روزهداری؛ پرسشی برای مبتلایان به «اماس»
مریم پیمان
به آسمان از لابهلای شاخههای درخت کاج نگاه میکنم، دستهایم به هم چسبیدهاند و رو به آن بلند شدهاند. کسی حواسش به من نیست. چیزی در سینهام سنگینی میکند. حوصله هیچکس را ندارم، هیچچیز را. صدای درونم هم ساکت شده است، فقط نام او را نجوا میکنم. صدای اذان مغرب کوچه را پر کرده است و بوی نان تازه، حلیم و آش از سفره بلند میشود. دلم تنگ میشود برای همه سفرههای افطار کودکیهایم، برای خاطرههای دینداری و برای لحظههای ایمان. دختربچههای تازهروزهدار دور سفره نشستهاند و من از شرم توان نگاه در نگاه آنها را ندارم. سالهاست که من ترک روزه کردهام. بارها و بارها روزهای نخست با رنج و عذاب از سحر و افطار دور شدم. عادت کردم؛ اما باز دلم برای روزی، روزهداری تنگ میشود. ضعف شدید با کاهش قند خون و سیاهی و تاری چشمان، بر من غلبه میکند و بیطاقت. تشنگی و گرسنگی در گرمای این سالها امان نمیدهند و ایمانی بر جای نمیگذارند. شاید روزهداریهای کودکی زمینه بیماری را تقویت کرده باشند؛ پاسخی به هیچ احتمالی ندارم. به آسمان از لابهلای شاخههای درخت توت نگاه میکنم. دستهایم پای راستم را چنگ زدهاند و قلبم تند میزند، چیزی زیر زانوی پای راستم تا نوک انگشتانم از کار افتاده است، گویی توان و تاب وزن من را ندارد. قطرهای عرق روی ستون فقراتم روان میشود و نام او زیر لب زمزمه. ترس بر من مستولی میشود و فکر روزهای ناتوانی تقویت. دلم فقط یک بار دیگر فرصت سلامتبودن و راهرفتن میخواهد و حسرت دویدن و کوهنوردی. سالهاست که ورزش منظم را ترک کردهام و بارها آرزوی فتح قلههای بزرگ را در سر پروراندم. تغییر ارتفاع، تحمل گرما و خستگی ورزش را ناممکن کرده است و من را خسته از ورزشهایی مثل یوگا و پیادهروی. دلم یک تغییر بزرگ میخواهد، کاری که یک انرژی عظیم را در من بیدار کند، شاید یک روز روزهداری. «هر کاری دلت میخواهد بکن!» مبهوت نگاهش میکنم. «مسئولیت روزهنگرفتن کسی را قبول نمیکنم. دوست داری، بگیر!» هر روز به ظهر نرسیده چشمانم سیاهی میروند و من ناچار عهد چند ساعته خود را میشکنم. سالهاست که میدانم، همه بیماران مبتلا به «اماس» درصورتیکه به بیماریهای عروقی، خونی، دیابت و کلیوی دچار نباشند و وضعیت چرخش خون مناسبی داشته باشند، میتوانند روزه بگیرند. من به هیچیک از این بیماریها مبتلا نیستم؛ اما انگار شدنی نیست. راه سخت کنترل بیماری چنان در خاطرم ثبت شده که ایمانم به سستی خانه عنکبوت شده است. حتی اراده به روزه هم کاری از پیش نمیبرد و ترس از کمبینایی من را به شکستن عهد و اراده میکشاند. فقط میدانم که دلم یک تغییر بزرگ میخواهد. به آسمان از لابهلای شاخههای درختان نگاه میکنم، در گذشته غرق میشوم، در روزهای خوب و بد. هیچ امیدی به خنکشدن هوا دیگر نیست. بار دوم در یک هفته، پای راستم خالی شد. گرما نیامده بر من هجوم آورده است. ناامید دستهای دلم را وقت سحر بلند میکنم؛ دلم یک تغییر بزرگ میخواهد، شاید یک روز سلامتی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.