خستگی و «اماس» مبتلایان خسته یا خستگان مبتلا؟!
مریم پیمان
«میشنوی؟» صدایم هیچ پژواکی ندارد. دوباره فریاد میزنم؛ «خدایا!» هیچ آوایی شنیده نمیشود، از دل گرفته و سینه غم دارم. تارهای صوتیام حرکتی نمیکنند و صدایی در خانه نمیپیچد و انعکاسی به گوشهایم نمیرسد. اشکهایم صورتم را خیس میکنند و دستهایم بیرمق دنبال دستمالی میگردند. سنگینی نفسی مانده در سینهام بینیام را میسوزاند. «خسته شدم». همین را میدانم که از این نوع از «بودن» خستهام؛ از بودن با «اماس». از همراهداشتن یک برچسب و جور دیگر زندگیکردن. این درد دیگر دوست و همراه من نیست. علتالعلل همه دشواریهاست. دلم عادیبودن را میخواهد. نعمتی به اسم «سلامتی» که خاطره داشتنش را به یاد نمیآورم. دست از سازش کشیدهام و اگر او همچنان به جنگ ادامه بدهد، من جنگ را به رسمیت خواهم شناخت و این نقطه، آغاز پیروزی آن خواهد بود. دلم میلرزد از احتمال شکست و بالابردن پرچم سفید. به قول عاطفه؛ «بدن ما موذی است». اشکهایم بند نمیآیند. امید من کمتر از یک ماه دوام داشت و انگار قرار نیست از دست این درد و تزریقهای مکرر رها شوم. پزشک آزمایشهایی برای تعیین تکلیف تجویز کرده است که حتی از اسم آنها و احتمال جواب منفیشان جرئت رفتن به آزمایشگاه و مرکزی را ندارم. میترسم. میترسم این بار هم مصلحت چیز دیگری باشد و خیر چیزی جز قطع درمان. «بس آرزو که در دل من مرد/ چون عشقهای خام جوانی/ اما امید همره من ماند/ با من نشست در پس زانو/ تنها گریستیم نهانی!». ترس سلولهایم را کرختتر و نشانههای بیماری را قویتر از همیشه کرده است و این روزها به بهانه بهار و خستگی بیشتر در رختخواب میمانم، اما باز هم خستهام، خسته. همه بیماران مبتلا به «اماس» نیاز به استراحت بیشتري از «سالمها» دارند و از زود خستهشدن گلایه میکنند. بیشتر بیماران به بیش از هشت ساعت خواب رضایت نمیدهند و سعی میکنند کارهای روزمره را مثل دیگران انجام دهند و جالب است که بر اساس بررسیها تفاوتی در کاهش خستگی بین چهار یا 11 ساعت خواب وجود ندارد. خستگی برای مبتلایان به «اماس» به دو نوع ذهنی و جسمی تقسیم میشود و خستگی ذهنی به دلیل استرس و افسردگی و خستگی جسمی به دلیل گرما تشدید میشود. به پارچه آرمدار روی تخت بیمارستان نگاه میکنم. صدایی در گوشم میپیچد؛ «مهم نیست. حداکثر کور میشوی!» تلخی مزاح او با هر حرفی از واژگانش در رگهایم جاری میشود. چیزی مثل زهر انتهای گلویم حس میکنم. رنج خشم، غم، نفرت و حسرت همزمان در من تقویت میشود. در ماهیچههایم کرختی موج میزند. دراز میکشم و به قطرههای سرُم نگاه میکنم. توان شمارش آنها را ندارم. چشمهایم را میبندم و از اطرافم دور میشوم. «بیدار شو! یک روز جمعه صبحانه به ما بده!» صدایش، چندین برابر خستهام میکند. پتو را روی سرم میکشم و سوزشی در دستم چشمهایم را باز میکند. خون در لوله سرُم بالا میرود و جاذبه را به بازی میگیرد. نگاه در اتاق میچرخانم. هیچکس در اتاق نیست، جز جسم زنی روی تخت من.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.