وعدهها در سئول محقق نميشوند
مردم کرهجنوبی اخیرا موفق شدند در یک انتخابات آسان «مون جا- این» را که یک وکیل و قانونگذار است، به رئيسجمهوری کشور خود برگزینند. به دنبال عزل «پارک گئون هائه» به اتهام فساد - که در جامعه کرهجنوبی بهشدت حساسیتبرانگیز است - شرایط داخلی برای پیروزی آقای مون کاملا مهیا شده بود. بهعلاوه او در دوران تبلیغات انتخاباتی خود بهعنوان نامزد حزب «دموکرات» وعده داد مشكلات جامعه از قبیل گرانی، بیکاری، رکود اقتصادی و معضل بزرگ با همسایه شمالی را حل خواهد کرد. این مسئله آخر - که به نظر میرسد رئيسجمهور جدید کرهجنوبی تلاش میکند تأثیرات و فشارهای واشنگتن آن را جدی بگیرد - به این دلیل است که او فرزند خانوادهای محروم از بخش شمالی بهشمار میرود که در جریان جنگ کره در دهه 50 به جنوب مهاجرت کرد. بااینحال میشود پرسید آیا رئيسجمهور جدید قادر به تحقق اینهمه وعده خواهد بود؟ حتی آیا او قادر خواهد بود دوران خود را بدون رسوایی جدید که تابهحال بدون استثنا همه اخلاف او را شامل شده، به پایان برساند و سالم از آن کاخ آبی خارج شود؟ به لحاظ اقتصادی انتظار نمیرود کرهجنوبی بتواند رشدی نظیر آنچه در دوران پدر رئيسجمهور قبلی؛ یعنی «پارک چونگ هائه» داشت، به دست آورد. زیرا شرایط داخلی و خارجی کاملا با آن دوران تفاوت دارد، اما گمان نمیرود او در این راه عصایی جادویی داشته باشد زیرا این شرکتها ستون فقرات خیزش صنعتی کرهجنوبی بهشمار میروند و هرگونه خدشه به آنها میتواند آثاری منفی بر روند اقتصادی، تجاری و سرمایهگذاری کشور بگذارد. از آن گذشته این شرکتها در چهار دهه گذشته توانستهاند در متن جامعه تقریبا نفوذ و قدرتی بلامنازع به دست آورند. به همین سبک، اشتباه خواهد بود که رئيسجمهور جدید کرهجنوبی بخواهد از مذاکره با کرهشمالی به نتایجی مطلوب دست پیدا کند یا به این وسیله بتواند ملت خود را از شبح جنگ رهایی بخشد. «کیم دای جونگ»، رئيسجمهور اسبق، نیز همین راه را تجربه کرد و خواست از روی حسننیت با همسایه شمالی ارتباط برقرار کند. او بستهای تشویقکننده تحت عنوان «سیاست خورشید تابان» ارائه کرد و برای تحقق آن در سال 2000 مرزهای دو کشور را درنوردید، اما در برابر این ابتکارعمل شجاعانه، او چیزی جز تعصب، خودپرستی و حیلهگری به دست نياورد. حتی کیم دای جونگ متهم شد که رشوه مالی هنگفتي به «کیم جونگ ایل»، رهبر وقت کرهشمالی، داده تا برای او دعوتنامه سفر به پیونگیانگ بفرستد. نتیجه آنکه این مرد مجبور شد دوران ریاستجمهوریاش را با یک رسوایی به پایان برساند. یکبار دیگر «راوه مو هیون»، رئيسجمهور اسبق كرهجنوبي - که رئيسجمهور جدید مدتی مدیر دفتر او بود و با او دوستی طولانی دارد - در سال 2007 برای تحقق صلح به پیونگیانگ سفر کرد، اما او نیز جز خواری و خفت حاصلی به دست نیاورد. حال این کرهشمالی است که هرروزه با شلیک موشکهای بالستیک جدید با قدرت حمل کلاهکهای هستهای از رئيسجمهور منتخب همسایهاش استقبال میکند، نهآنکه دستهایش را برای صلح دراز کرده باشد. از طرف دیگر، رئیسجمهور جدید میگوید تلاش ميكند دموکراسی را در کشور تقویت کند زیرا رئیسجمهور پیشین آن را با فساد گره زده است. میدانیم که اتهام فساد رئیسجمهور سابق به دلیل فساد یکی از دوستان شخصیاش بود، نهاینکه شخص او از مقامش سوءاستفاده کرده یا جایی خلاف قانون عمل کرده باشد. ازاینرو رئیسجمهور جدید سعی میکند از مسئله اتهام رئيس پیشین و سابقه طولانی خود در دفاع از حقوق بشر برای کسب محبوبیت بیشتر استفاده کند؛ زیرا تمامي رؤسایجمهوري پیش از او نیز جزء افراد نخبه بودند و حتی به دلیل تفکراتشان به زندان افتادند، اما یکی پس از دیگری دوران ریاستجمهوری خود را با رسواییهای گوناگون به پایان رساندند. اتفاقا همین رئیسجمهوری که خود را دموکرات میداند، از نخستین کسانی است که پیش از رسیدگی دادگاه، رئیسجمهور سابق را به فساد متهم کرد و خواستار برکناری او شد؛ موضعی که بعضی آن را ناشی از انتقامجویی شخصی از دختر مردی توصیف کردند که در دوران جوانی او را به زندان انداخته بود یا انتقامگیری از کسی که در سال 2012 رقیبش بود و نتوانست او را شکست دهد. درست است که شهروندان کرهجنوبی به دنبال شروع دوران تازهاي هستند، اما نتایج انتخابات ریاستجمهوری اخیر که مون جا- اين در آن با کسب 41.5 درصد پیروز شد، نشان نمیدهد اکثریت از او طرفداری میکنند یا او را رهبری توانمند برای مقابله با چالشهایی میدانند که کشور با آنها دستبهگریبان است. ازاینرو تقریبا نیمی از واجدان شرایط به دو نامزد حزب رئيسجمهوري برکنارشده رأی دادند؛ آنان از يكسو نگران تفکرات چپگرایانه رئیسجمهور جدید و از سوی دیگر نگران آسانگرفتن تهدیدی به نام پیونگیانگ هستند. منبع: الاتحاد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.