|

گرینوف- 2

احمد غلامي

توی گودالی نشسته بودند. گودالی تنگ و ترش. آن‌قدر تنگ که زانوهایشان به هم می‌سایید. مهدی اربابی گفت: «خوب شد این‌بار با حسن نیامدم گشتی وگرنه باید روی پای هم می‌نشستیم». سجاد گفت: «پدرم به من می‌گفت لنگ دراز مثل منار هی قد می‌کشد، یک تکه گوشت به تنش نیست». مهدی اربابی گفت: «حالا اینجا می‌خوری و می‌خوابی حسابی چاق می‌شوی». سجاد گفت: «فایده‌ ندارد، یک گلوله می‌خوری، همه‌اش حیف می‌شود». مهدی اربابی گفت: «جنگ همین است دیگر». بعد زل زد توی چشم‌های سجاد. از این فاصله مردمک شیشه‌ای چشم‌های مهدی اربابی ترسناک‌تر شده بود. سجاد گفت: «حرفی بزنم ناراحت نمی‌شوی؟!» مهدی اربابی گفت: «سعی می‌کنم، اگر خیلی بد نباشد». سجاد گفت: «بد که نیست، اما... ولش کن». مهدی اربابی گفت: «هرجور راحتی!» سجاد سرش را انداخت پایین و با تکه‌چوبی دیوار گودال را خط انداخت. مهدی اربابی گفت: «راستی این رد زخم روی صورت تو چیه؟» سجاد انگشتش را گذاشت روی آن و گفت: «این؟» مهدی اربابی گفت: «آره» سجاد گفت: «رد چاقو». مهدی اربابی گفت: «دعوا کردی!» سجاد گفت: «معلومه، خودم که نزدم». مهدی اربابی خودش را جمع‌وجور کرد تا سجاد از جا بلند شود و سرک بکشد که دشمن غافلگیرشان نکند. بعد گفت: «خیالت راحت، تو این گرما سگ هم از توی لانه‌اش بیرون نمی‌آید...» سجاد گفت: «شانس نداریم که، زد و آمدند بالای سرمان، بقیه عمرمان را باید توی زندان باشیم». مهدی اربابی گفت: «تا حالا زندان بودی؟» سجاد گفت: «نه ولی پدرم خیلی زندان رفته، تا یادم می‌آید یک‌ سال تو بوده دو سال بیرون. این رد چاقو هم مال اوست». مهدی اربابی خشکش زد. این اولین‌باری بود که کسی غافلگیرش می‌کرد. مردمک شیشه‌ای چشم‌هایش تکانی خورد و رنگ آن از سبز به طوسی برگشت. تغییری که از نگاه سجاد پنهان نماند و گفت: «تعجب کردی؟» مهدی اربابی گفت: «آره!» سجاد گفت: «یک سؤالی بکنم ناراحت نمی‌شوی؟» مهدی اربابی گفت: «ده تا سؤال من پرسیدم یکی هم تو بپرس». سجاد حرفش را مزه مزه کرد و گفت: «باشد بعد...» مهدی اربابی باز گفت: «هرجور راحتی!» بعد گفت: «چه‌جور با چاقو تو را زد، دعواتان شد؟» سجاد گفت: «سیاه مست بود، آمد خانه داشت ننه‌ام را می‌زد، رفتم جلو گفتم تمامش کن، هلم داد و گفت، گورت را گم کن لنگ‌دراز عوضی به تو ربطی ندارد.» یقه‌اش را گرفتم و گفتم: «تمامش کن وگرنه...گفت وگرنه چی، چه غلطی می‌کنی. همان‌طور که یقه‌اش را گرفته بودم پرتش کردم وسط اتاق، رفتم ننه‌ام را بلند کردم، دهانش پر از خون بود، گفتم، ننه بلند شو، ننه‌ام داد زد یا امام رضا. برگشتم، مثل دیو با چاقو بالای سرم ایستاده بود. تا خواستم چاقو را از دستش بگیرم حمله کرد، دستم را آوردم جلو، آستین کاپشن‌ام پاره شد، تا آمدم دست دیگرش را بگیرم با نوک چاقو کشید روی صورتم، مثل نیش عقرب جایش می‌سوخت، دستم را گذاشتم روی زخم. پدرم نعره می‌زد، این یادگاری روی صورتت باشد که دیگر جرئت نکنی دست روی بزرگ‌تر بلند کنی! ننه‌ام می‌زد توی سر خودش، دستم را گذاشتم روی زخم و دویدم طرف درمانگاه». مهدی اربابی گفت: «باید له‌اش می‌کردی مرتیکه را...» سجاد گفت: «آدم باش فحش نده». مهدی اربابی گفت: «من جای تو بودم یک ثانیه هم معطل نمی‌کردم، از آن خانه می‌زدم بیرون». سجاد گفت: «شاید، ولی من ننه و بابام را دوست دارم، هرکس دیگری به جز پدرم دست روی من بلند کند از روی زمین محوش می‌کنم، می‌فهمی؟ اما پدر یک چیز دیگر است.» مهدی اربابی گفت: «این‌جور پدرها هیچی نیستند». سجاد گفت: «حرف دهنت را بفهم، گفتم، پدرم است». مهدی اربابی گفت: «نفهمم چکار می‌کنی؟» این برای چندمین‌ بار بود که او تحریکش می‌کرد که با هم گلاویز شوند. خواست همان‌طور که نشسته پایش را بگذارد روی گلویش و فشار بدهد تا خفه‌اش کند و همان‌طور که جان می‌کند به چشم‌های شیشه‌ای‌اش زل بزند. مهدی اربابی انگار فکرش را خوانده بود. سرنیزه‌ را از غلاف درآورد و گذاشت کنارش. سجاد گفت: «بار آخرت باشد به پدرم بد گفتی...». مهدی اربابی جوابش را نداد. نترسیده بود. ترس برای او معنا نداشت. فقط حال نداشت توی این بیابان با کسی گلاویز شود. سرش را گذاشت روی دیواره گودال. با این کار خرده‌شن‌ها ریختند توی یقه‌اش، اما اعتنایی نکرد و زل زد به چشم‌های سجاد. سکوت سنگینی گودال را در خود فرو برد. سجاد بلند شد و تیربارش را برداشت و خودش را خمیده‌خمیده از توی کانال جلو کشید و رسید به انتهای کانال. حالا دیگر از زیر نگاه‌های شیشه‌ای مهدی اربابی خلاص شده بود. با خودش گفت، سر فرصت حالش را جا می‌آورم. وجودش پر از نفرت بود. نمی‌دانست این نفرت از مهدی اربابی است یا از پدرش یا از خودش یا از دشمن که او را به این برِ بیابان کشیده است. تیربار را گذاشت روی گونی‌های سنگر و خاکریز دشمن را به رگبار بست. صدای تیربار گوشش را پر کرده بود. صدای خوشایندی که انگار از گلوی او بیرون می‌ریخت. گلوله‌ها قوس برمی‌داشتند و به سمت خاکریز دشمن می‌رفتند. گلوله‌هایی که کسی جوابش را نداد. قطار فشنگ را که تمام کرد، نشست روی زمین و نفسی عمیق کشید. احساس خوبی داشت. لبخندی روی لب‌هایش دوید و زود محو شد. دست روی زخم صورتش کشید و دلش برای پدرش تنگ شد. سیاه‌مستی که همیشه با کمربند سیاهش می‌کرد و روز بعد اشک می‌ریخت و چنان به پسرش عشق می‌ورزید که زنش می‌گفت: «خوب دیگر... نه به آن کتک‌زدن‌هایت نه به این کارهایت». سجاد سرش را تکیه داد به دیواره کانال و آن‌قدر اندوهگین و دلتنگ بود که اشک از گوشه چشم‌هایش پایین ریخت. آن‌قدر توی خودش بود که همه‌چیز را فراموش کرد. حتی سؤالی که از صبح توی مخش وول می‌زد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.