|

در ميان ابرها بودن...

ليلي فرهادپور

چندسال پيش ترانه‌اي مد شده بود که مي‌گفت همه‌چي آرومه/ من چقدر خوشحالم... چقدر آن روزها اين ترانه حرص درآر بود، اما چندروزي است که شعرش افتاده تو دهنم! واقعا همه‌چي آرومه،... البته اگر بگذريم از ادامه‌دادن نشست‌هاي شبه‌انتخاباتي برخي نامزدها، آن‌هم پس از انتخابات و شبهه در اکران فيلم «خانه پدري» کيانوش عياري و «آشغال‌هاي دوست‌داشتني» محسن اميريوسفي و چندتا مسئله ديگر! بله من خوشحالم. مثلا از اينکه درباره ربناي شجريان وزارت ارشاد نامه نوشته به صداوسيما و به‌هرحال کسي از طرف صداوسيما خودش را ملزم به پاسخ دانسته است. در اين مرحله اصلا مهم نيست که پاسخ از سوي صداوسيما قانع‌کننده يا حتي قابل‌دفاع باشد، مهم اين است که اين نهاد ياد گرفته است که پاسخ‌گو باشد و اين بسياربسيار سنت پسنديده‌اي است. اصولا اگر تمام نهادهاي اجرائي و نظارتي و مديريتي اين مملکت خود را ملزم به پاسخ‌گويي بدانند، چرا ما خوشحال نباشيم. اينکه سازماني خودش را بالادست نداند مگر بد است؟ در دوران انتخابات، روزي سر فيلم‌برداري يک ميني‌سريال بودم که از سازمان آمدند تا با بازيگران و کارگردان مصاحبه انتخاباتي کنند. من گله‌مند از رويکرد اين رسانه ملي، شاکيانه دست رد به سينه‌شان زدم و ديگران هم به انتقاد از سازمان پرداختند. همه مي‌گفتند ما صحبت نمي‌کنيم. گزارشگر محترم مرتب گوشزد مي‌کرد که درست نيست، ما از طرف سازمان آمديم و شما مصاحبه نکنيد، خوبيت ندارد! اما مشخص نمي‌کرد که اين خوبيت‌نداشتن براي کيست؛ براي ما يا براي او که به اين مأموريت فرستاده شده است. بالاخره نمي‌دانم چه تلفني از طرف تهيه‌کننده به گروه شد که يکي‌يکي رفتند جلو دوربين، البته به غير از من! چون خودم را بيشتر روزنامه‌نگار مي‌دانم (حتي در قالب يک روزنامه‌نگار مستعفي) تا بازيگر و اگر چيزي پيش بيايد خب درباره‌اش مي‌نويسم. اگرچه چيزي هم پيش نيامده باز هم طاقت نياوردم و در موردش نوشتم.

بله اکنون من خوشحالم و بزنم به تخته احساس مي‌کنم همه‌چي آرومه، انگار بعد از توفان به ميان ابرها رفته باشي! به‌هرحال ماه مبارک رمضان را با ديدن دو تئاتر خوب شروع کردم؛ اولي «توفان» شکسپير بود با کارگرداني کم‌نظير مازيار سيدي. جمعي از دانشجويان دانشگاه‌هاي هنر به کارگرداني مازيار سيدي يک اثر کلاسيک را به نحوي مدرن و فرحبخش اجرا کردند؛ آن‌هم با بازي‌هايي عالي. گويا اين اجرا نتيجه پروپوزال کارگردان آن به‌عنوان دانشجوي سال آخر مقطع فوق‌ليسانس رشته نمايش از دانشگاه هنر بوده که تبديل به يک پروژه کامل تئاتري براي اجرا شده است. يک گروه حدودا ۴۰نفره که ۱۶ نفر آنها بازيگر هستند در اين اجرا نقش دارند. مازيار سيدي عضو گروه ليو است و آخرين اجراي صحنه‌اي‌اش نمايش «آشپزخانه» به کارگرداني حسن معجوني بود. نمايش توفان پس از حدود يک‌سال‌وهفت‌ماه تمرين آماده شده و در اين پروژه استادان برجسته‌اي براي آموزش و مشاوره با مازيار سيدي همکاري مي‌کردند که استاد راهنماي اصلي، اسماعيل شفيعي، رئيس دانشکده سينما و تئاتر، است. متأسفانه تنها 15 شب اجرا براي اين نمايش خوب در نظر گرفته شده که آخر همين هفته تمام مي‌شود، بنابراين در اين دو، سه شب حتما براي ديدنش سري به سالن استاد خورشيدي دانشگاه هنر در خيابان ورزنده، پشت ورزشگاه شيرودي بزنيد. در خلاصه داستان اين نمايش آمده است: «پراسپرو براي آموختن دانش جادويي و علوم جديده، شهرياري را به برادرش آنتونيو سپرد و برادرش به او خيانت کرد. با همراهي شاه ناپل توطئه‌اي ساختند تا پراسپرو را از تمام حقوق به‌عنوان دوک ميلان محروم کنند. نمي‌توانستند پراسپرو را بکشند پس او را به‌همراه دختر سه‌ساله‌اش به دريا سپردند. پراسپرو و دخترش به جزيره‌اي متروک رسيدند و نجات يافتند. پراسپرو در همان‌جا به آزمودن و آموختن پرداخت تا از چرخش روزگار همان دريا دشمنانش را يکجا به جزيره آورد...» اما اجرا خيلي فراتر از اينهاست، شک نکنيد. و اما بعد از توفان به ميان ابرهاي اميررضا کوهستاني رفتم. اين کارگردان بااستعداد کاري نيست که انجام دهد و مخاطب را به تحسين واندارد. «در ميان ابرها» چند سال پيش براي کارشناسان و برخي استادان حوزه تئاتر در تالار مولوي نمايش داده شد و بعد به سفري در دور دنيا رفت: تئاتر باسيل پاريس، فستيوال‌ هنر وين، تئاتر رويال کورت لندن، فستيوال تئاتر زوريخ، فستيوال تئاتر ژنو و... حالا برگشته و براي دوستداران تئاتر در سالن تئاتر مستقل روي صحنه رفته است. با متني هوشمند و فرمي هوشمندانه‌تر و مهم‌تر از همه با بازي مثال‌زدني حسن معجوني و باران کوثري. باران کوثري روزبه‌روز دارد در بازيگري پخته و پخته‌تر مي‌شود و بازي‌اش هربار تحسين‌برانگيزتر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.