حکایت دستمال و قیصریه
حسین حقگو. كارشناس اقتصادی
«بیاخلاقی» و «بیعملی» دو اتهامی است که دو نامزد اصلی اصولگرا به دولت وارد میکنند. این افراد از سوی دیگر مدعی توزیع بیشتر یارانه و کارانه، ایجاد سریعالسیر چند میلیون شغل و ... میشوند. این دو ادعا با یکدیگر سر سازگاری ندارند و در تضاد با هم هستند. اگر رئیس دولت و معاون اول او، آنچنان که این نامزدهای اصولگرا ادعا میکنند بیاخلاق و بیاصولاند، پس چرا با توزیع یارانه و پول بیشتر به مردم رشوه یا حقالسکوت نمیدهند و برای خود محبوبیت نمیخرند؟ سه پاسخ میتوان برای این سؤال متصور بود : 1- دولت و نیروهای حامیاش در ساختار اقتصادی میخواهند تمامی این منابع را مال خود کنند و اکنون نیز این پولها را در جایی بهدور از نگاه مجلس و قوه قضائیه و ... ذخیره کردهاند! 2- دولت توان و عرضه توزیع پول را ندارد و بلد نیست یارانهها را چندبرابر کند و این امر پیچیده در تخصص نیروهای اصولگراست! 3- اصولا پولی وجود ندارد که توزیع شود. پاسخ سوم، قطعا پاسخ صحیح است، چنانکه رئیس مجلس نیز اخیرا به آن اشاره کرد. برایناساس نامزدهای اصولگرا بازی بس خطرناکی را آغاز كرده و هرروز بر آتش آن میدمند؛ دمیدن بر تنور مطالبات و ناکارآمد نشاندادن دولت در شرایطی که امکان پاسخگویی به این حجم عظیم از مطالبات وجود ندارد و پیکره خسته و فرسوده اقتصاد کشور آرامآرام دارد از ویرانی و عملكرد هشتساله دولت قبل کمر راست میکند. بهاینترتیب به نظر میرسد در صورت پیروزی نامزدهای اصولگرا دو امکان که البته هر دو به یک نقطه ختم میشوند وجود ندارد: 1- عمل به وعدههای دادهشده و در نتیجه ورشکستگی کامل اقتصادی به سبب افزایش افسارگسیخته تورم و کاهش شدید رشد اقتصادی و ... بر اثر چاپ اسکناس بیپشتوانه 2- عدم عمل به وعدهها و در نتیجه افزایش شدید نارضایتی و اعتراضات و بحرانهای اجتماعی. عقل حکم میکند که برای یک دستمال، قیصریهای را به آتش نکشیم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.