|

دلایل مسعود جعفری‌جوزانی از حمایت ِ روحانی

شرایط حساس است، از خردگرایی «روحانی» حمایت کنیم

آرش نصیری: مسعود جعفری‌جوزانی یکی از وطن‌پرست‌ترین روشنفکران و هنرمندان ایرانی است. علاوه بر فیلم‌های فاخر ملی مانند «در مسیر تندباد» و «شیر سنگی» و سریال «در چشم باد»، اخیرا فیلم «ایران‌برگر» را ساخت که به‌نوعی نقد پوپولیسم و وعده‌های توخالی انتخاباتی بود؛ چیزی که این روزها و با وعده‌های سطحی برخی بیشتر به چشم آمد و به این خاطر تکه‌هایی از این فیلم در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌چرخد. جوزانی در گفت‌وگو با ما از دلایل حمایتش از روحانی گفت.

شما برای حمایت از دکتر روحانی در انتخابات متنی منتشر کردید و نوشتید: «درک شرایط ناموزون فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و نظامی جهان امروز ما را بر آن می‌دارد که در دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری، به امید عبور ظریف و هوشمندانه از دریای توفانی و موج‌های متلاطم و شرخیز که جهان مسلح به منظور استثمار نوین جهان گرسنه به‌پا کرده است، از آقای حسن روحانی حمایت کنیم». ممکن است درباره این نکته توضیح بیشتری داشته باشید؟ خود نوشته موجز و گویاست. شرایط کنونی دنیا آن‌قدرها پیچیده و پنهانی نیست که دیده نشود. اتفاقات و اطلاعات تندتر از شتاب ثانیه‌ها نشر پیدا می‌کنند. همه‌چیز، حتی تاریخ گذشته در کنار و جلو چشم ماست. به‌وضوح می‌بینیم که تمایلات نژادپرستانه، اسلام‌هراسی و به‌تبع آن، دیکتاتورپسندی در غرب مانند یک بیماری واگیردار در حال تبدیل‌شدن به یک اپیدمی است. نظام‌های ايدئولوژيك در حال فروپاشی هستند. اخبار را نگاه کنید؛ پر است از قتل و کشتار و بدبختی. طبیعی است که چنین شرایطی به دیکتاتورهای خون‌ریز بال پرواز می‌دهد؛ دیکتاتورهایی که قانونشان از لوله اسلحه می‌گذرد. خوشبختانه در فرانسه مکرون انتخاب شد و فرانسه نجات پیدا کرد، ولی شما نگاه کنید به آمریکا، بریتانیا، هلند و اصولا همه کشورهای اروپایی که در آنها تمایلات راست‌گرایانه افراطی گسترش پیدا کرده است. در همین اطراف ما به داعش و افراطی‌های ریزودرشت دیگر نگاه کنید که می‌خواهند سر همه مردم دنیا را ببرند تا فقط کسانی که از خودشان هستند زنده بمانند. در چنین شرایط بحرانی‌ای نمی‌شود از خردگرایی و اعتدال پیشنهادی آقای روحانی حمایت نکرد. ایشان، با یک تیم کارکشته قوی و یک دیپلمات استثنایی «ها ی جین» مثل آقای دکتر ظریف که به نظرم در هر قرن یکی، دو نفر مانند ایشان در یک کشور به وجود می‌آید، توانسته شش کشور بزرگ جهان را با منطق وادار به امضای قرارداد منصفانه‌ای کند. طبیعی است که ممکن نیست همه بندهای یک قرارداد تنها به‌نفع ما باشد، اما اگر به گفته عده‌ای، همه اینها به ضرر ما بود، چگونه هر شش کشور و غول‌ترینشان، معترض‌ترین است؟ معلوم است که این دیپلمات را که واقعا یک سرمایه ملی است، باید روی چشم گذاشت. انگلیسی‌ها هنوز هم اگر بخواهند درباره دیپلماتی حرف بزنند که به او افتخار کنند از چرچیل حرف می‌زنند و به نظرم چرچیل هم اگر امروز بود نمی‌توانست مثل آقای ظریف با این پیچیدگی‌ها کنار بیاید. ... و ترامپ بگوید این بدترین قراردادی است که آمریکا بست... . بله، این دستاورد بزرگی است و به همین دلیل دست‌زدن به شاکله دولت روحانی در شرایط فعلی به زیان ایران است. البته در این دولت کلیدها و چهره‌هایی مثل آقای جهانگیری و زنگنه هم هستند. ما به‌عنوان یک شهروند وظیفه داریم وقتی کشور را در خطر می‌بینیم، از همه توانمان برای کمک به این شرایط و برون‌رفت از خطر استفاده کنیم. پس عمده‌ترین دلیل شما برای موفق‌بودن آقای روحانی، دستاورد ایشان در حوزه خارجی بود؟ نه، اما بزرگ‌ترین دستاورد ایشان در حوزه سیاست خارجی است، هرچند در حوزه داخلی هم دستاوردهای مهمی داشته است. البته دولت روحانی به علت مشکلات فراوان نتوانسته آن‌طوری که باید به بی‌کاری غلبه کند، ولی هر دولت دیگری هم می‌آمد و در این شرایط قرار می‌گرفت و با یک اقتصاد فروپاشیده مواجه می‌شد، نمی‌توانست بهتر از این عمل کند. یکی از دستاوردهای مهم این دولت آرامشی بود که به جامعه برگرداند؛ یعنی دولت روحانی، علاوه بر تنش‌زدایی خارجی، از جامعه هم تنش‌زدایی کرده و در چهار سال گذشته، ملت احساس کردند یک چتر امنیتی روی سرشان سایه انداخته است، چراکه دستاورد بزرگ برجام و تنش‌زدایی با جهان، باعث ایجاد آرامش روانی، امنیت اجتماعی و گسترش روابط با دنیا و افزایش سرمایه‌گذاری‌ها شد و این موضوع، تأثیرات مهمی را در سال‌های آینده خواهد داشت. اولین دستاورد این تنش‌زدایی، تأثیر در صنعت گردشگری است. وقتی ارتباط ما با دنیا خوب باشد، طبیعتا ورود گردشگر به کشور زیاد می‌شود و فراموش نکنید که یکی از سرمایه‌های بالقوه این کشور که هنوز به صورت بالفعل درنیامده همین گردشگری است. این حمایت شما از دکتر روحانی به این معنی است که شما طرفدار یا عضو یکی از جناح‌ها هستید و انتقادی ندارید؟ اصلا، به‌هیچ‌وجه نه. دوست دارم هر سه این کلمات را بنویسی. من حتی علاقه‌ای به اینکه نزدیک سیاست بشوم هم ندارم. من یک فیلم‌سازم که برای مردم شریف ایران عزیز فیلم می‌سازم و نظر همه هم برایم محترم است، اما ما به‌عنوان شهروند، هروقت که احساس کنیم نظریه‌ای می‌تواند کشور ما را در خطر قرار بدهد طبیعی است که پا جلو می‌گذاریم و هرکاری از دستمان برمی‌آید انجام می‌دهیم. شما همین اواخر فیلم ایران‌برگر را ساختید که به‌نوعی نقد انتخابات و نقد همه جناح‌ها بود و آنجا هم بحث‌های زیادی را برانگیخت... . بله، جالب است که این روزها تکه‌هایی از ایران‌برگر دارد در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌چرخد. ایران‌برگر نقد درستی از جریان پوپولیستی در دموکراسی و انتخابات بود، مثل وعده‌هایی که می‌دهند و نمی‌توانند انجام بدهند و حرف‌های سطحی و بی‌پشتوانه‌ای که زمان انتخابات زده می‌شود. ایران‌برگر درگیري دو جناح نبود؛ بلکه درگیری شیفتگان قدرت با خِردگرایان بود که همیشه بوده و هنوز هم تازه است. اتفاقا در مناظره‌های این انتخابات هم دکتر روحانی و دکتر جهانگیری جلوی وعده‌های غیرعقلانی و پوپولیستی ایستادند و مثلا گفتند این 250 هزار تومان را از کجا می‌خواهی بیاوری و سعی کردند خودشان هم وعده‌های نشدنی پوپولیستی ندهند... . شاید یکی از دلایلی که مستقیم پا پیش گذاشتم تا تمام‌قد از او حمایت کنم، همین ویژگی محترم او باشد. البته تردیدی ندارم که بیشتر مردم آگاه‌اند که چاپ پول بیشتر، فقط تورم ایجاد می‌کند و مقدار ثروت یک کشور را تغییر نمی‌دهد. همان‌طوری که به مردم نفری 45 هزار تومان پرداخت شد و حالا آن 45 هزار تومان کمتر از 12 هزار تومان ارزش خرید دارد. خوشبختانه در دنیای ورا تکنولوژی امروز، این اطلاعات به شکل وسیع در جامعه پخش شده؛ به‌گونه‌ای‌که دیگر حتی ساده‌ترین مردم را با این وعده‌ها نمی‌توان فریب داد. ما در ایران‌برگر به نقد انتخابات و چالش‌های دموکراسی پرداختیم. اگر به خاطر داشته باشید، در ایران‌برگر آقاي مدیر به روح ملی اشاره می‌کند و می‌گوید مردم ممکن است که قیمه یکی و چلوی دیگری را بخورند؛ اما پای صندوق به کسی رأی می‌دهند که روح ملی‌شان به آنها دیکته می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.