به مناسبت یک عمر بودن «اماس»؛ کیستی؟
مریم پیمان
درد در سمت راست پیشانیام با هر تکان و حرکتی تشدید میشود. «کیستی که من/ اینگونه به اعتماد/ نام خود را/ با تو میگویم ...» به دیوار بدون قاب نگاه میکنم. سالهاست که نامم را با نام او کنار هم تکرار کردهام و کردهاند، از پزشکان گرفته تا دوستان و بستگان. بغضم را قورت میدهم. به صندلی خالی مقابلم نگاه میکنم. حتی نمیخواهم به چهره خیالیاش خیره شوم. حرفی برای گفتن با او ندارم. «کاش! هیچوقت نبود». صندلی خالی است. امروز «اماس» روبهروی من نشسته و من با او حرفی جز خشم و نفرت از بودنش ندارم. خسته شدهام از او و از همه خاطرات تلخ و شیرینش. چیزی جز خاطره وعدهها و وعیدها نمانده است؛ آرزوهای بر باد رفته. چه روزها و شبها که دوستش میداشتم و در پناهش آرام خوابیده بودم و چه لحظهها که از درد و زجر آن را تحمل نکردهام. سالها با هم گذراندهایم، شوخی نیست، یک عمر دوست و دشمن بودهایم، همدرد و همراه. برای خیلیها «اماس» یک روز جهانی است، چند همایش و برنامه رسانهای؛ اما برای من هزاران خاطره و داستان از زندگی بیماران را دارد. به صندلی خیره میشوم. صورت «او» را میبینم و با خود خیال میکنم که اگر این درد بیدرمان نبود، آخ! که اگر این درد بیدرمان نبود. آه! که اگر این درد بیدرمان نبود. «دردا و حسرتا!» که جهان زیبا میشد و من زیباتر. زندگی رنگین میشد و من رنگینتر. محال، ممکن میشد و رؤیا، واقعیت. چشمهایم را میبندم، تاب دیدن او را ندارم، او همیشه در درون من بوده است. خاطره نبودن «اماس» فقط به روزهای شاد کودکی برمیگردد و بس. در همه افتوخیزهای روزگار تنها او من را رها نکرده و همیشه بوده و با همه خوندلهایی که از او خوردهام، وفادارترین دوست است. این روزها که گویی قصد رفتن دارد و رخت بربسته، هراس جای او را گرفته است؛ من از سلامتی ترسیدهام. به همین سادگی! زیستن بدون او را از یاد بردهام. قطرههای اشک روی دستم میریزند. کی گریستهام؟! ترک عادت به رنج، از رنج دشوارتر است. «اماس» باید بماند یا برود؟ آیا ماندگار است یا رفتنی؟ بعد از او به که و چه باید دل ببندم؟ زندگی بدون او چگونه ممکن خواهد شد؟ بدون پزشکان، بدون داروها و بدون توجه و همدردی. «کیستی که من/ جز او/ نمیبینم و نمییابم؟!». سردرگم شدهام. صدایی در ذهنم میپیچد: «هرگونه ادعا برای درمان این بیماری از طرق مختلف غیرواقعی و تقلبی است». پزشکی به مناسبت روز «اماس» نمک میپاشد بر زخم تازه هر روز زندگیام. دلم آرام میگیرد از سویی. «اماس» رفتنی نیست. چشمانم را باز میبندم. درد در چشم چپم بیداد میکند. بینیام میسوزد و اشک به چشمانم هجوم میآورد. درد چند برابر میشود. «کاش! هیچوقت نبود». چشم از هم باز میکنم، چراغها را کمتر میکنم و در برابر او مینشینم. باید از اینجا برود، در این خانه جایی برای او نیست، دیگر طاقت بودنش را ندارم؛ «هر لحظه تعبیری میگردد از/ فردایی بیپایان/ با عبور از تاریکیهای سپریشده...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.