم و قبل از آن برای دوستان معروفی که در ایران نوحه و اشعار مذهبی می‌خوانند سبک‌های مختلفی را ساختم. همیشه این تجربه را داریم که در زمینه‌های مذهبی هر نوآوری ممکن است یک موج گسترده از مخالفت را داشته باشد. نمی‌گویم وظیفه ولی عشق ما همین است که اگر چیزی در زمینه‌های آسمانی و متافیزیکی می‌دانیم با بقیه جامعه تقسیم کنیم. در این تقسیم‌کردن گاهی اختلاف سلیقه به وجود می‌آید. در خانواده خود ما که یک خانواده سنتی و مذهبی است برای این قطعه 50-50 موافق و مخالف داریم. این در جامعه طبیعی است و در مهم‌ترین انتخابات جامعه هم نصف جمعیت موافق و نصف جمعیت مخالف‌اند؛ با اندکی کمتر یا بیشتر. بهادری درباره منطقی‌بودن یا نبودن انتشار این اثر ضمن بیان اینکه شرایط مسئولان فرهنگی کشور را درک می‌کند گفت: شرایط آنها را درک می‌کنم که علیه این اثر بیانیه صادر کرده‌اند؛ آن هم در ساعات آخر یک روز جمعه. به‌هرحال حواشی مختلفی حول و حوش این اثر به وجود آمد و باعث این رفتارها شده است. دوستان مسئول قصدی برای جواب‌دادن به من مبنی بر اینکه این قطعه مجوز گرفته است یا نه، نداشتند. من این اثر را در آمریکا نساخته‌ام. در ایران ساخته شده است و دو بار برای ارشاد ارسال شده است. با هر تغییری نسخه جدید را برای مدیران محترم فرستادم و نظرشان را پرسیدم. ولی هرگز جواب درستی نگرفتم و اگر قرار باشد بهتر بگویم، هیچ جوابی به من ندادند. من پای عقایدم همیشه ایستاده‌ام و می‌ایستم. آن زمان که در اوج همه‌گیری آثار عاشقانه من، آثار مذهبی من هم در دسترس علاقه‌مندان موسیقی قرار گرفت، هیچ‌وقت از اعتقاداتم عقب‌نشینی نکردم و محکم ایستادم و از آن آثار مذهبی در کنار قطعات عاشقانه‌ام دفاع کردم. من اعتقاداتم را باور داشته و دارم و هیچ وقت از آنها فرار نمی‌کنم. الان هم شرایط همین‌گونه است. به این اثر اعتقاد دارم و پای اعتقاداتم می‌ایستم. من باورهای دینی و مذهبی‌ام را خوانده‌ام. بهادری درباره حساسیت بالای موضوع و پیش‌بینی دردسر گفت: «من می‌دانستم که این اثر حواشی مختلفی را در پی خواهد داشت. من نمی‌دانم آثار قبلی که با صدای چهره‌های مختلف با مضامین قرآنی و تلفیق آن با موسیقی تولید و منتشر شده، چطور و با چه سبکی منتشر شده‌اند که از آنها تعبیر به وهن به قرآن شده. ولی درباره من این ماجرا تا حد زیادی فرق دارد. چون فرم کار به‌گونه‌ای است که بیشتر در تلاش است مبلغ یک رفتار مذهبی و دینی و اعتقادی درست برای مخاطب نسل جدید باشد. نیت ‌ما را هم مردم می‌دانند و هم مدیران. من آدم غیرمذهبی‌ای نبوده و نیستم که بخواهم با این اثر وهنی به مقدسات و اعتقادات کسی داشته باشم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.