نخل طلا به سوئد رفت
«کن» به وقت خداحافظی
گروه هنر: مراسم اختتامیه همیشه ساعت 19:15 شب آغاز میشود و مراسم هم که معمولا ٤٥ دقیقه بیشتر طول نمیکشد، فیلمی که نخل طلای جشنواره را از آن خود کرده، دوباره به نمایش درمیآید. امسال البته نخلی افتخاری به مناسبت هفتادمین سال کن داده شد و خواننده فرانسوی «بنجامین بیوله» (Benjamin Biolay) هم آهنگی را در میانه مراسم اجرا کرد که اينها باعث شدند مراسم بیشتر از یک ساعت طول بکشد. این مراسم که در سالن بزرگ لویی لومیر برگزار شد، یکی، دو ساعتی بالا رفتن از فرش قرمز دارد. معروفترین بازیگران و کارگردانان جهان با لباسهای شب و پاپیون و... از فرش قرمز میگذرند و عکاسان از آنها عکس و فیلم میگیرند. خبرنگارانی که کارت صورتی، صورتی نقطهدار یا سفید (که البته تعداد کمی از این کارتسفیدها وجود دارند) اگر بخواهند معمولا میتوانند در سالن اصلی مراسم را ببینند، ولی بقیه یا باید در سالن «دبوسی» که به صورت همزمان مراسم را روی پرده نمایش میدهد یا در اتاق خبرنگاران و از روی تلویزیون مراسم را دنبال کنند. تعداد کسانی که در سالن دبوسی یا اتاق خبرنگاران هستند همیشه خیلی بیشتر از آنهایی است که به سالن میروند، چون هم احتیاج به لباس رسمی و آلامدکردن نیست و هم برای خبردادن به روزنامههایشان و توییت نوشتن و اینها راحتترند. با نگاهکردن به فرش قرمز و دیدن اینکه چه کارگردانی با گروهش حضور دارد و کدامها نیستند، البته میشود فهمید چه فیلمی برنده میشود و چه فیلمی نه! ولی این را که هر فیلمی کدام جایزه را میبرد و مخصوصا نخل طلا به چه كسي میرسد، نمیشود با اطمینان گفت و فقط حدس و گمان و شرطبندی است. هیئت داوران امسال به ریاست پدرو آلمادوار، کارگردان معروف اسپانیایی، بعد از حرفهای مجری مراسم که امسال مونیکا بلوچی، بازیگر ایتالیایی بود، جوایز را اعلام کردند. نخل طلای امسال که اصلیترین جایزه کن است و همه سینماگران دنیا، هر سال در آرزوی آن به سر میبرند به فیلم «میدان» (The Square) رسید. این فیلم را «مربع» هم میتوان ترجمه کرد و هر دو نام هم با داستان فیلم ارتباط دارند. کارگردان این فیلم روبن استلند (Ruben Östlund) سوئدی است که در پوست خود نمیگنجید، روی صحنه تصمیم به کارگردانی سالن گرفت و همه تماشاگران را به جیغزدن وادار کرد تا به اين نحو همه را در شادی خود شریک کند. جایزه هفتادمین تولد کن هم به نیکول کیدمن رسید. این بازیگر استرالیایی هالیوود که کن را دو روز قبل ترک کرده بود، در ویدئویی از اینکه جایزه را به او داده بودند تشکر کرد. جایزه بزرگ کن که دومین جایزه مهم جشنواره محسوب میشود، نصیب کارگردان فرانسوی رابین کامپیلو و فیلمش «١٢٠ ضربان در دقیقه» شد. جایزه کارگردانی هم به سوفیا کاپولا و فیلمش «طعمهها» رسید. او هم که مثل نیکول کیدمن در کن حضور نداشت، متنی را نوشته بود که مارن آده کارگردان آلمانی و عضو هیئت داوران، برای همه خواند. جایزه بهترین بازیگر مرد و زن به ترتیب به جواکین فنیکس برای فیلم «تو هیچوقت اینجا نبودی» و دایان کروگر برای فیلم «در محوشدگی» اهدا شد. اما جواکین فنیکس انگار اصلا برای گرفتن جایزه آماده نبود و با کفشهای کتانی به روی صحنه آمد و با بهتزدگی جایزه خود را گرفت. جایزه هیئت داوران هم به کارگردان بزرگ روس آندری زویاگینتسو و فیلم نفسبر و زیبایش «بدون عشق» داده شد. هر چند جایزه هیئت داوران جایزه کمی نیست اما برای این فیلم زیبا که به نظر همه خبرنگاران بهترین و احساسبرانگیزترین فیلم امسال بود کم بود. این فیلم که امسال نمره 3.5 از پنج را در جدول نمرات منتقدان گرفته بود از تمام فیلمها یک سر و گردن بالاتر بود. این باعث شد ما بار دیگر به این نتیجه برسیم که همیشه بهترین فیلمهای کن از نگاه خبرنگاران و منتقدان دستشان از نخل طلا کوتاه میماند. هر چند این چیزی از خوبیهای فیلم «میدان» کم نمیکند که فیلمی به شدت متفاوت و هوشمندانه است و شاید بشود گفت بعد از «بدونعشق» تنها فیلمی بود که میتوانست ادعای گرفتن نخل طلا را داشته باشد. جایزه بهترین سناریو به طور مشترک بین یورگوس لانتیموس و افتیمیس فیلیپو برای فیلم «کشتن گوزن مقدس» و لین رمزی برای فیلم «تو هیچوقت اینجا نبودی» تقسيم شد. در بخش فیلمهای کوتاه هم امسال استثنائا دو جایزه داده شد. نخل طلا به زیا چنگ اریو برای فیلم «یک شب آرام» و جایزه ویژه هیئت داوران به «تپو ایراکسینن» برای فیلم «سقف» اهدا شد. فیلم «وقت ناهار» علیرضا قاسمی که نماینده ایران در این بخش بود از نخل باز ماند. جایزه دوربین طلایی هم که بهترین ساخته یک کارگردان، فارغ از حضورش در بخشهای اصلی یا فرعی جشنواره داده میشود، به «لئونور سرای» فرانسوی برای فیلمش «دختر جوان» رسید تا جوایز امسال هم تقسیم شوند و عدهای خوشحال و عدهای ناراحت روانه خانههایشان شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.