|

تجربه رأي در ميلان

سعید جعفری

-فکر می‌کنی مي‌شمرن؟ چرا نشمرن؟ مگه مجلس رو يادت رفته، مگه ٩٢ رو نشمردن كه روحاني شد.

- نه اونو نميگم، منظورم اينجاس، اينجارم ميشمارن؟ از شماره ١٣٣ در خيابان مونته‌بيانكو تا شماره ٥٩ كه در اصلي كنسولگري است، سه دقيقه و ٣٠ ثانيه پياده‌روي مي‌كنم تا مطمئن شوم صف رأي‌دادن همین‌جاست. ساعت پنج دقيقه به يك است.بيشتر از ٣٥ سال ندارند. به تيپشان مي‌خورد دانشجو باشند، در دسته‌هاي سه يا چهار نفره مشغول حرف‌زدن با يكديگرند. در انتهاي صف مي‌ايستم و به گپ‌زدن‌هايشان گوش مي‌دهم. پسري موقهوه‌اي، با تي‌شرت سبز و لهجه گيلاني با دوستانش از مشاركت بالا و احتمال برد روحانی می‌گوید، «مشارکت خيلي بالاست، جلوي همه صندوق‌ها صف شده، عكس‌هايي كه من مي‌بينم، از ٨٨ هم بيشتر اومدن».دختر كناری‌اش ته‌لهجه مشهدی دارد، لبش را جمع مي‌كند و می‌پرسد: «از كجا معلوم همه‌شون به روحاني رأي بدن؟ يهو نشه، رئيسي با ٢٤ ميليون رئيس‌جمهور شه؟».مرد جواني كه موهای جوگندمي دارد و عينك به چشم، وارد بحث مي‌شود: «نه، اون رو فراموش كن، اون ديگه تكرار نمي‌شه». برمی‌گردم و به پشت سرم نگاه مي‌كنم، صف دارد طولاني‌تر مي‌شود و كسي هم از اين انتظار، شاكي نيست. از انتهاي صف از كل جمعيت عكس مي‌گيرم، هرچند همه در تصوير نيستند، ولي بهتر از این نمی‌شود. عكس را توييت مي‌كنم. جوان گيلاني كه جلويم ايستاده، از هر ١٠ نفر، با شش نفر سلام و عليك مي‌كند. از يكي از دوستانش كه انگشت جوهري‌اش را بالا گرفته و به سمت ما می‌آید، مي‌پرسد؟ از ساعت چند اینجایی؟ چند؟ -از ساعت ۱۰. این سؤال چقدر برایم آشناست! یاد مردی می‌افتم که رفته است.برايم جالب است كه از طولاني‌بودن فرايند خسته نشده‌اند. دختر مشهدي در حال شرح اوضاع کاندیدای خراسانی و پدرزنش در مشهد است: «مطمئن باش روحاني تو مشهد خيلي رأي مياره، به بافت دور حرم نگا نكنين، مشهديا خيلي از وضعيتي كه اينا واسشون درست كردن ناراضين، هر كاري ميكنن كه رئيسي نشه». يكي از كارمندان سفارت لبخندزنان مشغول فيلم‌برداري از جمعيت است، با اين صفي كه من مي‌بينم، زمان لازم است تا به انتهايش برسد. كارمند ديگري از سفارت به ميان جمعيت مي‌آيد: «دوستان اگر كسي بليت برگشت به شهرستان داره، نشون بده كه ما خارج از صف راه بندازيمش».دختر جوانی دستش را بالا می‌گیرد: من از پیزا اومدم، دو ساعت دیگه هم بلیتمه.از پیزا تا اینجا حدود چهار ساعت با اتوبوس راه است.ساعتم را نگاه مي‌كنم، پنج دقيقه از دو گذشته و هنوز در سفارت ديده نمي‌شود. اول كه با اين صف طولاني روبه‌رو شدم، گفتم دانشجوی ایرانی مقیم خارج، صبر و حوصله صف را ندارد و با ديدن اين جمعيت، عطاي رأي‌دادن را به لقايش مي‌بخشد، اما نه تنها، ترك‌كردني در كار نيست كه از طولاني‌بودن صف و گپ‌وگفت انتخاباتی خوشحال هم مي‌شوند. بحث سه‌نفري كه پشتم ايستاده‌اند، گل كرده. «زنگنه واقعا يكي از بهترين وزراي روحاني بوده، من خودم اينجا مهندسي انرژي مي‌خونم. هيچ‌كي فكر نمي‌كرد عربستان سر توليد نفت جلوی ايران كوتاه بياد. خدا كنه تو دولت بعد هم بمونه». دختري كه شالش را در دست گرفته، از بقيه مي‌پرسد: «بچه‌ها مي‌دونين بايد شال سرم كنم يا نه؟ بدون شال نمي‌ذارن بريم تو؟» چیزی می‌گوید.ساعتم را نگاه مي‌كنم، ٢ و ٥٥ دقيقه شده و بالاخره وارد سفارت مي‌شوم. بالاخره نوبت جوهري‌كردن انگشت است، ساعت پنج دقيقه به چهار است، بعد از نوشتن رأي، از انگشت جوهری و برگه رأی با نام حسن‌ روحاني عكس مي‌گيرند. بالاخره از كنسولگري خارج مي‌شوم، حتي يك نفر را هم نديدم به رئيسي رأي دهد، در همين فكرم كه گفت‌وگوي دونفري كه از كنارم رد مي‌شوند، من را به خودم مي‌آورد. «ولي حاجي حتي يه نفرم به رئيسي رأي ندادا، نكنه خيلي‌ها رأي دادن، ولي روشون نمي‌شد بگن؟»؛ «نه بابا کسی تعارف نداره که، تموم شد اون دوران، دیگه کسی گول وعده و وعیدها رو نمی‌خوره».سراغ مترو را می‌گیرم، باید تا ساعت پنج خودم را به ایستگاه قطار برسانم. از میلان تا سیه‌نا، پنج‌ساعتی راه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.