|

شهر برای زندگی و نه زنده‌ماندن

محسن هاشمی

تأسیس نهاد شورای شهر که پیش‌تر در قانون اساسی پیش‌بینی شده اما مغفول مانده بود، به پایمردی دولت اصلاحات به تحقق پیوست.

شورای‌های شهری با دو مأموریت سترگ؛ برنامه‌ریزی و نظارت بر عملکرد شهرداری‌ها سهم بزرگی در به زیستی و افزایش کیفیت زندگی شهری می‌توانند ایفا کنند. اینک در پرتو تجمیع برگزاری دو انتخابات ریاست‌جمهوری و شوراهای شهر، بیم آن می‌رود اهمیت انتخابات مدنی (غیرسیاسی) در شعاع سیاسی انتخابات ریاست‌جمهوری کم‌رنگ یا وجه سیاسی انتخابات ریاست‌جمهوری به انتخابات مدنی شوراهای شهر تسری و گسترش یابد. این هر دو (کم‌رنگی یا غلبه سیاست بر انتخابات شوراهای شهر) برای داشتن زندگی با کیفیت یا دست‌کم زندگی با آلودگی و تنش کمتر، بسان سم مهلک است. در انتخاب اعضای شوراهای شهر علاوه بر ضرورت داشتن برنامه یا رویکرد مشخص، وجود صداهای مختلف و متنوع حیات شهری که در اقشار مدنی و صنفی و نه الزاما احزاب متجلی است، ضروری می‌نماید. نقش و مشارکت نهادهای مدنی به‌عنوان ضلع سوم اداره جوامع معاصر در پایش و بازخورد و ارائه راه‌حل مسائل مدیریت شهری اقدامی رو به پیش و توسعه‌افزاست. بر این مبنا در تنظیم سیاهه نامزدان انتخابات شوراها توجه به این نهادها و امکان حضور و شنیده‌شدن صدای‌شان بسیار حائز اهمیت است. امروزه مسائل و بحران‌های کلان‌شهر‌های ایران از آلودگی هوا، نبود منابع پایدار مالی شهرداری‌ها، حمل‌ونقل و غیرانسانی‌بودن شهرسازی در توجه مضاعف به خودرو و... آنچنان گره و کلاف سردرگمی شده‌اند که امکان برنامه‌ریزی کلان را از مدیریت شهری برای ایجاد کیفیت شهری ستانده است. این موضوع می‌طلبد تا تنظیم‌کنندگان سیاهه نامزدان انتخابات شوراها نگاه تخصصی و صنفی را بر نگاه سیاسی رجحان دهند. تجربه ناکام شورای نخست و سوم تهران گواه صائب‌بودن این ادعاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.