|

از هیجان‌های انتخاباتی تا باید‌ها و شاید‌های حمایت از دولت

شور شیرین 96

سیداحمد مرتضوی

انتخابات دوازدهمین دوره ریاست‌جمهوری با همه شور و هیجان و فرازونشیبی که داشت، به پایان رسید. اکنون زمان آن رسیده است که گروه‌ها و جناح‌های مختلف اعم از راست و چپ، میانه و اعتدالی، اصلاحی و اصولی و حتی کسانی که گروهی ندارند تا ذیل نام آن شناخته شوند، به بررسی و تجزیه و تحلیل نتیجه و عوامل و فاکتورهای مؤثر در بروز این نتیجه درخشان بپردازند. گروه‌های سیاسی چنانچه می‌خواهند در صحنه سیاسی دارای حرکت رو به جلو و حیاتی پویا باشند و درجا نزنند یا رو به عقب نروند، لزوما بايد بی‌طرفانه کلاه خود را قاضی كنند و با خود روراست باشند و نقایص احتمالی در مشی و شیوه خود را بررسی کنند و به تدریج با قصد بهبود و ماندگاری در صحنه آنها را برطرف كنند و به جاودانگی برسند. برای بررسی کمی عمیق‌تر موضوع بهتر است گذری بر آنچه در گذشته نه چندان دور بر ما گذشت، داشته باشیم. همان‌طور که همگان به یاد داریم، دوره تبلیغات ریاست‌جمهوری دهم و مناظره‌های انتخاباتی و حضور کاندیدایی که ندای خدمت به محرومان سر داده بود، هیجان خاصی به وجود آورده بود که تا آن زمان بی‌نظیر بود. هرچه بود و هرچه گفته شد، بر همگان واضح است که همراه بود با بداخلاقی‌هایی که شایسته تبلیغات انتخاباتی نبود و در نهایت هم کار به جایی رسید که نباید انتهای مسیر می‌بود. اثرات آن‌گونه اقدامات هنوز بر سر جامعه ایران سنگینی می‌کند. به‌هرحال رئیس‌جمهور دهم به پاستور رفت و دوره چهارساله دوم خود را به هر شکل بود به انتها برد. در آن دوره اتفاقاتی افتاد که منجر شد به اینکه کسانی برای ایجاد تغییر و اصلاح امور کشور به صحنه بیایند. از میان همه آنان جناب آقای دکتر حسن روحانی که از شورای نگهبان هم تأییدیه داشت، پا به عرصه گذاشت و با شعار رفع بعضی مسائل داخلی و خارجی اتفاق‌افتاده در دو دولت گذشته و گشایش اقتصادی و سیاسی و برقراری روابط بهتر با دنیا فعالیت‌های انتخاباتی خود را آغاز کرد. با کناره‌گیری عارف و جابه‌جایی آراي او به سبد روحانی، او با رأی قاطع ملت شریف ایران به‌عنوان رئیس‌جمهور منتخب به سوي پاستور روانه شد. روحانی کاندیدای جریان اعتدال بود. جریانی که طبق بیان خود او با تدبیر آمده بود تا با ایجاد امید به آینده‌ای روشن راهگشایی کند. زمانی که از تدبیر صحبت شد، کسان زیادی به آن دلگرم شدند و در واقع مردم سکان پاستور را به دست کسی دادند تا طبق قانون در امور مملکت تدبیر کند و امید بیافریند و مشکلات را یکی پس از دیگری پشت ‌سر بگذارد. در کارزار انتخاباتی هر گروه به فکر این است که برنده نهایی باشد و در این راستا شاید بتوان گفت به هر شکل (البته باید مجاز، مشروع، منطقی و مقبول باشد) تمام توانش را به کار می‌گیرد تا به هدف برسد. البته باید قبول داشته باشیم که حدود و ثغوری را باید رعایت کرد. در این راستا کاندیدای صلاحیت‌دار و نیز گروه یا گروه‌های حامی وی باید بتوانند جامعه رأی‌دهندگان را از گروه‌های مختلف، مردان و زنان، جوانان و پیران، کارمندان، سیاسیون، نخبگان، دانشگاهیان و فرهیختگان، فعالان بخش‌های فرهنگی، تجار و بازاریان، دختران و پسران، همه و همه را مجاب کند تا به وی رأی دهند، یعنی او را بپذیرند و برنامه‌هایش را قبول کنند. او باید بتواند تفهیم کند که نیازهای طبقات مختلف را درک کرده و برای رفع نیازهای آنها برنامه دارد و توانایی این را دارد که کسانی را گرد هم آورد تا مشکلات مردم را بدون فوت وقت، بدون فرصت‌طلبی و استفاده‌های جناحی از قدرت حل کنند. داشتن برنامه برای حل‌وفصل مشکلات موجود و بنیادنهادن طرح‌هایی برای آینده بهتر برای مردم کشور و جوانان و ایجاد فضای سیاسی داخلی و خارجی متناسب با خواسته رأی‌دهندگان یا حداقل بخش عمده آنان، برنامه‌ریزی اقتصادی به منظور رفع موانع سرمایه‌گذاری خارجی و ایجاد اطمینان در میان سرمایه‌گذاران، برنامه‌ریزی فرهنگی و اقتصادی برای جذب سرمایه‌های سرگردان داخلی به شکلی که مردم راغب به همکاری با دولت باشند، فراهم‌کردن افزایش اعتبار بین‌المللی برای تک‌تک افراد به شکلی که شایسته ایرانیان باشد، ایجاد تعامل با دیگر کشورها، برقراری ارتباطات دانشگاهی و صنعتی، تقویت درآمد کشور از منابع غیرنفتی از جمله توریسم که در کشور ما منبعی بسیار تأثیرگذار و قابل رقابت با منابع فعلی است، نشان‌دادن چهره‌ای خوش و نیکو از مردم و کشور ایران در دیده جهانیان همه و همه از مسائلی هستند که می‌توانند در برنامه مدون کاندیدای ریاست‌جمهوری توجه مردم را به خود جلب کنند. در کارزار انتخابات هر آنچه گفته می‌شود در حافظه مردم می‌ماند تا چند ماه بعد به مطالبه جدی تبدیل شود. مردم می‌دانند چه می‌خواهند و کدام شعار قابلیت اجراشدن دارد. هنگامی که گفته می‌شود یارانه زیاد می‌شود، مردم به بررسی می‌پردازند که آیا این مبلغ جوابگوی نیازهای زندگی امروزی هست یا اینکه آیا اساسا امکان این افزایش وجود دارد؟ در مقابل وقتی گفته می‌شود با دنیا تعامل کنیم و از تنش و تقابل دور باشیم، مردم خود به قضاوت نشسته و با حسابگری دقیق گزینه صحیح را انتخاب می‌کنند. گذشته از آن، اینکه یارانه ملت را افزایش می‌دهیم، نه‌تنها حلال مشکلات نیست و چه‌بسا مشکلات را تشدید می‌کند، بلكه تناسبی با روحیه بلند ایرانیان ندارد و کسی نمی‌تواند با افزایش مختصری در درآمد مردم آنها را مجاب به برنامه خود کند. البته نباید فراموش کنیم یارانه حق بخشی از مردم است و باید به آنها داده شود و هیچ دولتی نمی‌تواند منتی بر مردم داشته باشد. همه باید باور داشته باشیم چه در دولت باشیم یا نباشیم، چنانچه قدمی برای ملت برداشتیم در درگاه الهی مخفی نخواهد ماند و موقع حساب به‌عنوان امتیازی برای ما محاسبه خواهد شد. همچنین شما را به خدا، اگر شایسته کاری نیستیم یا قانونا نباید در مشاغل خاصی باشیم، مرد و مردانه کار را به اهلش و به آنهایی که قانون به آنها اختیار داده است واگذار کنیم؛ اگر این‌گونه شود به نفع همه ملت ایران اعم از تمام گروه‌ها و مشاغل خواهد بود. نگارنده معتقد است همه مسئولان بدون هیچ کم و کاست و به‌دور از هرگونه ریاکاری باید در خدمت مردم باشند و باید مصالح مردم را بر مصالح شخصی یا گروهی مقدم بدارند و اما اعتدالیون فقط به این یکي، دو دوره بسنده نکنند و برای دهه‌های متمادی برنامه‌ریزی ممکن را داشته باشند. وظیفه‌ای بر گردن بزرگان اعتدالی است که به تربیت مدیرانی لایق برای آینده کشور بپردازند. ملت ایران به اثبات رسانده است که روش میانه‌روی و اعتدال را بیشتر پذیراست. حال که این وظیفه بر دوشمان نشسته، حکم قاطع ملت ایران را ارج نهیم و کسانی را خارج از حلقه‌های تنگ جناحی برای آینده کشور آماده کنیم. نکند خدای‌ناکرده پس از ریاست‌جمهوری دکتر روحانی سرنوشت اصولگرایان گریبانگیر اعتدال شود و با دستي تهی در صحنه رقابتی به‌مراتب سخت‌تر از امروز حاضر شویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.