این «درد» را نهایت صورت کجا توان بست؟
مریم پیمان
آستین پیرهنش را کنار میزند. جای سوزن آزمایشهای متعدد را نشانم میدهد. «قلبم هم کُند میزند. گفت که باید بستری بشوم تا دارو را بخورم». جعبه قرصهایش را به دستم میدهد. «تو هم دیگر آمپول نزن! قرص بخور!» سَرم را ثانیهای بالا نمیآورم. انگار قرار است نهتنها ترکیب دارو را با زلزدن به جعبه کشف کنم، بلکه تمام روزهای مصرف قرص جدید را تصور کنم. سالبهسال، ماهبهماه، هفتهبههفته، روزبهروز و ثانیهبهثانیه زندگی 17ساله با شَک و بودن «اماس» از خاطرم میگذرد. درمانها و داروها، آزمایشها و معاینهها، پزشکها و پرستاران و همراهان و ناهمراهان از مقابل چشمانم رژه میروند. سختیها و شادیها را مرور میکنم. وحشت وجودم را دربر میگیرد. از تغییر داروهایی که سالها به بودنشان عادت کردهام، میترسم. از عوارض جدید هراس دارم و از فکر سختی ترک اعتیاد دارویی مستأصل میشوم؛ «از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود/ زِنهار از این بیابان، وین راه بینهایت» شربت را هم میزند و به رویم لبخند. از دارو میپرسم؛ عوارض، واکنش بدن، ترکیبات و هزار فکر و خیال دیگر. هیچ نمیداند. تنها یک روز دارو را تحت نظر استفاده کرده و حتی یکبار برگه عوارض و تذکرات دارویی را نخوانده است. با ترس نگاهم بین آنفلوانزا، سرگیجه و تهوع دنبال چیزی میگردد. زیر پاهایم خالی میشود؛ این دارو هم عفونت ماندگار ایجاد میکند. همه امیدهایم ناامید میشود. قدم میزنم در اتاق. «من نمیتوانم». نام سرطان مغز استخوان و مرگ در بین پیامدهای دارویی که سالها با آن زندگی کردم، من را به هزیان انداخت، اما امروز دیگر توان تکرار دورههای عفونت بلندمدت را ندارم. هنوز در سبد داروهایم آنتیبیوتیکها جا خوش کردند و با این دارو هم تداخل دارند. ذهن و جسمم را بعد از ماهها، بازیابی کردم. برای هر تغییری در آستانه فصلی گرم آمادگی ندارم، حتی اگر آن تغییر قدمی به سوی سلامتی باشد. لحظهای از فکر ترک تزریق هفتگی امید در رگهایم جاری میشود؛ از این بیم و امید کلافه میشوم. سر به آسمان میگیرم؛ «ای آفتاب خوبان! میجوشد اندرونم/ یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت» بیشتر میخوانم تا از امیدهای نامطمئن پزشک به تغییر داروهایم سر در بیاورم. حجم زیاد داروهایی که با قرص جدید تداخل دارند، ترس را در دلم خانهنشین میکند. جعبه دارو را باز در دستم میگیرم. قیمت دوبرابری آن نسبت به داروی قدیمیام و یکچهارمیاش نسبت به معادل خارجیاش من را به شَک میاندازد. هر چیزی ترس دارد، حتی سلامتی بدون اطمینان. بسته را روی میز میگذارم. «شرایط استفاده از دارو را ندارم. اول باید عفونت را درمان کرد. شاید بعد». به من نگاه میکند و درباره دارو نوید میدهد و از بدیهای داروی قدیمی حرف میزند. میدانم که چه دردها و مشکلاتی را تحمل کردهایم، اما از آینده هیچ خبر ندارم. با امید به من نگاه میکند. «نمیتوانم!» کیفم را برمیدارم و عیادت را نیمهتمام رها میکنم؛ «این» درد «را نهایت صورت کجا توان بست/ کش صد هزار منزل بیش است در بدایت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.