|

انقلابیون آمریکا و تغییری که به آن باور داریم

ترجمه: مجتبی طالقانی

«دوران اوباما یادآور تمامی آن جنبش‌های مردمی است که نقش بسیار حیاتی در تحقق اهداف سیاسی داشته‌اند». سنت انقلابی در آمریکا به دوران جنگ‌های داخلی بازمی‌گردد. در این واکاوی از جنبش لغو بردگی و حمایت از حقوق زنان گرفته تا حرکت‌های رادیکال کارگری و سوسیالیستی و کمونیستی و جنبش‌های دفاع از حقوق سیاهان و اشغال وال‌استریت و زندگی سیاهان اهمیت دارد. اگرچه کلمه رادیکال به هر دو وجه چپ و راست قابل اطلاق است، ولی ما در اینجا به بررسی جنبش‌های رادیکال چپ می‌پردازیم. بررسی این مهم در شرایطی که دوره پرزیدنت اوباما رو به پایان می‌رفت و سناتور برنی سندرز جریان جدیدی را شروع کرده بود، برای من جاذبه خاصی داشت. درس را با طرح این موضوع شروع کردم که تحول‌طلبی و انقلابیگری موضوعی سابقه‌دار و همیشگی در تاریخ ما بوده است. با وجودی که مخالفان، انقلابیون را دست‌نشانده و تحریک‌شده از سوی دشمن و سازمان‌های آن جلوه می‌دهند، واقعیت این است که آنها همیشه از درون فرهنگ ما سر بلند کرده، به زبان مردم سخن گفته و ارزش‌های مهمی را طلب کرده‌اند؛ واقعیتی که به اثبات تحول‌خواهی آنان با وجود این همه دشمنان قسم‌خورده کمک کرده است. انقلابیگری آمریکایی همیشه درپی ایجاد و تعقیب آرمانی بوده است تا به کمک آن دنیایی با کیفیت برتر از نظر قانونی، اجتماعی و جنسی استوار کند. با وجود مواردی از اعمال خشونت، اغلب جنبش‌های آمریکایی روحیه دموکراتیک و مسالمت‌جویانه زندگی آمریکایی را منعکس می‌کردند. همواره جنبش‌های آنها باز و کاملا شفاف بوده و هیچ‌گاه جنبه سری و مخفی نداشتند، متکی بر عمل سیاسی و آگاهی بدون اجبار و تهدید بوده‌اند. تعجبی ندارد که اغلب آنها ضعف‌ها و کاستی‌های جوامع بزرگ‌تر خود را نیز داشته‌اند، انقلابیون محصول جامعه خود بودند اگرچه برخی از جنبه‌های مشخص جامعه را مردود می‌دانستند. در کلاس‌ها همواره همدلی را خود با جنبش‌های ذکرشده نشان داده‌ام و البته تأکید نیز کرده‌ام نباید تعجبی داشته باشیم که بعضی از طرفداران لغو بردگی ضمنا مخالف حقوق زنان بودند یا بعضی از هواداران جنبش زنان طرفدار نژادپرستی و برخی از سازمان‌های کارگری با مهاجران عناد می‌ورزیدند. نه در تاریخ و نه در سیاست نمی‌توان شرح ساده‌ای از زندگی ارائه کرد. از آرزوهای «توماس پی نی» برای آمریکای رهاشده از میراث اروپایی نابرابری تا رؤیای طرفداران لغو بردگی و برابری زنان برای رهاشدن از قیود قانونی و عرفی حاکم، از مفاهیمی که شوالیه‌های کارگری از تعاونی‌های مشترک‌المنافع داشتند تا سوسیالیست‌هایی که کارگران را به سازمان‌یافتن براساس آرزوهای خود تشویق می‌کردند، از چپ‌های جدید که به آزادی شخصی به اندازه فراوانی کالاها اهمیت می‌دادند تا کوشش‌های اخیر که مقابله با نتایج ناخواسته جهانی‌شدن را تبلیغ می‌کنند، هر نسلی سهم خود را در تاریخ آمریکا ایفا کرده و انقلابیگری تداوم داشته است. دستاورد‌های متعددی که به آنها به‌عنوان نتایجی قابل مباهات اشاره می‌کنیم مانند لغو بردگی، گسترش چشمگیر حقوق زنان، احترام به آزادی‌های فردی و حق مخالف‌بودن و کوشش‌های اخیر برای مهارکردن سرمایه‌داری و مبارزه علیه نابرابری اقتصادی، همه حاصل این زحمات آنهاست. مبارزات انتخاباتی سال 2008 اوباما که باعث علاقه‌مندی‌ میلیون‌ها نفر به سیاست شد، خود نمایشی از لزوم رابطه و هم‌زیستی بین جنبش‌های عمومی و عمل سیاسی بود. متأسفانه حتی پیش از شروع زمامداری وی معلوم شد وی علاقه‌ای به استفاده از نیروی مردمی که باعث پیروزی وی شدند، ندارد. این موضوع در یک کنفرانس مطبوعاتی در پایان نوامبر سال 2008 مشخص شد. هنگامی که از وی سؤال شد چگونه می‌خواهد شعار خود «تغییری که می‌توانیم باور داشته باشیم» را عملی کند درحالی‌که تیم اقتصادی وی مرکب از متفکران نئو‌لیبرالی است که خود آنها در به‌وجودآوردن بحران مالی دست داشته‌اند؟ جواب داد «من قصد ندارم شما را به سرزمین موعود هدایت کنم، زیرا اگر می‌توانستم شما را به آنجا ببرم لابد کس دیگری هم می‌توانست شما را از آنجا خارج کند». منبع: نیشن

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.