|

«برادرم خسرو»؛ یک فیلم علمی

مهدی زارع

فیلم «برادرم خسرو» را هفته گذشته خانوادگی در پردیس سینمایی آزادی دیدیم. در یادداشت‌های منتشرشده و مصاحبه‌ای که روزنامه «شرق» با کارگردان جوان فیلم (احسان بیگلری) ترتیب داد، متوجه شدم که کارگردان هنگامی که دانشجوی فیزیک بوده علاقه وافری به سینما داشته و با نوشتن نامه‌هایی به کارگردان‌های معروف درنهایت موفق می‌شود که به دستیاری آقای «کیومرث پوراحمد»، کارگردان مشهور، برسد و بعدها به‌عنوان دستیار «اصغر فرهادی» نیز در چند فیلم کار می‌کند. به‌این‌ترتیب با شاگردی در مکتب استادان و خواندن در این عرصه هنری به جایگاهی می‌رسد که فیلم زیبای «برادرم خسرو» را در مورد یک بیمار روانی دوقطبی (با بازی فوق‌العاده شهاب حسینی به‌عنوان بازیگر نقش بیمار/خسرو) می‌سازد. به باور نگارنده که فعالیت‌هایی نیز در عرضه ترویج علم دارد، این اثر سینمایی را می‌توانیم به‌عنوان «فیلم علمی» نیز ارزیابی کنیم و بشناسیم. فیلم در مراحل مختلف نوشتن فیلم‌نامه و ساخت فیلم از مشاوره روان‌پزشکان استفاده کرده و یک دستیار (دانشجوی) روان‌پزشکی در مراحل ساخت فیلم حضور داشته است. کارگردان در یکی از بیمارستان‌های روان‌پزشکی تهران چند ماه حضور یافته تا با مشکل بیماران دوقطبی آشنا شود. به‌این‌ترتیب فیلم توانسته با موضوع بیماری به صورت واقعی و علمی آشنا شود. از سوی دیگر داستان به نحوی به پیش می‌رود که مراحل یک بیماری و پیچیدگی‌های مواجهه با دیگران بر پایه واقعیت (و نه صرفا فرضیات ذهنی نویسنده فیلم‌نامه و کارگردان در مورد بیماری) در یک داستان چالشی به صورت هنرمندانه به نمایش درمی‌آید. افراد (شخصیت‌های) به ظاهر سالم فیلم (ناصر هاشمی در نقش ناصر و هنگامه قاضیانی در نقش میترا) هرکدام به درجات مختلفی دارای مشکلات روانی هستند. این شیوه برخورد واقع‌بینانه با یک داستان که دوروبر ما قابل مشاهده هم هست و بهره‌گیری از نظر علمی متخصصان برای پیشبرد داستان به بالابردن سواد علمی مخاطبان فیلم در زمینه مسائل اختلالات روانی کمک خوبی می‌کند. ای‌کاش این برخورد هنرمندانه «احسان بیگلری» در موضوعات و مسائل دیگر واقعی پیرامون ما در کار او و همکارانش برای ساخت فیلم (به باور من فیلم علمی) تداوم و توسعه یابد. «بیگلری» در اولین فیلم بلندش برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی در بخش نگاه نو جشنواره سی‌وچهارم فیلم فجر هم شده و فیلم منتخب بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن در سال 2016 بوده و اکنون در اکران نیز مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است. پیشنهاد می‌کنم برای فیلم بعدی موضوعات مهمی مانند زلزله تهران، مسئله خشک‌سالی، انرژی در ایران، ریزگردها، آلودگی هوا و... را نیز به‌عنوان موضوعات قابل‌پرداخت برای داستان‌پردازی خود مدنظر داشته باشد. به‌این‌ترتیب می‌توان امید داشت که سینمای ایران به ترویج درک واقع‌بینانه از مسائل و تفکر علمی کمک کند. به باور نگارنده این ترویج نگاه واقع‌بینانه و تفکر علمی در فیلم «برادرم خسرو» با موفقیت انجام شده است که به‌همین‌دلیل به کارگردان و همه عوامل فیلم تبریک می‌گویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.