|

دراماتیک همچون سینما

مهرداد حجتی

انتخابات ٩٦ دراماتیک بود. فرازوفرود و حتی تعلیق داشت. بعد از پایان یک تلاش نفس‌گیر در روز جمعه، ٢٩ اردیبهشت، باز هم التهاب‌ها فروننشست. تعلیق تازه آغاز شده بود؛ ساعت‌ها و دقایق کشدار که همه را بی‌تاب کرده بود؛ ساعت‌هایی که باید همه در خواب می‌بودند، اما اضطراب خواب را از چشم همه گرفته بود. ساعت ٢٤ روز جمعه، بسیاری، شاید‌ میلیون‌ها رأی‌دهنده هنوز در صف بودند؛ صف‌های طویلی که گاه به صدها متر هم می‌رسید. از درون شعب خبر‌های ضدونقیض می‌رسید. یکی می‌گفت بمانید از همه رأی می‌گیرند و دیگری می‌گفت وقت تمام شده، ایستادن بی‌فایده است، بهتر است برویم. هرکس چیزی می‌گفت. هیجان برای آنها که در صف بودند به اوج رسیده بود. همه بی‌تاب منتظر لحظه‌ای بودند که خبر برسد و گفته شود از همه رأی گرفته می‌شود، اما این‌چنین نشد. بالاخره پس ساعت‌ها انتظار گفته شد؛ همه به خانه بازگردند و ساعت اخذ رأی به پایان رسیده است؛ اتفاقی دراماتیک همچون وقایع پیش از آن، اما این پایان ماجرای نفس‌گیر انتخابات نبود. انتظار وارد فاز تازه‌ای شده بود. این‌بار انتظار برای اعلام نتیجه بود. ساعت از ٢٤ گذشته و شنبه، ٣٠ اردیبهشت آغاز شده بود؛ روزی که قرار بود سرنوشت یک ملت رقم بخورد. آیا تا دقایق دیگر نتیجه اعلام می‌شد؟ ساعات و دقایق نفس‌گیر، همه را بی‌تاب و بیدار نگه داشته بود. جوان‌های رأی‌اولی بیش از دیگران بی‌تاب بودند. آنها برای نخستین‌بار اجازه یافته بودند به جمع بزرگ‌تر‌ها راه پیدا کنند تا در یک تصمیم‌گیری ملی شریک شوند؛ اتفاقی بس خوشایند که خاطره‌اش تا پایان عمر باقی می‌ماند، اما آیا در این ساعات و دقایق پرالتهاب همه شبیه به‌هم فکر می‌کردند؟ هر رأی‌دهنده‌ای انتظار داشت کاندیدای موردعلاقه خودش پیروز رقابت باشد. شاید به فاصله یک خانه از هم، یکی به این و دیگری به آن کاندیدا رأی داده بود. ملتی که در چندروز به دو پاره تقسیم شده بود و در این مدت بارها رودررو، یکدیگر را به چالش کشیده بودند، حالا هرکدام منتظر نتیجه این رقابت بودند. کدام‌یک در نهایت برنده می‌شد؟ وقتی ساعت از شش بامداد گذشت و نتیجه اعلام نشد، برخلاف سال‌های پیش که نتیجه شمارش آرا به‌تدریج اعلام می‌شد، این‌بار هیچ نتیجه‌ای اعلام نشده بود! و این بر گمانه‌زنی‌ها می‌افزود. دقایق بعد، دقایق کشنده انتظار بود. ملت طاقتشان طاق شده بود که به‌ناگاه نتیجه اولیه اعلام شد. ماجرای دراماتیک برای یک گروه خوشایند و برای گروه دیگر ناخوشایند به پایان رسیده بود؛ ماجرایی که نه بر پرده نقره‌ای که بر پهنای جغرافیای یک کشور رخ داده بود؛ نمایشی عظیم و غافلگیر‌کننده که هر بیننده‌ای را میخکوب می‌کرد. سیاست هم همچون سینما پس از چند دهه به بلوغ رسیده بود. شاید به این دلیل که انتخاب مردم برای سیاست‌ورزان هم اهمیت حیاتی پیدا کرده بود؛ همان‌طور که برای سینماگران این انتخاب حیاتی است. سینماگری که با اقبال مردم روبه‌رو نشود، سینمایش خواهد مُرد، چنان‌که سیاست‌مداری هم که با اقبال مردم روبه‌رو نشود، سیاستش خواهد مُرد. این ویژگی «انتخابات» است. به همین دلیل است که در کشورهای دموکراتیک مهم‌ترین تصمیم‌گیری‌ها را در سطح ملی به رأی می‌گذارند تا این‌گونه مردم خود سرنوشت خود را تعیین کنند؛ اتفاقی که ما با بلوغ سیاسی به آن خواهیم رسید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.