|

سيدحسن خميني:

در تاريخ آخوند زياد داشتيم اما هيچ‌کدام امام نشدند

حجت‌الاسلام سيدحسن خميني در برنامه «نگاه يک» شبکه اول سيما حضور يافت و به طور زنده با مردم سخن گفت که اهم سخنان او در پي مي‌آيد: حقيقت امر اين است که امام بيان درد جامعه خودش بوده است. ما در تاريخ آخوند زياد داشتيم، مرجع هم داشتيم، سيد هم داشتيم، خوشگل هم داشتيم، اما هيچ‌کدام امام نشدند. علت اينکه امام مورد اقبال همه مردم قرار گرفته اين است که امام کليد حل مشکلات و بيان درد آنها بوده است؛ «که هم کمند بلايي و هم کليد نجات». البته امام در ماه رمضان شعر نمي‌خواندند. به خاطر اينکه روايتي هم داريم که در ماه رمضان بيشتر قرآن بخوانيد. ايشان قبل از شروع ماه رمضان غزلي دارند که مربوط به آخر ماه شعبان است. «اي وازده ترهات بس کن/ تَکرار مکررات بس کن» اصلش هم «تَکرار» بر وزن تَفعال است و لهجه يزدي نيست. فکر مي‌کنم بيت دوم هم اين است «گفتار تو از براي دنياست/ بس کن، تو خزعبلات بس کن». امام در پايان عمر فقاهت خود «رأي مردم» را به عنوان «جمهوريت» وارد نظام حکومت اسلامي مي‌کند. شعار «حکومت اسلامي» را که بعضي‌ها مي‌گويند، مي‌فرمايند جمهوري اسلامي؛ ورود عنصري به نام «انتخابات». واقعا اين جمله مقام معظم رهبري جمله حکيمانه‌اي است. فکر مي‌کنم عيد بود که ايشان گفتند «اگر مي‌خواهيد بگوييد هيهات منه الذله، بگوييد هيهات از آن روزي که انتخابات نباشد». اين بيان ديگري است از «ميزان رأي ملت است». من فکر مي‌کنم پرواز انقلاب، 12 بهمن از پاريس به تهران، يکي از مهم‌ترين حوادث است. جنگ خيلي مهم است ولي جنگ هشت سال و اين هفت ساعت است. يعني اين تصميم که من بايد به تهران بيايم. شما شرايط الان را نبينيد. يک هواپيماي متعلق به يک کشور دشمن، روي هوايي که دست دشمن است، مي‌خواهد در فرودگاهي بنشيند که افسري که يوزي به دست پاي هواپيما نشسته افسر دشمن است، همه اين مجموعه را توجه کنيد، امام مي‌گويد الان بايد به تهران بروم. در جايي ابوي ما مي‌گويد، همه غير از امام و ابوي ما مخالف بودند. ابوي ما مي‌گفته که الان وقت رفتن است. قرار است کشته هم شويم الان بايد به تهران برويم و ديگر نبايد بمانيم. حتي يکي از بحث‌هاي مهم امام دائما تذکر به اين است که نظامي‌ها حق دخالت در سياست را ندارند. يعني اساسا مي‌گويند سياست و رفتار داخلي سياست ما هيچ ربطي به تفنگ ندارد و نبايد در دايره رفتارهاي نظامي تعريف شود؛ فقط مردم. آن وقت اگر مردم آمدند، چون متعلق به خودشان مي‌دانند، مشکل را حل مي‌کنند. اين يکي از نکاتي است که بايد اقرار و اذعان کرد که بعد از امام توسط خلف امام به شدت مورد تأکيد بوده و يکي از نقاط درخشان کارنامه ايشان است. اسلام ناب تعبيري است که امام در پايان عمر مبارکشان مطرح کردند و عمدتا هم در مقابل اسلام متحجر بود. تحجر از کليدواژه‌هاي انديشه سياسي امام است؛ متأسفانه مغفول هم مانده است. اتفاقا امام قيد مطلقه را که به عنوان ولايت مطلقه فقيه آوردند، در بازه زماني و در مقابل تحجر گذاشتند. شروع بحث‌هايي که بعدا به اسلام ناب منجر مي‌شود، بحث قانون کار است يا مثلا شطرنج یا بحث حضور زنان در جامعه است. تا وقتي که انقلاب مي‌شود بسياري از مراجع وقت اجازه حضور زنان را در راهپيمايي هم نمي‌دادند؛ در بقيه موارد به کنار يا مثلا در بحث موسيقي، سريالي در تلويزيون به نام «پاييز صحرا» پخش مي‌شد که محل بحث شد. در اين مورد بحث‌هاي بسيار جدي وجود داشت. مورد ديگر حضور خانم‌ها در عرصه سينما و تلويزيون است. فکر مي‌کنم خانم جميله شيخي در آن فيلم حضور داشت که محل بحث شده بود. عمدتا امام به عنوان اسلام سرمايه‌داري مواردي را هم مطرح کردند که آقاي مهدوي‌کني گرفت و در آستانه انتخابات مجلس سوم که جامعه روحانيت و مجمع روحانيون بود، ايشان مي‌گفت که من پيش امام رفتم و گفتم مي‌گويند اسلام آمريکايي و ايشان فرمود مرادم شما نيستيد. اسلام آمريکايي همان چيزي است که مقابل اين اسلام ناب قرار مي‌گيرد. يعني اسلامي است که ممکن است به ظاهر بسيار متصلب و بسيار متحجر باشد ولي انتهاي آن ناکارآمدي دين را در عرصه اجتماع نشان مي‌دهد. راه ما بازگشت به متون ديني با اجتهاد نو، اجتهاد خاص و اجتهاد در انديشه امام است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.