چرا سیاست را دوست دارند
عبداله دشتیمکان
محمدباقر قالیباف هیچ شباهتی با حاجعلی رزمآرا ندارد. رزمآرا از نظامیاني كه در ابتدای شکلگیری ارتش نوین ایران بود و در زمانی که نظام سیاسی برای تمرکز قدرت و نابودی قدرتهای تجزیهطلب به امثال او نیاز داشت. او همه تلاش خود را در ایفای نقش مقتضی و در راستای وظیفه نظامیاش انجام داد و سیاستمداران را از خود راضی کرد و در بین نظامیان نیز محبوبیت کمنظیری به دست آورد. قالیباف فردي نظامی است که در زمان جنگ پستهایی داشته و پس از آن تلاش کرد بهعنوان یک سیاستمدار و بعدا مدیر و تکنيسین، شناخته شود. پستهایی که او در دو دهه اخیر داشته، در دنیای سیاست ایران، برای اینکه فردی را به مقام ریاستجمهوری برساند کفایت میکرده است. در این مسیر، او سعی داشته از قدرت نظامیگریاش دوری کند. ولی قالیباف چه دوست داشته باشد و چه دوست نداشته باشد، در جامعه سیاسی ایران، بهعنوان یک نظامی شناخته میشود. تعلق خاطر و همراهی او با اصولگرایان و دلواپسان نیز گرههای کار او را بیشتر کرده است. مخالفانش نام او را با کلماتی نظیر «حمله گازانبری» همراه کردهاند. در شرح زندگی رزمآرا گفتهاند که او اصلا بلد نبود ژست غیرنظامی بگیرد و در لباس غیرنظامی ابهتی نداشت. این یعنی که نظامیان باید در جبهه نظامی به تأمین و حفظ امنیت و تحکیم قدرت سیاسی مستقر بپردازند، مردم نیز دوست دارند نظامی را با ابهت و اقتدار ببینند ولی آنها را در قواره سیاسی دوست ندارند. شاید شکل صحیح قدرتگیری نظامیان در ایران را این روزها بتوان در سیمای سردار سلیمانی یافت که با رعایت فاصله با جناحگیریهای سیاسی، به امور نظامی و تحکیم اقتدار نظام سیاسی میپردازد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.