سرو ایران
محمدعلی عسگری
دکتر حسین نصر، اسلامشناس و ایرانشناس برجسته توصیف زیبایی از ملت ایران دارد. او میگوید ایران در طول تاریخ گذشته خود مانند یک سرو بوده است. سروی که گاه به دلایل ناملایمات سر خم کرده، اما هرگز تسلیم نشده و از پای در نیامده است. بعد از گذر توفانها و بورانها دوباره قد راست کرده و همواره بر پایه خود ایستاده است. فراموش نکنیم که سرو یکی از نمادهای دیرین ایران نیز هست. این تعبیر یا توصیف بسیار معنادار و هیجانانگیز است. تجربه سالهای اخیر و تاریخ معاصر کشور ما نیز همین واقعیت را نشان میدهد. یکبار این سرو قد راست میکند و در قامت یک انقلاب ظاهر میشود. انقلابی که چشم جهانیان را خیره میکند و به حیرت وامیدارد. با وزیدن توفان یک جنگ تحمیلی، برای سالهایی این سرو به اجبار قد خم کرده و دستخوش حوادثی تلخ میشود. بعضی با دیدن این وضعیت به گمان آن میروند که دیگر کار این سرو تمام است. اما برخلاف تصورشان ناگهان میبینند که این سرو چگونه دوباره قد راست کرده و از ویرانههای یک جنگ خونین و پرهزینه برمیخیزد. پس از آن نیز در سالهای بعد، این سرو دستخوش توفانهای سیاسی و ناملایمات متعددی شد. هر بار ناظران بیرونی یا حتی درونی با دیدن خمیدگی و پژمردگیاش به این تصور میافتند که این ضربه سهمگین کار سرو را یکسره خواهد کرد؛ اما بعد دوباره شاهد آن خواهند بود که سرو با صبوری دوباره کمر راست کرده و برپای خود میایستد. دوران هشت ساله حاکمیت پوپولیستها بر ایران یکی از همین دورانهای توفانزا بود که یک بار دیگر سرو ما را مجبور کرد سر خم کند. چهره افسردهاش در آن دوران خیلیها را میآزرد. حتی گروهی را به این فکر انداخت که دوران استواری و خوشبختی این ملت گذشت. کم نبودند فرزندان این آب و خاک که بههمیندلیل رخت اقامت به دیار بیگانه کشیدند، زیرا جز آیندهای مبهم، برای این سرو نمیدیدند. اما دیدیم که این سرو دوباره قد راست کرد. از بیتوته خود برخاست و استوار و مستقیم در قامت یک انتخابات شگفتانگیز چشم جهانیان را به خود خیره کرد. راه دوری نرویم، تا همین چند روز پیش تلاطمی شگفتانگیز پیرامون این سرو را فراگرفته بود. بادهایی ملایم و ناملایم میوزيد. ستیغ سرو هر لحظه سر به سویی میکشید؛ گاه به راست و گاه به چپ خمیده میشد. در وزش بادهای تند موج برمیداشت و به خود میپیچید. گاه نسیمی زهرآگین و مسمومکننده برگهای سبز و نازکش را میآزرد. اما در صحنه انتخاباتی تازه یک بار دیگر سرو سرسبز ایران قامت آراست. زیبا و دستنایافتنی شد. روشن است که اینها هرگز پایان ماجرا نخواهد بود. سرو ایران میداند هنوز توفانها و بورانهای دیگری در راه است. بادهای موسمی یا غیرموسمی دیگری خواهند وزید. اساسا زندگی ابدی در همین ستیز با توفانهاست. سرو ایران قدمتی هزاران ساله دارد و میراث تمدنی کهن را با خود حمل میکند. برای استقامت و پایداری بیشتر این سرو کارها باید کرد و کار را تمام شده فرض نکرد. کاش این را هرگز فراموش نکنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.