|

تمایلات ورزشی لوپن و ماکرون شباهتی به هم ندارد

فوتبال علیه «ضد فوتبال»

شرق، سجاد فیروزی: «این موضوع دیگر بر کسی پوشیده نیست که من علاقه خاصی به فوتبال ندارم؛ به‌ویژه اینکه فوتبال حرفه‌ای هم باشد. در این فوتبال پول بی‌خود و زیادی هزینه می‌شود، فجایعش مدام تکرار می‌شود و فسادهایش هم پایان ندارد». این یکی از ده‌ها جمله مارین لوپن، نامزد ریاست‌جمهوری فرانسه است که باید امروز برای نشستن روی صندلی ریاست در «الیزه» با امانوئل ماکرون، مقابله کند. مارین مثل پدرش دل خوشی از ورزش اول دنیا ندارد و همواره در یک دهه گذشته که خودش را به عنوان یک سیاست‌مدار معرفی کرده، با فوتبال و فوتبالی‌ها چالش داشته است. البته صحبت‌های او هرگز بی‌پاسخ هم نمانده است؛ همین چند روز پیش بود که زین‌الدین زیدان، سرمربی فرانسوی رئال‌مادرید عاجزانه از فرانسوی‌ها درخواست کرده بود به لوپن رأی ندهند، همان‌طور که به پدرش رأی ندادند! اینکه فوتبالیست‌ها به‌ویژه آنهایی که اصالتا فرانسوی نیستند، دل خوشی از خانواده لوپن ندارند، تازگی ندارد؛ پدر لوپن بعد از قهرمانی فرانسه در جام جهانی 1998 حاضر به خوشحالی‌کردن نشد و با بیان این جمله که «این فرانسه تیم ما نیست» ترجیح داد به جای دیدن بازی به شنا برود! همان اظهارات جنجالی باعث شد بسیاری در فرانسه علیه او موضع بگیرند و از همان موقع رابطه فوتبالی‌ها با لوپن‌ها تیره و تار شد. مارین هم از آنجا که «نشان» از پدر دارد، بعدها چنین اظهارات جنجالی‌اي را به زبان آورد: «خیلی از این بازیکنان تیم ملی خودشان را متعلق به ملت دیگری می‌دانند و قلبشان برای کشور دیگری می‌تپد». عشق راگبی اینکه مارین و کلا خانواده لوپن علاقه‌ای به ورزش فوتبال ندارند، تنها نشئت‌گرفته از موضوعات نژادی نیست؛ چون مشکل ویژه‌ای که شخص مارین با فوتبال امروزی دارد، هزینه زیادی است که برای آن پرداخت می‌شود. البته مارین هم مثل بسیاری از «راست‌های افراطی» علاقه زیادی به راگبی دارد و از نوع آماتورش حسابی دفاع می‌کند. «این موضوع را قبلا هم گفته‌ام؛ پرداختن به فوتبال و مسائل مربوط به آن کار من نیست. پس نمی‌خواهم از خودم داستان‌هایی سر هم کنم و بگویم فوتبال را دوست دارم. از این شعارها که مثلا بخواهم در تبلیغات انتخاباتی‌ام از آن استفاده کنم. نظرم این است که این صنعت ساخته شده فقط برای پول‌سازی. به همین خاطر است که می‌بینیم مشکلات بازیکنان خارجی را خیلی سریع حل‌وفصل می‌کنند تا بتوانند در این کشور بازی کنند. باید جلوی حجم عظیمی از پول را که صرف پرداخت دستمزد بازیکنان در باشگاه‌ها می‌شود، گرفت». دورویی برای جمع‌کردن رأی؟ لوپن اگرچه در مقایسه با چهار سال قبل کمی نسبت به فوتبال مواضعش نرم‌تر شده ولی هنوز هم برای خیلی‌ها رفتار تازه‌اش علامت سؤال است؛ او در شرایطی این روزها وعده داده که «یک مربی از لیگ فوتبال فرانسه را به عنوان وزیر کابینه‌اش در نظر دارد» یا اینکه «موفقیت و همبستگی فرانسوی‌ها در یورو 2016 را تبریک می‌گوید» که تا همین دو، سه سال پیش رفتار بسیار متناقضی داشته است. نمونه‌اش برگزاری مراسم جشن قهرمانی هواداران پاری‌سن‌ژرمن در سال 2013 بود که منجر به آشوب کوچکی در پاریس شد. در آن زمان نظر لوپن مشخص بود: «برای جلوگیری از چنین مواردی هرگز نباید کوچک‌ترین تورنمنت ورزشی در شهرهای بزرگ فرانسه برگزار شود». این در حالی بود که او در یورو 2016 و زمانی که هولیگان‌های روس در شهر مارسی آشوب به پا کردند، هرگز هیچ اظهارنظری نکرد. هوادار مردمی‌ترین تیم فرانسه در کارزار انتخاباتی فرانسه که امروز ایستگاه پایانی‌اش را تجربه می‌کند، دو نامزد نهایی از همه لحاظ با هم متفاوت هستند؛ فارغ از احزاب متضاد دو کاندیدا، هواداری‌شان از فوتبال هم با یکدیگر از زمین تا آسمان فرق می‌کند. اگر مارین لوپن از فوتبال متنفر است در عوض امانوئل ماکرون، ذوب در این رشته ورزشی است و حتی هوادار المپیک مارسی، مردمی‌ترین تیم فرانسه است. یکی از توییت‌های آخر او هنوز هم ذهن خیلی‌ها را به خود مشغول کرده است: «چرا من طرفدار مارسی هستم؟ چون این تیم من را رؤیاپرداز می‌کند! مارسی اشک من را بارها درآورده. آنها من را هیجان‌زده می‌کنند». ماکرون نه‌تنها در تضاد با لوپن عشق به فوتبال دارد بلکه در تضاد با فرانسوا اولاند که به یکی از تیم‌های پایتخت «رد استار» علاقه‌اش را نشان داد، به سراغ مردمی‌ترین تیم فوتبال در این کشور رفته است. برای فوتبالی‌بودن او همین بس که تا اینجا بیش از60 بازیکن فوتبال حرفه‌ای در فرانسه و خارج از فرانسه از او حمایت کرده‌ و خواسته‌اند که مردم به ماکرون رأی بدهند. امانوئل البته برای اینکه نشان دهد فقط حرف فوتبال را نمی‌زند بلکه در عمل هم چیزی بلد است، در یکی از همین سفرهای انتخاباتی‌اش به «سرسل» خودش را به جوانانی که در محله مشغول بازی فوتبال بودند، رساند و یک پنالتی با آن بغل پای معروفش زد. او البته در صحبت‌های سیاسی‌اش هم بارها از فوتبال و اصطلاحات فوتبالی یاد می‌کند تا نشان دهد چه اندازه این ورزش ملکه ذهنش شده است؛ همین چندی‌پیش بود که از ستاد او این جمله فوتبالی به گوش رسید: «حیات سیاسی دقیقا مثل فوتبال است؛ یعنی باید گروهی بازی کرد وگرنه نمی‌توان برنده شد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.