|

خداحافظي «توتي» بعد از ربع قرن بازي در رم

«گلادياتور» اشک ريخت و رفت

«فرانچسکو توتي»، مشهورترين «گلادياتور» رمي بعد از 25 سال بازي با پيراهن «جالوروسي» و کسب جام جهاني 2006 همراه تيم ملي ايتاليا، آخرين بازي‌اش را براي تيم محبوبش انجام داد و رفت. هواداران فوتبال در سراسر دنيا آرزوي اين را دارند که بازيکني مثل توتي را در تيمشان داشته باشند؛ توتي مثل هواداران فوتبال است، او رم را چه زماني که ببرد و چه زماني که ببازد دوست دارد. اتفاقا وفاداري به رنگ رم بود که سراسر ورزشگاه المپيکو و 66 هزار نفري را که براي خداحافظي «ال کاپيتانو» جمع شده بودند بر آن داشت تا سرود وفاداري را يکصدا بخوانند. فرانچسکو در آخرين بازي‌اش براي رم، دقيقه 54 در ديدار مقابل جنوا به زمين مسابقه آمد. اين هافبک تهاجمي جالوروسي نه وقتش را پيدا کرد تا سيصدو‌هشتمين گلش را بزند و نه اينکه توانست صدونودوهشتمين پاس گلش را بدهد؛ ولي در عوض به پيروزي 3 بر 2 تيمش مقابل رقيب کمک شاياني کرد. اين پيروزي جايگاه رم در رده دوم جدول رده‌بندي سري A ايتاليا را تضمين کرد که يک معني بزرگ دارد: کسب سهميه مستقيم ليگ قهرمانان اروپا براي فصل بعد. بعد از انجام اين کار، توتي 40 سال و هشت‌ماهه، خداحافظي کرد؛ بعد از ربع قرن بازي در سطح حرفه‌اي. فرانچسکو زماني که 16ساله بود فوتبال حرفه‌اي‌اش را آغاز کرد؛ درست در همان زمان که بيل کلينتون اولين دوره رياست‌جمهوري‌اش بر آمريکا را مي‌گذراند. او وسط زمين فوتبال به‌خوبي مي‌توانست نامه‌اي را كه 66 هزار رمي برايش نوشته بودند بخواند؛ نامه‌اي که ديگر به سطر آخرش رسيده بود؛ البته او هيچ‌وقت نمي‌دانست چه زمانی قرار است آخرين خط اين نامه عاشقانه را بخواند. «پسر رم» که در محله معروف و مردمي «سن‌جوواني» به دنيا آمده بود، از گذر زمان صحبت کرد، از اينکه چه شد که او تبديل به يک مرد شد. «زمان آمد و روي شانه‌هايم زد تا به من بگويد بايد بزرگ شوي». اين را شماره 10 افسانه‌اي رمي‌ها گفت و بعد هم جمله‌اي ديگر که تن خيلي‌ها لرزيد: «حالا ترس به سراغم مي‌آيد». فرانچسکو توتي با گفتن همين چند جمله دور خداحافظي‌اش را در ورزشگاهي که مثل کف دست مي‌شناختش، زد؛ آن‌هم با گريه. او گريه مي‌کرد و بقيه هم اشک مي‌ريختند. خانواده‌اش، هم‌تيمي‌هايش، هوادارانش. حتي دل‌سنگ‌ترين هواداران رمي هم اشک‌شان سرازير شده بود؛ کافي است فقط به اولتراهاي جايگاه جنوبي اشاره شود که دست‌نوشته معناداري براي «ال‌کاپيتانو» مهيا کرده بودند: «توتي يعني رم». توتي با تيمش تقريبا به چيز زيادي نرسيد؛ يک بار در سال 2001 قهرمان ايتاليا شدند و دو بار هم جام حذفي ايتاليا را بالاي سر بردند: تقريبا همين. بااين‌حال او نشان داد زياد به‌دنبال کسب جام نيست؛ مثل همان زمان که رئال مادريد به سراغش آمد و دست رد به سينه غول مادريدي زد. «بردن يک جام با رم براي من ارزشي به اندازه بردن 10 جام با يوونتوس يا رئال مادريد دارد». از اين گذشته، کارنامه شخصي‌اش پربار است: او جام جهاني را با ايتاليا در سال 2006 برد و بعد هم با ضربه پنالتي «چيپ» خيره‌کننده‌اش در يورو 2000، لبخند را بر لبان هواداران تيم ملي ايتاليا نشاند. بازيکني که کفش طلاي 2006- 2007 را هم برده بود، در فصول گذشته آن‌قدر که مي‌خواست بازي نکرد و بيشتر روي نيمکت نشست. امسال ديگر باشگاهش حتي پيشنهاد تمديد قرارداد هم به او نداد تا توتي بدون درنگ بپذيرد؛ ولي هرگز اين موضوع باعث نشد بزرگان فوتبال دست از تمجيد کاپيتان رم بردارند. مارچلو ليپي، مربي تيم ملي ايتاليا که قهرمان دنيا شد، مي‌گويد: «توتي اثر تاريخي فوتبال ايتاليا است». شايد ماراداونا توصيف جذاب‌تري از توتي کرده باشد: «پادشاه رم. او بهترين بازيکني است که در عمرم ديده‌ام» و باشگاه بارسلونا هم خيلي ساده توييت اثرگذاري را منتشر کرد: «افسانه».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.