|

آیا سازوکار بستن لیست در شورای سیاست‌گذاری قابل دفاع است؟

سیدمصطفی موسوی‌لاری*

اهمیت و حساسیت انتخابات ریاست‌جمهوری سال 96 موجب شده بود که توجهات به شوراهای شهر و روستا کمتر شود. اما شورای شهر تهران سال‌هاست که برای فعالان سیاسی از اهمیت بسیاری برخوردار است و اصلاح‌طلبان پس از سه دوره ناکامی در تعیین شهردار پایتخت، سازوکار ویژه‌ای را برای این انتخابات پیش‌بینی کرده بودند. پس از حادثه پلاسکو تخصص‌گرایی در رأس شعارهای اصلاح‌طلبان قرار گرفت و برای دستیابی به این مهم سازوکار امتیازدهی را بر مديريت سنتی ترجیح دادند. برای این منظور یک‌سری فاکتورهای ارزیابی تهیه شد و در شورای عالی سیاست‌گذاری انتخاباتی اصلاح‌طلبان به تصویب رسید.

پس از اعلام لیست اصلاح‌طلبان که در دیرترین زمان ممکن صورت گرفت، موج عظیمی از انتقادات و مخالفت‌ها شکل گرفت و البته بخشی از کاندیداها و احزاب، حاضر به تمکین نشدند و با این ادعا که این لیست امکان رأی‌آوری ندارد، میثاق‌نامه امضا کرده را نادیده گرفته و حتی اقدام به انتشار لیست‌های موازی كردند. برخی نیز در فضای مجازی مردم را تشویق کردند که افرادی را از لیست امید حذف كرده و نامزدهای دیگری را جایگزین كنند. تأثیر این رفتارها را در روز رأی‌گیری در حوزه اخذ رأی نیز شاهد بودیم و تصور عموم ما بر این بود که لیست امید به‌طور کامل رأی نخواهد آورد و احتمالا یا از جریان اصولگرایی افرادی وارد شورا خواهند شد یا برخی اصلاح‌طلبان جامانده از لیست امید. نتیجه دور از انتظار پیروزی قاطع لیست امید با اختلاف فاحشی که نفر 21 با آقای چمران داشت که در جایگاه 22 قرارگرفته بود، حاکی از آن بود که بلوغ و آگاهی سیاسی مردم به‌صورت مشهود بالا بوده و همچنین دسترسی به اطلاعات صحیح برایشان مقدور است. این امر به اصلاح‌طلبان این پیام را داده است که مردم همچنان به این جریان، شورای سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان و بزرگان اصلاحات اطمينان دارند. امروز انتخابات به پایان رسیده است و زمان بازگشت و اصلاح اشتباهات فرارسیده است. آنان که پیش از برگزاری انتخابات فریاد اعتراض سر دادند باید صبر پیشه می‌کردند و امروز با دلیل و منطق روشن انتقادها را بیان مي‌كردند. امروز شورای ‌عالی اصلاح‌طلبان باید نقدها را با روی گشاده پذیرا باشد و نحوه انتخاب افراد را به‌صورت شفاف بیان كند و حتما چنین خواهد كرد. از سوی دیگر این انتخابات نشان داد ساختار شورای عالی سیاست‌گذاری نیز نیازمند اصلاح و تغییر است و این کار یک یا دو جلسه و نشست نیست و باید کاری اساسی و پایه‌ای برای تبدیل این شورا به یک جبهه مقتدر صورت گیرد. اما سازوکار تعیین افراد مناسب شورا مخصوصا با توجه به تخصص‌گرایی به نظر یک اشتباه فاحش و غیرقابل‌انکار بود. من با توجه به تجربه‌ای که در تهیه پایان‌نامه دکتری خود داشتم می‌دانم تبدیل یک‌سری فاکتورهای پیچیده کیفی به عدد و امتیاز، کاری بسیار دشوار و نیازمند ماه‌ها و حتی سال‌ها صرف زمان و انرژی افراد متخصص است. فاکتورهای موردنظر اصلاح‌طلبان از چندین بعد برخوردار بود؛ مانند تخصص، توانایی فردی، ارتباطات اجتماعی و سیاسی، سوابق کافی، روابط حزبی، سلامت و پاک‌دستی، جنسیت و جوان‌گرایی، گردش نخبگان، رأی‌آوری و بسیاری فاکتورهای دیگر که تعیین اهمیت و وزن‌دهی به آنها و آزمون آن، کار یک ماه و دو ماه و پنج ماه و شش ماه نبود. من از چند ماه پیش از انتخابات با رؤیت این امتیازبندی‌ها مطمئن بودم این روش به نتیجه نخواهد رسید و تا ایجاد یک سیستم قوی، فکر‌شده و آزموده‌شده باید با همان روش سنتی کار جمع شود که درنهایت هم ‌چنین شد و البته به دلیل مانور بیش‌ازحد روی این روش کاملا اشتباه و از پیش شکست‌خورده، متأسفانه همه بدنه اصلاح‌طلب به‌نوعی به فرایند تعیین لیست و همچنین لیست نهایی معترض شدند. حتی اعضای کارگروهی که برای امتیازدهی انتخاب شدند، اعضای هیئت‌رئیسه شورای عالی و نیز دیگر اعضای شورای عالی از نتیجه اعلام رضایت نکردند. استفاده از یک روش ابتدایی کمّی فقط موجب شد که توقعات بالا رود؛ بدون آنکه بتواند آنها را پاسخ دهد. تجربه تلخ بسته‌شدن لیست امید در انتخابات 96 با شیرینی رأی‌آوری کم‌نظیر لیست تا حدودی تعدیل شد. اما فراموش نکنیم از امروز همه جریان اصلاح‌طلب مجددا باید در اندیشه‌ ترمیم و بازسازی ساختاری شورای عالی سیاست‌گذاری باشند و نقدها و اشکالات موردنظر را آشکار و نهان به گوش بزرگان جریان رسانده و تلاش کنند اعتماد خالصانه مردم سلب نشود و برای ادامه مسیر اشتباهات و مشکلات پیشین رفع شود تا همواره شاهد حضور پررنگ مردم در صحنه باشیم. *معمار، طراح شهری و دانشجوی دکتری مدیریت

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.