ماجراهای عادله دواچی در هتل جهان - ۲۸
سوغات اصفهان
علی خدایی
Positive وقتی عادله خسته شد و دیگر روی تشک فنردار خوشخواب نپرید از آسمان برگشت به زمین. چشمانش باز و بسته شد. سقف بسته شد و عادله چراغ سقف را دید. :خُب گردشی بود! سقف را نگاه میکرد و خیال میبافت و برای خودش زیر لب احمِدی آی احمِدی را رج میزد. همانجا خوابش برد و برای اولین بار از موقعی که آمده بود هتل، خستگی، جهیدن، گردش، کار خودش را کرده بود. خوابید همانجا تا قوقولی قوقوی حیاط پشت هتل که همیشه مسافرها را بیدار میکرد و شاکی. از جا پرید. تخت را مرتب کرد. به خودش میگفت: کوجا رفتم؟ کیا دیدم؟ از این کله به اون کله؟ حالام که وقت کارِس. خوابیدم! الای پیر نشی که شدهی، الای درمونده نشی که شدهی. دوید رفت پیش جهانگیر که تازه رسیده بود آشپزخانه و برنامه صبحانه مسافرها را رو میکرد. عادله سلام کرد. جهانگیر گفت: عادله خانم اینجا رسمِس برا عید عسل و گز و لوز بادومی و سوون و نون شیرمال میاریم. هم فالِس و هم تماشا. شوما چی میاری؟ و به عادله گفت: شومام مثلندی پولِک و نوبات. که عادله گفت: عَسِلا من میارم. صب که صبونه میبرم سر میزا، دلاشونو برا یه ذره عسل آب میکونم که صدا زنبور بدن. آ بعد میبرم سر میزا تا بسونن. چند روز بعد احمد سیبی دله عسل را آورد. جهانگیر خان انگشت زد و گذاشت در دهان. چشمش را بست و گفت: خُبِس. عادله خانم به کنایه گفت: مبارِکس! چاپول چاپول بزنید. خب چیه؟ عسل دشت لاله خونساره. نچشیده، باس میدونسی عسل چه حالیس! جهانگیر خان گفت: دواچی شور... و حرفش را خورد. سوم عید سبزههای روی پیشخوان پذیرش بوی عید را آورده بود تو هتل. عادله برای نخودها چشم و لب گذاشته بود و خانم نخودها را گذاشته بود لابهلای سبزهها و به مسافران میگفت: تُفه اصوانس و اشاره میکرد به بستههای گز. انگشت میزد به کاسهای که پر گز بود و میگفت انگشتپیچِس و به مسافرها کاسههای کوچک گز انگشتپیچ میفروخت. مسافرها کنار چهارباغ میایستادند و تکیه میدادند به دیوار هتل و انگشت میکردند تو کاسه و میچرخاندند و گز بالا میآوردند. گز کش میآمد و کش میآمد. اصفهانیهای عابر به مسافرها نگاه میکردند و میخندیدند. عادله صبحها همینطور که نیمرو در تابه میبرد برای میزهای گوناگون عسلهایش را هم تبلیغ میکرد میگفت: شوما مادرِ این کوچیلی چی خوشگلخانمید؟ میخوای قوه بیگیره این عَسِلا پُره تقویت. یک قاشق میداد به مادر و یک قاشق به پدر و میگفت اونقدام گرون نیس. عادله نگاه میکرد به چهرهها که یکییکی باز میشد. اگر خندان بودند میایستاد و وصف عسل میگفت. عسل خُبس عسل خونسار از دشت لالهها. ووی قندی گلاس. اینا طبیعی طبیعیس. شیکر ندارد. مثه آب روونه. آ تو آب که بریزین حل نیمیشد. دونا باشین که عسل طبیعی خاصیت دارد. حالا چندتا بولونی میبرین سوغات. پنجم نشده بود که مسافرها هرچه انگشتپیچ بود هرچه عسل بود خریدند. مسافرهای پولدارتر از عادله میپرسیدند بهتر از اینا چه داری؟ عادله میخندید و میگفت شاانگبین داریم غذای ملکه زنبورها دوای پادرد دوای کمردرد دوای پیری دوای جوونی. شاهانگبین هر قاشقش مرده را میبرد تو ننی ... . قابل شوما را ندارد. مسافرها حریص شاانگبین میشدند پنجم که شد شاانگبین هم تمام شد. عادله کف دستها را کوفت به هم و به جهانگیر گفت: والسلام. نه گز داریم نه عسل نه پولک نه سوون. این مسافرهام خب شیرینی دوست میدارندآ. Negative مسافرها شلوغ میکردند. در شبهای اولین هفته فروردین هوا هنوز سرد بود. عصر روز پنجم عادله مرخصی گرفت. احمد سیبی آمده بود که وفا به قولش کرده باشد. گاری سیب را گذاشت کنار هتل. عادله آمد و با هم در چهارباغ قدم زدند. احمد سیبی گفت درختا کچه زِدس. و نگاه کرد به عادله. گفت شومام مثل شبو شدهین. عادله خندید و رفتند قنادی لوکس و یک پاکت نانپنجرهای خریدند. «با فیلم میچسبد» و رفتند سینما مایاک. راهرو دراز سینما و بوی گازوییل که سنگهای کف را واکس زده بودند، چندبار عادله را به سرخوردن انداخت. احمد سیبی گوشه آستین عادله را گرفت. با فیلم نورمن ویزدم کلی خندیدند و عادله آرام گفت شیرفروشای خارجی چیطوریان. میخندونن آدما. احمد سیبی نانپنجرهای به عادله داد و صدای چرِخ چرِخ سالن را گرفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.