|

پيام ظريف به آن‌سو و اين‌سوی خليج فارس

وزير خارجه كشورمان، در يادداشتي به مناسبت روز ملي خليج فارس نوشت: روز ملی خلیج ‌فارس (10 اردیبهشت) فرصتی برای یادآوری اهمیت این پهنه آبی مهم و حیاتی و توجه و پیگیری مشترک مسائل زیست‌محیطی، اقتصادی، سیاسی و امنیتی آن است.اهتمام جامعه و نخبگان کشور به این مناسبت، مایه امیدواری و فرصتی برای ارتقای سطح آگاهی و گفت‌وگو پیرامون چالش‌های موجود در زمینه‌های مختلف و مسئولیت‌های ما برای پاسخ به آنهاست.مناسبت نام‌گذاری این روز، خروج نیروهای پرتغالی از جزیره هرمز و سواحل جنوبی کشور ماست و باید آن را مناسبتی برای گرامیداشت خروج استعمارگران و بیگانگان از منطقه قلمداد کرد؛ اما این آبراه حیاتی کماکان از استمرار مداخلات قدرت‌های بزرگ و نقش مخرب آنها در شکل‌گیری جنگ‌ها و بحران‌ها رنج می‌برد. به همین مناسبت باید بر سیاست پایدار و راهبردی جمهوری اسلامی ایران در تأکید بر توانایی کشورهای منطقه برای اداره مستقل امور و شئون آن پافشاری کرد. کشورهای منطقه قادرند با همکاری یکدیگر، منافع خویش را تأمین کنند و در مقابل تهدیدات از خود محافظت کنند؛ ولی تحقق چنین امری نیازمند توجه به ارزش بنیادین همسایگی جغرافیایی و فرهنگی و حرمت بالای آب و خاک برای همه مردمان این پهنه جغرافیایی و نیز یادآوری تجربه ویرانگر جنگ‌های منطقه و آثار مخرب اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آن است. آنچه به این شواهد و زمینه‌ها اعتبار می‌بخشد، انتخاب مسئولانه و هوشمندانه ماست و این حق مسلم مردمان دو سوی خلیج فارس است که به‌صورت مستقل و بدون دخالت دیگران انتخاب کنند. منطقه خلیج فارس نیازمند همکاری مشترک کلیه کشورهای حاشیه این آبراه حساس به‌منظور ایجاد سازوکار گفت‌وگو و تفاهم برای بهره‌برداری از فرصت‌ها و مقابله با تهدیدها و چالش‌های مشترک و جلوگیری از دخالت‌های مخرب و منفعت‌طلبانه خارجی؛ حفظ و تقویت امنیت منطقه و تضمین آزادی کشتی‌رانی؛ حل‌وفصل مسالمت‌آمیز بحران‌ها و اختلافات براساس احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی، عدم مداخله در امور داخلی، تغییرناپذیربودن مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی و ممنوعیت تهدید و توسل به زور و تلاش برای بهبود شرایط عمومی منطقه و ارتقای شاخص‌های توسعه انسانی و توسعه اقتصادی است. دولت تدبیر و امید با اعتمادبه‌نفس و اتکا به اقتدار ملی و براساس سیاست راهبردی کشور در اولویت‌دادن به روابط با همسایگان، خواهان گفت‌وگو، هم‌فکری و همکاری متقابل برای تأمین منافع مشترک و حل‌و‌فصل بحران‌ها بوده است. تحقق چنین آینده امیدبخشی برای منطقه، مستلزم گذار از رسوبات فکری و سیاسی دوران پسااستعماری و توجه به شرایط و فرصت- تهدیدهای دوران گذار به جهان پساغربی در روابط بین‌الملل است. در این دوران باید انگیزه‌های موقت یکجانبه‌گرایی و تقابل‌جویی را برای دستیابی به منافع پایدار و توسعه متوازن منطقه رها کرد و مانع از آن شد که خلیج فارس به محلی برای منازعات و هماوردی قوای جهانی در فرایند شکل‌گیری عصر پساغربی بدل شود.از سوی دیگر برای حراست از محیط زیست مشترک، نیازمند ایجاد حساسیت و آگاهی نوین هستیم. خلیج فارس با توجه به این حجم وسیع از بحران‌های پيرامونی و آلودگی‌های محیطی، طاقت و ظرفیت درگیری دیگری را ندارد و اختلاف بر سر موضوعات سیاسی و یا تاریخی نباید مانع از توجه به زیست‌بوم مشترک شود. این آبراه، مستقل از مرزهای سیاسی و اختلافات هویتی، میراث مشترک همه ساکنین آن است. نخبگان و فعالان نهادهای مدنی و زیست‌محیطی می‌توانند در فراسوی اختلافات موجود، حول مشترکات فرهنگی و محافظت از زیست‌بوم این آبراه متحد شوند. ما ساکنان آن‌سو و این‌سوی خلیج فارس می‌توانیم با وجود پاره‌ای اختلافات، این آبراه را به دریای دوستی تبدیل کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.