فقط مانده صندلی وسط!
مهرداد حجتی
بعد از انتخابات، دستراستی رفت مسکو، دستچپی هم که بعد از مدتها سرش شلوغ شده، دیگر فرصت نمیکند بیاید کافه. من ماندهام و حوضم! یعنی همین کافهای که در آن قرار میگذاشتیم. پیشتر از دوقطبیشدن و مضراتش شنیده بودم، اما لمس نکرده بودم، اما حالا کاملا آن را حس میکنم. عجب اوضاعی است! فکر نمیکردم روزی برسد که دیگر نتوانم دو دوست دستچپی و دستراستیام را ببینم. فقط مانده همین گارسون مادرمرده که بعضیوقتها میآید سر میز یک چیزهایی میگوید و میرود. دو صندلی دو طرف من خالی ماندهاند. باید اعتراف کنم قطبیشدن هیچ لطفی ندارد. لااقل برای رفاقت هیچ لطفی ندارد. پدربزرگها و مادربزرگها وقتی از سال ٥٧ حرف میزنند چیزهایی میگویند که بیشتر به افسانه شبیه است؛ مثلا چپیهایی که در کنار مذهبیها و ملیگراها در راهپیمایی شرکت میکردند و همه با هم یک شعار میدادند. آنموقع به کمونیستها چپی میگفتند. الان به هر کی بگویی کمونیستها با مذهبیها در کنار هم انقلاب کردند کسی باورش نمیشود. واقعا فکر میکنند این حرفها ساختگی است، اما فیلمهایش هست. همین سیمای جمهوری اسلامی که آنموقع تلویزیون ملی بوده، بارها آن تصاویر را نشان داده؛ زنان بیحجاب در کنار زنان باحجاب همه در یک صف در حال راهپیمایی. مردان هم همینطور؛ چه چپ، چه چپ مذهبی همه در کنار هم. آنموقع اصلا این حرفها مطرح نبود. پدربزرگها و مادربزرگها همان 38 سال پیش که جوان بودند خیلی چیزها را به چشم دیدهاند. بالاخره هم آن چپی ایرانی بوده و هم آن مذهبی. وطن، وطن همه بوده. حالا بعد از اینهمهسال اصلا فکر نمیکردم دو گروه از مردم که از دو کاندیدای روحانی حمایت میکردند تا این حد با هم اختلاف پیدا کنند! حرفهای هر دو گروه در آن روزهای آخر بهقدری علیه هم تند شد که به نظر نمیرسد حالاحالاها بخواهند فراموش کنند؛ از آن سند ٢٠٣٠ گرفته تا آن ادعای عجیب نماینده سابق مجلس که با قسم جلاله گفته بود ظریف قول داده سردار قاسم سلیمانی را به آمریکا تحویل دهد! اینطرفیها هم خیلی حرفها زدند که معلوم بود از سر خشم میخواستهاند پاسخ دهند. حالا که اینجا در همین «کافه وسطِ خیابانِ وسط» تنها کنار میز همیشگی نشستهام، با حسرت به گذشته نگاه میکنم و به این موضوع فکر میکنم که چگونه یک جامعه به دو پاره تقسیم شده است؟ ایراد از چیست و نقص در کجاست؟ آیا امیدی به برطرفشدن کدورتها هست؟
احساس میکنم نیاز به قدمزدن در میان مردم دارم. پیادهراه شلوغ همین نزدیکی است. پیش از ترک کافه از گارسون میپرسم: قرار است اسم کافه عوض شود؟ میگوید: بله قرار است بشود «کافه قطب شمال»! سخنی با خوانندگان: پس از قریب به 16 ماه وقت آن رسیده تا کافه وسط خیابان وسط را ترک کنم. دلیلش هم واضح است؛ سفر طولانی دستراستی به مسکو و مشغله زیاد دستچپی. قهوهخوری تنهایی هم که کیف نمیدهد. به این دلیل ترجیح میدهم بدون حضور آن دو با شما قرار بگذارم؛ قراری برای راهاندازی ستون تازه از هفته بعد. البته اگر در آینده هر دو، چپی و راستی بازگشتند شاید با هم قراری بگذاریم، اما تا آنموقع من تنها در خدمت شما هستم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.