|

مطالباتی پاره‌پاره و ساده

لیلی فرهادپور

دیشب رفته بودم نمایش «پاره‌های ساده» نوشته مهدی میرمحمدی و به کارگردانی علی هاشمی. نمایش که تمام شد، علی هاشمی مرا خجالت داد و با نام‌بردن از من یادی کرد از روزنامه‌های جامعه، توس، نشاط و عصر آزادگان (روزنامه‌های زنجیره‌ای) و بعد هم نقبی زد به خرداد 1376 و سپس بازگشتی داشت به جمعه‌ای که گذشت و رأی ما مردم. همین یادکردن‌های علی هاشمی ذهن مرا (همانند نام نمایشش) پاره‌پاره کرد و خاطرات پاره‌پاره به همه‌جا رفتند؛ به جایی که روحانی همین پریروز گفته بود: «همین‌طور که در این هفته آخر با مردم رفتار کردید در این چهار سال رفتار کنید!» و تکه‌تکه به یاد ممنوعیت‌ها افتادم. اینکه آیا ربنای استاد شجریان پخش خواهد شد؛ یا آیا فیلم سینمایی «کاناپه» کار کیانوش عیاری اجازه نمایش می‌گیرد؟ از همه مهم‌تر وقتی حالا به کارگردانان (البته خاص) اجازه کار در مورد وقایع دهه 60 را داده‌اند و سالی یک فیلم درمورد آن وقایع ساخته می‌شود و کلی هم سیمرغ می‌گیرند، آیا مثلا به محسن امیریوسفی هم اجازه مي‌دهند «آشغال‌های دوست‌داشتنی‌اش» اکران شود. و این طرف ماجرا در عرصه کتاب، آیا به کتاب «اولیس» جیمز جویس که بدیعی با ‌هزار زحمت ترجمه کرده است اجازه چاپ می‌دهند که جامعه ایرانی بتواند با مشهورترین اثر معاصر قرن بیستم آشنا شود. البته مسئولان کتاب وزارت ارشاد باید بدانند که اولیس سخت‌خوان‌ترین رمان دنیاست و حتی اگر اجازه چاپ بدهند مگر چند نفر آن را خواهند خواند که بدآموزی داشته باشد؟ باید یکی خیال مسئولان ارشاد را راحت کند که اولیس را فقط ادبیات‌چی‌های (بر وزن قهوه‌چی مثلا!) قهار می‌خوانند، نگران نباشند. همان‌طور که گفتم، نمایش‌نامه «پاره‌های ساده» را مهدی میرمحمدی نوشته است. من شانس این را داشتم که دوماهی با مهدی همکار بودیم، در روزنامه نشاطی که قرار بود با سردبیری شمس‌الواعظین، بعد از روی‌کارآمدن روحانی در سال 92 منتشر شود و ناکام ماند. روزنامه نشاط پر از ژنرال‌هاي روزنامه‌نگاری بود و یکی‌ از آنها همین مهدی میرمحمدی که در کار حوزه تئاتر برای خودش یک پا ژنرال است. آیا واقعا ممکن است امیدوار باشیم که این رفع محدودیت‌ها شامل شمس‌الواعظین هم بشود و او به عرصه روزنامه‌نگاری بازگردد و من دیگر روزنامه‌نگار مستعفی نباشم؟ برگردیم به نمایش «پاره‌های ساده» به کارگردانی سیدعلی هاشمی. این سید، کارگردانی جوان در سینما و دستیار کارگرداني کهنه‌کار و تئاتری باسابقه است. دو سال پیش از من خواست که در نمایش «موش تو پیت حلبی» برایش بازی کنم. من هم که یک گردشگر فرهنگی بودم، قبول کردم و شدم همبازی با سیما تیرانداز! خاطره همبازی‌شدن یک توریست فرهنگی با یک بازیگر حرفه‌ای که عاشق بازیگری است (یعنی سیما تیرانداز) فکر کنم برای هر دو نفرمان به‌یادماندنی بوده باشد! چقدر این نازنین‌بانوی تئاتر، از دست من آماتور حرص خورده است؟ سیما واقعا عاشق است. سریال که بازی می‌کند این عاشقی‌اش معلوم نیست. اگر بروید و نمایش «پاره‌های ساده» را در تئاتر باران ببینید، کاملا درک می‌کنيد با عشق بازی‌کردن چه معنایی می‌دهد. «پاره‌های ساده» کاری است جمع‌وجور که حرف زیادی ندارد. تنهایی در این شهر میان مدرنیسم و سنت. آن هم تنهایی یک زن و تنهایی زنان تنها و اینکه هنوز در این‌ور دنیا با همه مدرن‌شدن جامعه شهری، خانواده حرف اول را در زندگی می‌زند. منظور لزوما زن و شوهر نیست، بلکه مادر، پدر، خواهر، برادر، فرزند و....

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.