|

مُهر گذرنامه‌ام، قدر وسع من است برای ایران

در روزهای رایزنی‌ بر سر مسائل هسته‌ای ایران، کسی نوشته بود که ساعات خواب و بیداری ایرانیان در سرتاسر جهان با ساعت ژنو تنظیم شده است. تا اندازه‌‌اي هم همین‌طور بود. در دو شب انتخابات و اعلام نتیجه هم این حال‌وهوا، در کنار «تکرار» حادثه‌های دیگر تکرار شد. به معنای دقیق کلمه، ساعت ما با ساعت ایران هماهنگ بود. روز انتخابات بسیار دلم می‌خواست استادی از عرصه رسانه‌ها اتفاقات را تحلیل می‌کرد. برای نخستین‌بار دو مرکز رأی‌گیری، یکي در شرق و یکی در غرب شهر معرفی کردند که کمک بزرگی به همه ما بود. ساعت 9:40 صبح در مرکز نزدیک به فرودگاه لس‌آنجلس بودم. به نظر خودم خیلی زود رفته بودم تا کم معطل شوم. از سوی دیگر هم دلم می‌خواست پیش از بستن صندوق‌های ایران رأیم را داده باشم. رأی‌گیری را ساعت ۹ شروع کرده بودند. بلندی صفی که پیشاپیش شکل گرفته بود، باورکردنی نبود. هیچ زماني به هیچ دلیلي من این‌همه هم‌وطن-بیشتر جوان‌ترها- را برای رأی‌دادن در این سو ندیده بودم. همه شاد، پرانرژی و برخلاف دفعات قبل، بسیار آسوده از دیده‌شدن و عکس‌گرفتن. از مخالفان حرفه‌ای هم هیچ خبری نبود. برای دوستم پیامک فرستادم که به‌نظرم اپوزیسیون پذیرفته‌اند ما هم اصلاح‌ناپذیر هستیم و دیگر وقتشان را تلف نمی‌کنند. بیش از ۴۰ دقیقه در صف بودم. دقایق خوبی بود. حرف‌های خوبی زدیم. بیشتر دوستان نشانه‌ای سبز یا بنفش همراه داشتند و با حال خوشی همدیگر را می‌پذیرفتند. یک نفر هم در پارکینگ بزرگ هتل با صدای بلند «دوباره ایران» را پخش می‌کرد. همه‌چیز به‌گونه‌ای بود که به قول یکی از آقایانی که در صف بود، انگار رفته بودیم در ستاد انتخاباتی آقای روحانی. چهار نفر با نظمی فوق‌العاده به ترتیب به کارها کمک می‌‌کردند. در کمال شگفتی، حتی از تک‌تک رأی‌دهندگان به نام تشکر می‌کردند و عذر می‌خواستند که صف بلند بوده و معطل شده بودیم. فضای اتاق طوری بود که همه با لبخند و امید بیرون می‌آمدند. کنار در خروجی هم محترمانه بلیت‌های پارکینگ را مهر می‌زدند تا لازم نباشد هزینه پارکینگ را پرداخت کنیم. همه اینها برای بار نخست اتفاق می‌افتاد. روز بسیار شادی بود. یک شادی نامنتظر که خوشبختانه به شادی بزرگ‌تر هم ختم شد. یکی از استادان ایرانی مقیم اینجا، چند هفته پیش برایم تعریف کرد که به‌ دلیلی نیاز داشته یک‌روزه گذرنامه ایرانی‌اش را تجدید کند و بفرستد به ایران. به واشنگتن رفته تا شخصا به دفتر حفظ منافع جمهوری اسلامی برود. مسئول آنجا آمده این سوی شیشه، برایش چای آورده و گفته هیچ نیاز نبود تا آنجا سفر کند. تلفن می‌زد کارش را یک‌روزه انجام می‌دادند. حتی آرزو کرده او شخصا برود ایران و دانشش را با دانشجویان قسمت کند. بعد هم در 10 دقیقه گذرنامه نو به او داده‌اند. این استاد می‌گفت وزارت خارجه ایران و هرچه مربوط به آن، خیلی دور از انتظار دگرگون شده است. وقتی خبر قطعی پیروزی آقای روحانی اعلام شد، هنگام تماشای حال خوب مردم و همدلی با شادمانی‌شان، فکر می‌کردم خوب است آقای روحانی سرش که خلوت شد به ما هم فکر کند. به کسانی مانند من که گذرنامه‌ ایرانی‌اش تنها به کار رأی‌دادن به او می‌آید، واقعا چرا یک‌ساعت‌و‌نیم رانندگی می‌کند، ۴۰ دقیقه در صف می‌ایستد، شب را بیدار می‌ماند و پیروزی او را چنان جشن می‌گیرد که انگار بار سنگینی از شانه‌های زندگی شخصی‌‌اش برداشته شده است... شاید آن «دوباره پیوند، دوباره لبخند، دوباره امید، دوباره ایران» که شعار انتخاباتی او بود و بیرون از شعار، در واقعیت زندگی تبدیل به واقعیتی شود برای ایرانیانی که امکان دیدار ایران را هم ندارند. می‌فهمم این مسئله به آقای روحانی یا آقای ظریف برنمی‌گردد. تنها فکری بود که از همان لحظه که مهر دوازدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری را بر گذرنامه‌ام زدند، در ذهنم جان گرفت. به قول سهراب سپهری «فکر نازک غمناکی» است. اینجا هم همه آرام‌ترند و عاقل‌تر. هرگز فضای دوران انتخابات را در این سو این‌گونه ندیده بودم. شاید همه داریم با هم بزرگ می‌شویم. شاید هم انتخاب ترامپ، بعضی‌ها را به فکر فرو برده که می‌توان تا این حد سقوط کرد. بهتر است کاری بکنیم. دیدم دوستان بیتی از سعدی را زیاد به کار برده‌اند: به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل/ اگر مراد نیابم، به‌قدر وسع بکوشم. مهر گذرنامه من «قدر وسع» من است برای ایران.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.