«پلاسمافریز» راهی برای کنترل «اماس»
مریم پیمان
به سوزن بلند بیرونزده از زیر پوستش خیره میشوم. نیمی از ساعد او را پوشانده است و قطرههای زردرنگی را به رگ او وارد میکند. درد سوزن در دست راست من میپیچد. گویی من جای او بر تخت اورژانس بیمارستان خوابیدهام. دو ساعتی بیشتر طول نخواهد کشید و قرار نیست مثل همه کورتونتراپیها هر 12 ساعت یک سرم را تحمل کنیم. هم او و هم من تجربه «اماس» را داشته و داریم؛ او برای دومینبار پلاسمافریز را تجربه میکند و من تازه نام این روش را شنیدهام. سرمایی اندک در استخوانهای پاهایم میپیچد. پارچهای روی پاهایش میکشم. میگوید دردی ندارد، اما من درد در استخوانم بیداد میکند. «درد یک پنجره را پنجرهها میفهمند/ معنی کورشدن را گرهها میفهمند» میخندد. به زور لبخند میزنم. حرف میزند. چیزی نمیشنوم جز انعکاس ضربآهنگ بلند قطرههای آلبومین و شُرشُر خون او در ذهن. از دستی آلبومین و از دست دیگر خون روان است. یکی زرد و دیگری سرخ. به چهره سفیدرنگ او نگاه میکنم؛ آیا با تکرار این سرمهای عجیبوغریب باز هم تعادل خود را به دست خواهد آورد؟ خودم را روی تخت تصور میکنم؛ تنها، با سرمایی در رگها. چیزی عجیب با اسمی غریب و رنگی جدید سرشار از پروتئین به دستم تزریق میشود و از دستی دیگر خونِ من بیرون کشیده میشود و بازمیگردد. همه جان من را به بازی و چرخش میگیرند. «من» را تغییر میدهند! شوخی نیست؛ خون من را تغییر میدهند. پلاسما 56 درصد از حجم خون من است. هر چند ترکیبات عمده آن، آب، پروتئین و کلوئید به همراه هورمونها و ویتامینهاست، اما «من» را تغییر میدهند. روشی جدید برای کنترل بیماری است. به گفته دوستانی که آن را تجربه کردهاند، هیچ عارضهای ندارد و برخی در نخستینبار فقط کمی درد داشتهاند. باورکردنی نیست. بعضی بینایی و برخی تعادل و قدرت راهرفتن با کمک دیوار و عصا را بازیافتهاند، اما مثل همه روشهای دیگر خبری از درمان کامل نیست. تخممرغ، شیر، لبنیات، گوشت، آبگوشت، کباب مرغ، سوپ مرغ، ماهی فراوان، هر نوع میوه و پروتئین برای همه مبتلایان به «اماس» ضروری است و برای آنها که کورتونتراپی یا پلاسمافریز را تجربه میکنند، واجب. صورت شاد و هیجانزده او، خاطرات نخستین پلاسمافریز را روایت میکند و با هزار امید ثانیههای آخر سرم را میگذراند. از شلوغی اورژانس خسته میشوم و گرمای خرداد بیتابم کرده است. حوصله هیچ چیز را ندارم، جز خبری خوش. ناخودآگاه به سمت آب میروم. لیوانی پر میکنم و در برابر چشمان منِ آرزومند روزهداری و دینورزی، جرعهای مینوشم. دعایی زیر لب زمزمه میکنم. تختی را جلوی من به سردخانه میبرند. صدای نالهای از درد سالن بیمارستان را پر میکند. سر به آسمان سفیدرنگ بیمارستان بلند میکنم. گوشیام تکانی میخورد. حوصله هیچکس را ندارم. دلم یک معجزه میخواهد، یک خبر، شاید حرفی از تمامشدن هر نوع درمان و دارو. پرستار دستانش را آزاد میکند و او بدون تعلل از جا برمیخیزد. بدون عصا لنگان راه میافتد. چیزی درونم فرو میریزد از تعجیل او در معجزه دارو.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.