|

میهمانِ مملکتِ دلِ «مملکت» خانم

مريم پيمان

يا نور مستوحشين في الظلم. تونل پنجم را رد مي‌کنم. سياهِ سياه. با تک‌نورهايي در فاصله‌هاي دور. شب جاده را احاطه کرده است، مثل گناه و دل من. صورتِ خيسم با نت‌هاي موسيقي نوازش مي‌شود و هر نور چهره‌اي را در خاطرم زنده مي‌کند. تونل‌به‌تونل، شهربه‌شهر، خانه‌به‌خانه، داستان‌به‌داستان، يتيم‌به‌يتيم. چيزي روي سينه‌ام سنگيني مي‌کند و دردي در گلويم مي‌پيچد. «حکايت از چه کنم سينه سينه درد اينجاست/ هزار شعله‌ي سوزان و آهِ سرد اينجاست».

وارد تونل بعدي مي‌شوم. انگار در خانه «مملکت» به روي من گشوده مي‌شود. نوري در تاريکي محضِ دهي در «دوردور» لردگان. لبخند روي چهره پرمهرِ مادر هفت فرزند چنان کشيده و زيبا مي‌نشيند که يقين مي‌کنم پاکي سيرتِ صاحبانِ ابروانِ سياه و چشمانِ تيره هيچ نشاني جز موهبتي خدادادي نيست. کلمات نامفهوم او در بين صداي خنده‌هاي بچه‌ها غرق مي‌شود و من در رؤياي آسمانِ بالاي سقفِ کوتاهِ سياهي‌زده از دودِ بخاري. اذان گذشته است. دستانم را به قنوت شُکر بلند مي‌کنم و شهادتينِ توبه مي‌خوانم. نجوا مي‌کنم: «بيا که مسئله‌ي بودن و نبودن نيست/ حديث عهد و وفا مي‌رود، نبرد اينجاست». از تونل بيرون مي‌آيم. درختي به گاردريل سست کنار جاده تکيه داده است؛ مثل تکيه زني تنها با سه يتيم به شوهري جديد در فرهنگي غريب. فرهنگ مردماني به غايت سخت و در نهايت، متعصب. مردماني با مرداني آزاد براي بودن و زناني در بند براي نبودن. دست دراز مي‌کنم به استکانِ شيشه‌اي ايراني چاي خوش‌رنگ لب‌سوزِ زني در آستانه 30 سالگي. چهره مردي جوان و عاشق در رنگ صورتي روسري دخترکي يتيم محو مي‌شود و ظرف نباتي را مقابلم مي‌بينم. دخترک با ترديد به رسم ميهمان‌نوازي لبخندي با ترديد مي‌زند. نباتي برمي‌دارم و قاشقي از داخل ليواني آب. در ميان همهمه و واژه‌هاي گنگ جمع گرم خانه 12متري مملکت «مملکت» خانم سفر مي‌کنم؛ از تولد بهاري زينب به دردِ بارداري پاييزي براي علي و غم مرگِ شوهري جوان در درگيري قومي با گريه‌هاي بلند فاطمه. دست دراز مي‌کنم تا براي خداحافظي در آغوش بگيرمشان که جانماز کوچک دست‌دوز صورتي‌رنگ را دخترک همسر جديدش برايم پهن مي‌کند. چه حاجتي به وضو وقتي در اشک‌هاي يتيمي غسل زيارت کرده‌ام و دل را راهي قبله دل. قامت مي‌بندم نمازي براي استغفار. رکوع مي‌روم براي مردانگي پيداشده عصر گم‌شدگي‌مان و سجده مي‌کنم در برابر صداقتِ نگاهِ زني يتيم‌پرور. بغضم مي‌شکند. نگاهِ «حسين» گونه‌هايم را آتش مي‌زند و قنوت مي‌گيرم؛ «پروردگارا! به پاکي سقفِ خانهِ سياه از زغالِ يتيمان، به حرمتِ شادماني چشمانِ اين زن، به مردانگي و غيرتِ اين مرد، انسان‌بودن و انسان‌ماندن را به من بياموز!» سر به سجده آخر مي‌نهم. دستان زينب به شانه‌هايم مي‌نشيند. درد در پاي راستم آرام مي‌شود. براي نخستين‌بار بدون وضو و دعاي مستجاب، بندگان صالح خدا را سلام مي‌کنم. راه در پيش است و من راه جسته قدم برمي‌دارم. کسي در من مي‌خواند: «به روزگار شبي بي سحر نخواهد ماند/ چو چشم باز کني صبح شب نورد اينجاست/ جدايي از زن و فرزند سايه جان! سهل است/ تو را زِ خويش جدا مي‌کنند، درد اينجاست».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.