بحران هویت بحران شهری و چند نکته مهم
مهدیه خاکیصدیق- کارآفرین حوزه زنان خودسرپرست
كلانشهرها در همهجای دنیا خصوصیاتی مشترک دارند؛ خصوصیاتی که نیاز به مدیریت دارد و این مدیریت همان اصلی ست که كلانشهرها را از گیرودار بحران خلاص میکند. اما كلانشهر تهران سالهاست با مدیریت نادرست و غیراصولی، بحرانهای فراوانی دارد و با این زیربنا، در آینده نیز خواهد داشت. در چنین وضعیتی است که شورای شهر بهعنوان ناظر و انتخابکننده شهردار، شریک این وضعیت است؛ وضعیتی که حتی از شفافیت در عملکرد نیز طفره میرود. مدیریت شهری در این دو دهه، مدیریتی معطوف به قشر متوسط رو به بالا بوده است؛ مدیریتی که بهجای ساختن ریشهای مستحکم برای شهر، به بزککردن لایتناهی متوسل شده است. بزکی که حتی شهر تهران را از ریخت هم انداخته است. چون اصولی در این بزک بیقواره لحاظ نشده و این ناکارآمدی را به رانتها و تراکمفروشیها و الی آخر اضافه کنید. در این سالها هرچه رنگولعاب قلابی شهر پررنگ شده است، رنگ و رخساره زندگی واقعی پریدهتر شده و روی همچون گچش را نیز میتوان در حواشی شهر و زندگی حاشیهنشینان جست؛ حاشیهنشینان و پابرهنگانی که سهمی در مدیریت شهری و غیرشهری ندارند؛ کودکان کار، زنان بدسرپرست و جامعهای که آمارشان فقط برای کارهای اداری به کار میرود و موجودیتشان گویی محو و بیاهمیت است. این همان نقطه رنجی است که در تناقض با بزک شهر خود را بیشازپیش نمایان میکند. مسائل اجتماعی شهر تهران در کنار آلودگی هوا، ترافیک، برجهای نفسگیر و قسعلیهذا هندسهای را میسازند که ساکنان این شهر راهی جز گمگشتگی و بحران ندارند؛ مشکلات عصبی، روحی، روانی و افسردگیها نیز بخشی ریشه در همین هندسه دارد. مارشال برمن در «تجربه مدرنیته» هنگام صنعتیشدن و بهوجودآمدن شهر را پیوسته با بحران هویت روایت میکند. پس شهر یا كلانشهر تنها مسائلش معطوف به آنچه میبینیم، نیست بلکه همین دیدهها تأثیرات ژرفی بر هویت مردمان شهر دارند. اگر از بحران هویت سخن میگوییم، نمیتوانیم نقش شهری بیقواره را نادیده بگیریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.