تکو پاتک مناظره
صالح نیکبخت. حقوقدان
دلایل قوی باید و معنوی نه رگهای گردن به حجت قوی نخستین مناظره نامزدهای ریاستجمهوری ایران زمانی برگزار شد که از لحظه آغاز آن، تمهیدات صورتگرفته و اوضاع و احوال حکایت از آن داشت که احتمال تکرار حوادث مناظرههای سالهای گذشته به همان شیوه اندک است ولی تکرار آن به شکل و زبانی دیگر دور از ذهن نیست. نشاندادن عکسهای برخی از اصلاحطلبان که امروز در ایران نیستند، بهگونهای زمینهسازی برای برگرداندن اذهان بینندگان تلویزیون به سالهای گذشته بود تا کنشها و گزینشهای مردم را تحتتأثیر قرار دهد. آنچه از همان لحظههای شروع مناظره چشمگیر بود، نشان از آن داشت که صفحه تلویزیون آرایش دو گروه از هر دو جناح را نشان میدهد. در هر جناح دو نفر تمایل داشتند که از برخورد و تقابل دوری کنند؛ بلکه با توجه به شرایط و اوضاع و احوال و امکانات کشور، برای احراز ریاست مدیریت اجرائی کشور راهکارهای خود را ارائه دهند؛ بدون اینکه هیچکدام برنامهای اعلام یا در پاسخ به هر پرسش طرح خود در موضوع سؤال را بیان کنند. از آنسو دو نفر دیگر آقایان قالیباف و جهانگیری از همان آغاز، مناظره را تبدیل به صحنه حمله و دفاع کردند. هریک در گفتار با زبانی که نشان از پندار و رفتار و سابقه کاری گذشته او بود، تکوپاتک را آغاز کردند. سردار قالیباف با دل پر از برخوردهایی که در روزهای قبل درباره ادعای افزایش درآمد ملی به دوبرابرونیم (که مقتضی رشد سالانه 37/5 درصد است) با او شده بود، با خشم و دلگیری تک کرد و رئیس دولت را مورد حمله قرار داد. یورش او که مستند به وعدههای مشروط دکتر روحانی بود، پاتکهای دکتر جهانگیری و پاسخهای مستدل او را به دنبال داشت که نشان میداد معاوناول بهخوبی از اقدامات دولت در طول چهار سال گذشته آگاه بوده و نواقص اقدامات شهرداری در 12 سال تصدی قالیباف را هم میداند. او بدون اینکه مسائلی مانند واگذاری املاک شهرداری و پلاسکو را به میان آورد و ایجاد حساسیت کند، انگشت روی موضوعاتی در اقدامات شهردار گذاشت که بوده و ناگفته مانده است. آنچه مناظره را در دقایق آخر گرم کرد، نقل بیمورد جملهای از اظهارات مهندس موسوی در انتخابات سال 1388 نشان داد سنجیده سخنگفتن فراموش نمیشود ولی بیمورد نقلکردن آن چون کلوخانداز است و پاداش آن سنگ. قالیباف در مقابل اظهارات سنجیده جهانگیری ساکت نماند و چون از او دستاویزی نداشت مجددا به رئیسجمهور حمله کرد و به وعده روحانی در سال 1392 درباره ایجاد اشتغال برای چهار میلیون نفر استناد کرد. آنچه قالیباف میخواست نشان دهد در صفحه تلویزیون دیده نشد ولی فضای مجازی در اندکزمانی پس از نشاندادن این ورقه سفید به کمک دکتر روحانی آمد و جواب او را داد؛ وعده اشتغال چهار میلیون نفر در آن سال مشروط به ورود 10 میلیون جهانگرد بود که اگر هریک هزارو 300 دلار در ایران خرج کنند با 13 میلیارد دلار درآمد آن میتوان برای چهار میلیون نفر شغل ایجاد کرد و معلوم شد آن گفته، مشروط بود و نامزد خشمگین، تمام گفته رئیسجمهور را ندیده بود. «برای هر دولتمردی در هر گفتوگو و مناظرهای ادب مرد به ز دولت اوست». آنچه در پایان باید گفت: در آستانه روز جهانی کارگر و روز معلم جای توجه به حقوق کارگران و معلمان که بیشترین زحمات و کمترین مزدها را دریافت میکنند. مانند همیشه خالی بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.