مسئله ظاهر و باطن افراد!
پوریا عالمی
شاید برای شما هم مثل دیگر مردم دانا و زیبای جهان سؤال باشد که چرا ما دیروز سفرنامه در روزنامه «شرق» ننوشتیم؟ پاسخ ساده است؛ آقا دیروز ما با صدای تلفن مادرمان از خواب بیدار شدیم که تا گوشی را برداشتم، گفت: داداشت رو ترکوندند. فکر کردم شبیه دیگر جوانان وطن داداش ما هم رفته میهمانی و ترکانده و الان وزرا است (این وزرا با آن وزرا که در دولت هستند فرق دارد) که مادرمان گفت: چی میگی؟ داداشت رفته مجلس که با یکی از نمایندههای تهران دیدار کنه و بهشون بگه خسته نباشید که یکهو در مجلس انتحاری کردند، من نگران داداشتم، بیا یک تُکپا برو پیداش کن، قصه نشه. گفتم: چرا نگرانی آخه؟
گفت: آخه داداشت از این مدل ریش جدیدها گذاشته که الان بین هنریها مد شده. از اینها که کچل میکنند، اما ریششان را تا ناف میپرورانند. گفتم این کجاش نگرانکننده است مامان؟ گفت آخه داداشت جای آرتیستها بیشتر عینهو انتحاریها و طالبان و القاعده شده بود. ما چه کردیم؟ کلی توضیح دادیم که جای نگرانی نیست و داداشمان در امان است. مادرمان گفت: ولی پسرم همانطور که توی عکسهای حادثه معلوم نبود کی پلیس مخفی است، کی نفوذی، از کجا معلوم فرق ظاهر و باطن مخربها با داداش آرتیستت معلوم باشد؟ ما دیدیم استدلال مادرمان غلط نیست، در نتیجه تلفن را قورت دادیم و رفتیم در افق غرب گم شدیم. امیدوارم فردا برایتان ادامه سفرنامه را گزارش کنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.