آينه
كبهان مردم از یک سوراخ دو بار گزیده نمیشوند جعفر بلوری: ... دادن وعدههای «آنچنانی» و «نشدنی» برای جمعآوری آرا، همواره یکی از روشهای «آفتزای» مبارزات انتخاباتی، چه در کشور ما و چه در انتخابات سایر کشورها بوده است. «شاید» این روش با سوءاستفاده از شرایط خاص حاکم بر آن کشور در کنار تاکتیکهای خاص رسانهای و کلامی، «جواب» داده و آرای عدهای را هم به سبد فرد ریخته باشد؛ اما بهدلیل غیرمنطقی و غیرعقلانیبودن بسیاری از اینگونه وعدهها که بهاصطلاح «وعده سر خرمن» نامیده میشود، در نهایت، آتش آن دامن وعدهدهنده و مردم را با هم خواهد گرفت. چنین وعدههایی نیز معمولا اقشار خاصی از جامعه را هدف میگیرند که بعضا فریب چنین حرکتهای عوامفریبانه و پوپولیستی را بهراحتی میخورند. وعده معروف صدروزه، فقط یک نمونه از این وعدههای آنچنانی است که دود آن سرانجام، به چشم صاحبان آن رفت طوری که در ماههای آخر ریاستجمهوری مجبور شدند، دادن چنین وعدهای را مانند بسیاری از وعدههای دیگر از اساس تکذیب کنند! اما این وعده شاید، بهدلیل همان «جوابدادن»، شاید هم بهدلیل خالیبودن کارنامه وعدهدهنده، مجددا و برای دور بعدی انتخابات تکرار شده است!...
وطن امروز به «دولتِ نمیشود» نمیشود اعتماد کرد حسین قدیانی: ... از همین روزنامه ما، تا کیهان و سایر رسانههای انقلابی، تا روزنامههای زنجیرهای، تا فضای مجازی، تا سخن توده مردم در هر کوی و برزن و هر کوچه و بازار، همه از رکود و بیکاری و عدم تولید، گلههای بلندبالا دارند، آنوقت رئیسجمهور مملکت معتقد است «رکود نداریم!» آیا میتوان به کسی که اصلا و اساسا معضل را نمیبیند، اعتماد مجدد کرد؟! به کدام دلیل، کاری ندارم؛ بنا به هر دلیل، رئیس فعلی قوه مجریه، منکر وجود رکود در کشور است! آیا به کسی که بزرگترین معضل حال حاضر اقتصاد کشور را از بیخ و بن انکار میکند، باز هم میتوان اعتماد کرد؟! چهار سال دیگر که هیچ، صد سال دیگر هم آقای روحانی، رئیس قوه مجریه باشد، دریغ از معرفی فقط یک مدیر نجومی به دستگاه قضا! چراکه از نظر این دولت، مدیری با دریافتی ماهی صد میلیون و بیشتر، «ذخیره و امانتدار» است! و این همان دولتی است که در شب واریز یارانه به مردم، عزا میگیرد! این «عزا» اما باورم هست که استعاره از عزای بزرگتری است! اصولا هر جا سخن از «کار برای مردم» است، «دولت حرف» عزا میگیرد!
ايران سراب رفاه با وعدههای پوپولیستی احمد توکلی: ... بهطور قطع اینکه تمام مردم یک کشور در رفاه و آرامش و با درآمدهای بالا زندگی کنند، جزء خواستههای تمام دولتهاست. دولتها برای نشاندادن کارایی خود و انجام وظایفی که بر عهده آنها قرارداده است سعی میکنند در کوتاهترین زمان ممکن چنین شرایطی در کشور متبوع خود فراهم کنند؛ اما از چه راهی میتوان به این اهداف دست یافت؟ آیا پایبندی به اقتصاد بهعنوان یک علم و سنجش برنامهها و خواستهها در آن میتواند راهگشا باشد یا اینکه پایبندی به این علم تنها بر مشکلات میافزاید؟ آنچه مسلم است، برای حرکت در بخش اقتصادی باید در ابتدا به منابع و محدودیتهای آن توجه کرد، این قاعدهای است که همواره نشان میدهد که دو ضربدر دو میشود چهار. برایناساس ایجاد اشتغالزایی و درآمد ملی کشور نیازمند الزامات و بسترهایی است که برخی در یک دوره چهارساله شدنی نیست؛ برای مثال براساس اعلام سازمانهای ذیربط ایجاد هر شغل پایدار به 200 میلیون تومان سرمایهگذاری نیاز دارد که برای ایجاد یکونیم میلیون شغل به 300 هزار میلیارد تومان پول نیاز است که اگر آن را به پنج یا شش میلیون شغل برسانیم میزان سرمایه مورد نیاز به یکتریلیونو 200 هزار میلیارد تومان میرسد. این در حالی است که هماکنون کل نقدینگی موجود در کشور یکتریلیونو 85 هزار میلیارد تومان است... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.