|

گفت‌وگو با حمید علیقلیان، کارگردان «فلامینگوی شماره ۱۳»

از کیارستمی آموختم لذت ببرم

شرق: «فلامینگوی شماره 13» نخستین فیلم بلند در کارنامه حمیدرضا علیقلیان است. او که سینمای خود را وامدار عباس کیارستمی می‌‌داند، در فیلمش نیز بارقه‌هایی از سینمای کیارستمی به چشم می‌خورد. با او به بهانه اکران اولین فیلمش که شش، هفت سال پس از فیلم‌برداری محقق شده گپی کوتاه داشتیم.

«فلامینگوی شماره ١٣» با فیلم‌نامه‌ای از رسول یونان شکل گرفت. همکاری شما با رسول یونان چطور رخ داد؟ من از علاقه‌مندان شعرهای آقای یونان بودم و همیشه آثارش را چه در کتاب یا وبلاگ دنبال می‌کردم و به‌واسطه این علاقه ارتباطمان شکل نزدیک‌تری پیدا کرد و دوستی ما نهایتا به همکاری در فیلم رسید. رسول یونان همیشه ماجرایی شگفت‌انگیز همراه خود دارد و هم‌صحبت‌شدن با او لذت‌بخش است. روزی درباره یکی از مینی‌مال‌های یونان و پتانسیلی که برای تبدیل به فیلم داشت صحبت کردیم و یونان دست به کار شد و فیلم‌نامه فلامینگو شماره ١٣ را نوشت. فلامینگو شماره ١٣ آن‌قدر برای من جذاب بود که حتی بعد از دو سال از نگارش اولیه فیلم‌نامه هنوز برایم تازه بود و با کمک آقای توفیقی (تهیه‌کننده فیلم) اقدام به ساخت فیلم براساس فیلم‌نامه یونان کردیم. چطور فیلم شما از سال ٨٩ تا ٩٦ معطل اکران ماند؟ این سؤال ساده را خودم هم بارها پرسیدم و مبهم‌ترین پاسخ‌ها را شنیدم، به‌خاطر دارم در دولت قبل می‌گفتند ما مشکلی نداریم اما گفته‌اند که اکران عمومی این فیلم با سیاست‌های موجود مطابق نیست، جالب است آنهایی که ظاهرا در جایگاه سازمانی‌شان مسئولند از تصمیم‌گیرانی قدرتمند صحبت می‌کنند که نامرئی هستند و غیرقابل دسترسی. پیش از «فلامینگو...» فعالیت سینمایی شما چه بود و بعد از ساخت «فلامینگو...» چه کردید؟ من با زیرنویس فیلم برای مؤسسه‌های ویدئو رسانه شروع کردم، بعد وارد دنیای تبلیغات شدم و فیلم‌ها و تیزرهای تبلیغاتی زیادی ساختم، بعد هم با چند کار انیمیشن سراغ فیلم کوتاه و مستند رفتم و تا قبل از ساخت فیلم داستانی چندین فیلم کوتاه و بلند را مونتاژ کردم. فلامینگوی شماره ١٣ که تمام شد مشغول ساخت یک سریال انیمیشن شدم که دوسال‌ونیم زمان برد، فیلم مستندی در کردستان کارگردانی کردم و بعد هم دومین فیلمم را به‌صورت مشترک با خانم میرحبیبی ساختم که متأسفانه آن‌هم هنوز نمایش داده نشده، درحال‌حاضر هم مشغول مونتاژ و نگارش فیلم‌نامه هستم. استفاده از شمس‌لنگرودی به‌عنوان بازیگری که اولین تجربه خود را در فیلم شما می‌گذراند، چه محاسن یا عیب‌هایی داشت؟ حضور شمس‌لنگرودی فرصت کم‌نظیری برای من بود، آگاهی عمیق و هوشمندی ایشان کار سخت و پرتنش ساخت فیلم را به یک پروسه لذت‌بخش و جذاب تبدیل می‌کند و اگر از من درباره بازی آقای شمس در سینما می‌پرسید باید بگویم که دقت ایشان در حذف اضافات و آنچه لزومی برای نمایش ندارد، نقش‌هایی که بازی کرده‌اند را تماشایی کرده. در کارنامه شما شرکت در دوره‌های فیلم‌سازی عباس کیارستمی به چشم می‌خورد. شما در کدام دوره فیلم‌سازی ایشان شرکت کردید و چقدر سینمای خود را وامدار او می‌دانید؟ من سال ٨٥-٨٦ در ورک‌شاپ آقای کیارستمی شرکت کردم، کیارستمی از متفاوت دیدن و بازیگوشی در پروسه ساخت فیلم می‌گفت و آنچه من یاد گرفتم لذت‌بردن است؛ لذتی خالص از فیلم‌سازی به‌عنوان روند خلاقانه‌ای که از اتاق نویسنده تا ذهن تماشاگر تداوم دارد. کیارستمی هایکوی تازه‌ای روی پرده سینما نمایش داد، حضور او در سینما مثل ظهور شعر در ادبیات است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.