|

گرینوف-4

احمد غلامی

همه پشت خاکریز سنگر گرفته بودند. آن طرف خاکریز، توی دشت پر از تانک و سربازان دشمن بود که آماده پاتک بودند. کله سحر خط را شکسته بودند و دشمن خواب‌زده فرار کرده بود. آن‌موقع هوا آن‌قدر خنک بود که مهدی اربابی می‌لرزید و آرزو می‌کرد کاش خورشید زودتر بالا بیاید و حالا که آفتاب زده بود، تابش تند خورشید گردن و پس سرش را می‌سوزاند. هر سه کنار هم توی گودال روی خاکریز ولو شده بودند. سجاد پلک‌هایش سنگین شده و چرت می‌زد. حسن به مهدی اربابی اشاره کرد و گفت: «تیربارچی ما را نگاه کن». سجاد پلک‌هایش را باز کرد و گفت: «بد جوری خوابم گرفته از دیشب چشم روی هم نگذاشتم». مهدی اربابی گفت: «شب عملیات آدم خوابش نمی‌برد. هول و ولا دارد که فردا چه در انتظارش است. زنده می‌ماند، می‌میرد! زخمی یا اسیر می‌شود». حسن گفت: «تا خود صبح خوابیدم. دلتان خوش است هرچی خدا بخواهد همان می‌شود». سجاد پلک‌هایش روی هم رفت و چرتش برد. مهدی اربابی گفت: «آماده می‌شوند که ضدحمله کنند». حسن گفت: «آتش تهیه بریزند، پشت این خاکریز الکی کارمان تمام است». مهدی اربابی سرش را چرخاند و به امتداد خاکریز نگاه کرد. سربازها مثل نعش روی آن دراز کشیده بودند. حسن گفت: «پشت سرمان هم صاف‌ صاف است بخواهیم عقب‌نشینی کنیم یکی هم جان سالم به در نمی‌برد». مهدی اربابی گفت: «سرگروهبان باروت‌سازان هرکجا باشد آنجا بهترین جا برای عقب‌نشینی است. سرگروهبان کدام طرف است؟» سجاد همان‌طور که پلک‌هایش روی هم بود گفت: «سمت چپ. انتهای سمت چپ». حسن گفت: «این لاکردار بیدار است. خوب شد پشت سرش حرف نزدیم». مهدی اربابی دوربین را گذاشت روی چشم‌هایش و گفت: «درست زده به هدف، ته خاکریز به سمت عقب یک شیار است انگار یک رودخانه خشک است». صدای زوزه خمپاره‌ای از بالای سر آنها گذشت و توی دشت منفجر شد. یکی بعد از آن و یکی دیگر هم. صدای انفجار سه خمپاره سجاد را از جا پراند. حسن گفت: «الان است که شروع کنند». مهدی اربابی گفت: «عملیات قبل 5 کیلومتر پیشروی کردیم آن‌قدر توپ و خمپاره ریختند که 10 کیلومتر عقب‌نشینی کردیم. فرمانده آمد و گفت حداقل برمی‌گشتید سرجایتان. خودش جلو افتاد و گردان را دنبالش کشید. رسیدیم به خاکریز خودمان که صبح از آنجا حمله کرده بودیم. هیچ‌کس نبود. دشمن ترسیده بود جلوتر بیاید. همه برگشتیم توی سنگرهایمان. نمی‌دانید چه حالی داشت انگار برگشته بودیم خانه خودمان. فرمانده، سرگروهبان باروت‌سازان را صدا زد و گفت: «یک ماه مرخصی‌های راه دور لغو. خودت هم حق نداری به شهر بروی». سرگروهبان باروت‌سازان پا به هم کوبید و گفت: «چشم قربان». سجاد پلک‌هایش را باز کرد و خودش را بالا کشید و نشست و گفت: «واقعا نرفت مرخصی؟» مهدی اربابی گفت: «چرا بابا فردا که آب‌ها از آسیاب افتاد صدام زد و گفت ‌مهدی‌جان حواست به خط باشد زودی می‌روم و برمی‌گردم. گفتم چشم سرگروهبان. رفت و سه روز دیگر آمد». حسن گفت: «عجب جانوری است این باروت‌سازان». سجاد گفت: «من و تو خانه پرش یک سال و خورده‌ای اینجا هستیم. این بیچاره تا جنگ هست اینجاست. چیزی ندارد از دست بدهد». حسن گفت: «باروت‌سازان زن و بچه هم دارد؟» مهدی اربابی گفت:‌«یک بار توی سنگر داشت گریه می‌کرد. پشت در سنگر ماندم تا آرام شود. بعد رفتم تو. گفتم سرگروهبان، سرباز احمدی مریض است نمی‌تواند برود سر پست. چکار کنم. گفت، خودم می‌روم. گفتم، سرگروهبان خودتان؟ گفت، بلکه اشکالی دارد. بلد نیستم نگهبانی بدهم؟ گفتم، چرا سرگروهبان اما من خودم می‌روم. گفت، حالا که اصرار می‌کنی، باشد خودت برو». حسن گفت: «دیدی این آدم را نمی‌شود شناخت.» سجاد گفت: «رفتی سر پست؟» مهدی اربابی گفت: «آره. بلند شدم که بروم. سرگروهبان گفت، مهدی بیا یک لیوان چایی بخور. گفتم نه سرگروهبان از شما به ما خیلی رسیده. گفت، کره‌خر خودت گفتی میری سر پست. گفتم، سرگروهبان تعارف کردیم. گفت: تعارف آمد و نیامد دارد. بعد یک لیوان چای غلیظ ریخت گذاشت جلوم. گفتم سرگروهبان این را بخورم اُسطوقدس می‌گیرم. گفت، تو هیچ کوفتی نمی‌گیری. بعد رفت تو خودش و گفت، ببین این عکس پسرم است. عکس را گرفتم. کله پسرش خیلی گنده بود. اندازه یک خربزه با پاهای کوتاه و خپل. گفت، اگر کشته شوم، کی این کدوتنبل را جابه‌جا می‌کند. بعد عکس را گذاشت توی جیبش‌ و گفت، عاشقشم. گفتم،‌ عاشق کی؟ گفت، الاغ عاشق زنم دیگر. اصلا به زنی که توی عکس بود نگاه نکرده بودم. گفتم سرگروهبان ببخشید، دلتان برای او تنگ شده بود که گریه می‌کردید؟ گفت، الاغ آدم برای زنش گریه می‌کند، دلم تنگ شود، جیم می‌شوم می‌روم و زود برمی‌گردم. گفتم، مثل آن روز که رفتید و زود برگشتید، گفت پرو نشو، سرباز. گفتم، چشم سرکار. از سنگر که آمدم بیرون دوباره زد زیر گریه. صدای های‌های گریه‌اش می‌آمد. خواستم برگردم توی سنگر ترسیدم، گفتم این گریه‌ها برای ما آمد ندارد». سجاد گفت: «حالا برای چی گریه می‌کرد؟» مهدی اربابی گفت: «نمی‌دانم چه مرگش بود.». حسن گفت: «اگر ضدحمله کنند، سرگروهبان یک‌تنه جلوشان می‌ایستد». بعد پفی زد زیر خنده. سجاد گفت: «اگر تا حالا حمله نکردند دیگر حمله نمی‌کنند». مهدی اربابی گفت: «برای چی؟» سجاد گفت: «سر ظهر تو گرما در تیررس ما مگر دیوانه شده‌اند». حسن گفت: «خدایا شکرت. یک پیشروی در کارنامه ما ثبت شد». مهدی اربابی گفت: «ما نه، تو.» سجاد گفت: «شروع نکنید بابا حالا دشمن کوتاه آمده شما کوتاه نمی‌آیید». چشم‌هایش را بست و این‌بار به خواب عمیقی فرو رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.