|

وزارت زنان یا معاونت زنان؟

فائزه توکلی*

با گذشت چهار دهه از انقلاب اسلامی و برگزاری دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری و انتخاب به‌حق و شایسته جناب آقای دکتر روحانی، لزوم بازنگری و تدوین برنامه منسجم‌تری برای زنان که قریب به نیمی از جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند و قطعا آرای آنان در انتخاب آقای روحانی سرنوشت‌ساز بوده است، حتمی و ضروری است.

شرایط خاص داخلی و اقتصاد وابسته نفتی در ایران و افزایش دهک‌های پایین جامعه، اگرچه شرایط اقتصادی ایرانیان را اعم از زن و مرد با چالش‌های اقتصادی مواجه كرده است اما تدوین برنامه استراتژیک دولت در اعتماد‌سازی و جلب سرمایه‌گذاری قطعا به بهبود اقتصاد ایران می‌انجامد. در این میان از منظر تبعیض مثبت توجه به وضعیت زنان ایرانی که عهده‌دار سنگ بنای تمدن ایرانی یعنی «خانواده» هستند؛ ضرورت ده‌چندانی یافته است زیرا زنان ایران در مقایسه با مردان، با شرایط تبعیض‌آمیز و محدودیت‌های بیشتر روبه‌رو هستند و با توجه به شاخص‌های مشارکتی، زنان بیشتر نقش پیاده‌نظام را دارند. دولت اعتدال و امید بر اموری همچون حاکمیت شایسته‌سالاری و بهره‌گیری از همه نیروهای موجود، تأکید دارند. در دوره اول، از لحاظ ساختاری مسائل زنان در مرکزی محدود با عنوان «معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری» طرح و بسط داده می‌شود و قطعا سرکار خانم مولاوردی تلاش‌های زیادی در بهبود مستمر جايگاه زنان داشته‌اند اما با محدودیت بودجه و عملکرد صرفا ستادی تاکنون شاهد تحول فراگیری در چنین مرکزی نبوده‌ايم. چنانکه در یکی از نشست‌هایی که در اسفند ماه 95 در دانشگاه اصفهان برگزار شد، چنین آمده است‌: «در دولت یازدهم آنچه در حوزه زنان انجام شده است: ایجاد پست معاونت زنان و خانواده، انتصاب چندین فرماندار زن، معاون استاندار، بخشدار زن برای اولین‌بار و افزایش تعداد نمایندگان زن در مجلس و اصلاح لایحه خانواده، لایحه امنیت زنان علیه خشونت خانگی و حمایت از کارآفرینی و کار خانگی است. اما در زمینه حضور اجتماعی و افزایش مشارکت سیاسی و اقتصادی دستاوردهای چندانی به دست نیامده است. به نظر می‌رسد مانع آن، حاشیه‌ای‌بودن مسائل زنان در وزارتخانه‌ها و سایر دستگاه‌های اجرائی باشد. دولت محترم در چهار سال گذشته آن‌چنان با حواشی درگیر شده که وعده‌های انتخاباتی را در حوزه زنان به فراموشی سپرده است. اعمال تبعیض‌های گسترده در آزمون‌های استخدامی دولت و اخراج شمار زیادی از زنان پس از استفاده از مرخصی شش‌ماهه در چند سال گذشته و اعمال تبعیض‌های گسترده در آزمون‌های استخدامی دولت گویای وجود این عقیده است که زنان باید صرفا به مسئولیت اصلی خود نسبت به فرزندان و بنیان خانواده خود بپردازند اما این حقیقت مغفول مانده است که حضور زنان در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی نه‌تنها با وظیفه یادشده در تناقض نیست بلکه سبب بهبود عملکرد آن خواهد شد، چراکه افزایش روحیه خودباوری و توانمندی و کارآمدی زنان علاوه بر کاهش فشار اقتصادی و به‌ تبع آن فشار روانی بر مردان جامعه به‌ تربيت فرزندان خلاق و متکی به نفس منجر خواهد شد». در دوره دوم ریاست‌جمهوری آقای دکتر روحانی انتظار جامعه زنان ایران با توجه به دستاوردهای مثبت دولت در دوره اول، اين است كه معاونت امور زنان به «وزارت زنان» (قول رئیس‌جمهور محترم در تبلیغات دوره اول انتخابات 92) که در برخی از کشورها از جمله ژاپن و افغانستان دو نمونه کشورهای توسعه‌یافته و در‌حال‌توسعه وجود دارد، ارتقا یابد تا شاهد جایگاه ساختارمدارانه و عاملیت‌گرایانه زنان در تمامی عرصه‌ها در کشور باشيم. برابری به زن و مرد نیست؛ به حاکمیت عقلانیت است. * پژوهشگر ارشد تاریخ پژوهشگاه علوم انسانی و عضو هیئت‌مدیره زنان پژوهشگر تاریخ

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.