ترامپ و دفاع از حق تعیین سرنوشت فلسطین
موفق مطر
سفر رئیسجمهور آمریکا از کاخ سفید به شرق دریای مدیترانه نخستین سفر او بعد از صد روز حکومت در آمریکاست. سفری که بیانگر رابطه استراتژیک و یک شراکت واقعی بین آمریکا و کشورهای منطقه به منظور طرح یک نقشه سیاسی جدید و شاید هم یک نقشه جغرافیایی تازه باشد. بهخصوص اگر تأکید و اصرار او را بر حل سیاسی نزاع فلسطینی - اسرائیلی در نظر بگیریم؛ زیرا به نظر ما فقط تشکیل یک دولت فلسطینی مستقل به پایتختی بیتالمقدس میتواند حرف ترامپ را درباره حق تعیین سرنوشت فلسطینیها معنی کند. بعضی رویدادها نشان میدهد ممکن است دولت جدید آمریکا به ریاست ترامپ بتواند تا حدودی موضع فلسطینیها را ادراک کند. دیدار محمود عباس از واشنگتن به دعوت ترامپ، این موضوع را بیشتر به تصویر میکشد. ظاهرا دولت آمریکا بر این باور است که خاتمهدادن به اشغال استعماری اسرائیل و تشکیل یک دولت فلسطینی مستقل و حاکمیت آن بر مرزهای چهارم ژوئن به پایتختی بیتالمقدس، به دولتهای دموکراتیک جهان امکان بیشتری میدهد تا بر تروریسم پیروز شوند و بتوانند صلح و ثبات را در منطقه به وجود آورند. این تصور همچنین بهتر خواهد توانست امنیت ملی آمریکا را در درازمدت تأمین کند. معنای دیگر این سخن آن است که اسرائیل، دولتهای منطقه و ایالات متحده پی بردهاند رهبری ملت فلسطین باید از این پس شریکی واقعی و فعال در ایجاد صلح باشد و بدون این مشارکت یا محدودکردن آن به افکار خیرخواهانه اقتصادی یا سیاسی یا از نوع ابراز همدردیها هرگز نخواهد توانست یک صلح تاریخی و موردنظر را چنانکه دولت جدید آمریکا انتظار دارد، تحقق بخشد. دولت آمریکا در جریان مبارزه با تروریسم و ریشهکنی اساسی آن در منطقهای که منافع آمریکا در آن وجود دارد دریافت که امنیت روابط استراتژیک کشورهای عرب با ایالات متحده مادام که گروههای تروریستی از مسئله فلسطین بهعنوان بهانهای برای جرائم خود استفاده میکنند، در معرض تهدید خواهد بود. از سوی دیگر، رهبری فلسطین تا اینجا توانسته است دولت آمریکا را - بهعنوان ناظر روند صلح - قانع كند که نمیشود به توافقات امضاشده با اسرائیل پایبند بود، مگر اینکه اسرائیل هم به این تعهدات پایبند باشد و هر روز اقدام به نقض آنها نکند. از این رو میطلبد که آمریکا به صورتی قاطع و هماهنگ با قوانین و مقررات بینالمللی دخالت کرده و اجازه ندهد یکی از حساسترین مناطق جهان، یکی از عوامل اساسی ثبات خود را از دست بدهد. مسئله فلسطین و حل آن مطابق با توافقنامههای بینالمللی امضاشده با اسرائیل در اسلو، یکی از همین راهکارهاست. تشکیل یک دولت فلسطینی مستقل کلید صلح و بازگرداندن منطقه به توازن خود بوده و میتواند فرهنگ صلح را بین ملتهای منطقه ترویج کند تا دوش به دوش هم تروریسم را محاصره کرده و از پای درآورند. در این میان یک سؤال اساسی میتواند این باشد که آیا این دولت آمریکاست که قصد دارد یک «معامله تاریخی» انجام دهد، یا این مدیریت خوب دولت خودگردان و دیپلماسی قوی این دولت بود که موفق شد با تکیه بر مسائلی از قبیل اعتراف سازمان ملل به عضویت غیرکامل دولت فلسطین و قطعنامه 2334 شورای امنیت، حرف فلسطینیها را به کرسی بنشاند؟ ما میدانیم که هر فلسطینی وطنپرستی میتواند حجم مسئولیتها را در این لحظه تاریخی درک کند. اینجا جایی برای قهرمانبازی نیست. ما نیاز مبرمی به خردورزی و تعقل و داشتن یک چشمانداز درازمدت داریم. کسانی که سعی میکنند با قهرمانبازیهای خونین مسئله فلسطین را به پیش ببرند، زمینه را برای آن آماده میکنند که بنیامین نتانیاهو خشک و تر فلسطینی را با هم یکجا بسوزاند. باطلکردن پروژه اشغالگران نیازمند برخوردی معقول است و باید برهانهایی برای حق فلسطینیها در مجامع بینالمللی اقامه کرد و آن را به گوش دولت آمریکا و کشورهای اروپایی رساند تا آنها بتوانند در برابر لابیهای یهودی استقامت کنند. این لابیها بین دولتهای غربی و حق فلسطینیها، دیواری کشیدهاند که جز با عقل سلیم و منطق قوی نمیتوان آنها را برداشت. *منبع: الحیاه الجدیده
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.