|

درباره لادن مستوفي

سوارکاری با دست شکسته

آرش عباسي. نويسنده و كارگردان

14 سال پیش زمانی که هنوز مطمئن نبودم باید چه‌کاره شوم، اما دوست داشتم همه‌چیز را تجربه کنم، از میانه‌های سریال خانه‌ای در تاریکی به‌عنوان دستیار کارگردان رفتم الیگودرز و سر تصویربرداری این سریال حاضر شدم و کارم را به‌عنوان دستیار دوم کارگردان شروع کردم. من قسمت‌های کاشان را نبودم و از بخش الیگودرز به گروه پیوسته بودم. چندروز بعد در بیابان‌های آن منطقه در حال کار بودیم که لادن مستوفی با دست ‌شکسته و گچ‌گرفته‌شده و با آن خنده‌های همیشگی‌اش آمد سر صحنه. از ماشین که پیاده شد، چشمش به اسب‌هایی افتاد که زیر درختی ایستاده بودند. اصولا حیوان که می‌بیند همه‌چیز را فراموش می‌کند. من فکر می‌کنم از معدود آدم‌های روی زمین است که زبان حیوانات را می‌فهمد و ترجیح می‌دهد همه عمرش را با حیوانات بگذراند تا با انسان‌ها. از دور سلام‌وعلیکی با همه کرد و سراغ اسب ماه تابان را گرفت - ماه تابان دختری بختیاری بود که نقشش را بازی می‌کرد- یکی اسب سفیدی را نشانش داد و گفت این اسب قرار است اسب ماه تابان باشد. مستوفی با آن زبان خاص خودش که با همه حیوانات حرف می‌زند خوش‌وبشی با اسب کرد انگار که رفیق چندین‌ساله‌اش را دیده باشد، در حداقل زمان ممکن دل اسب را به دست آورد، سریع پشتش پرید و با همان دست شکسته تاخت. ناگهان همه فریاد زدند که نرو، با آن دست نرو، اما برای کسی که از اساس خیلی به حرف دیگران گوش نمی‌دهد و کار خودش را می‌کند این فریادها اثری نداشت. نهایت کاری که دربرابر عصبانیت دیگران انجام می‌داد همان لبخند همیشگی‌اش بود. در چشم به‌هم‌زدنی دور شد و گردوغباری از او باقی ماند. کاری از دست کسی برنمی‌آمد. او آن لحظه تصمیم گرفته بود بتازد و کسی جلودارش نبود. اسب هم که لذت می‌برد. برای اولین‌بار به کسی سواری می‌داد که زبانش را می‌فهمید. مگر یک اسب چقدر ممکن است خوش‌شانس باشد که به آدمی سواری بدهد که زبان حیوان بفهمد؟ به‌جز آنچه روی پرده سینما از او دیده بودم، این اولین تصویر زنده‌ای بود که از لادن مستوفی در ذهنم حک شده است؛ دختری نترس که با دست شکسته، از اسبش می‌خواهد بی‌امان بتازد؛ بی‌ترس و واهمه و توجه به صداهایی که او را از رفتن بازمی‌دارند. یادم هست آن روزها در هتل جهانگردی الیگودرز اسکان داشتیم. غروب که نور می‌رفت، به هتل برمی‌گشتیم. وقتی همه خسته و کوفته استراحت می‌کردند، مهم‌ترین کار من این بود که واکمن سونی‌ام را بردارم- همان واکمن سونی‌ای که در نویسنده مرده است از آن یاد می‌کنم- بروم در محوطه باز هتل، آنجایی که اطرافش را کوه و بیابان گرفته بود، به صدای مازیار گوش کنم و رؤیا ببافم- همان کاری که فرهاد نویسنده مرده است سال‌ها کرده است- خودم را بازیگری می‌دیدم که به‌ناچار باید دستیار کارگردان باشد و هرروز صبح به زور التماس بازیگرها را بکشاند زیر گریم. یکی از آن بازیگرهای بدقلق هم همین لادن مستوفی بود. صبح‌ها جانم به لب می‌رسید تا بیاید برود زیر گریم. من باید بازی می‌کردم. این‌کاره نبودم، اما هرگز نتوانسته بودم کسی را قانع کنم که بازیگرم و می‌توانم خوب بازی کنم. اصلا قیافه‌ام به این حرف‌ها نمی‌خورد. آن سریال آخرین کاری بود که دستیاری کردم. بعدها تصمیم گرفتم نوشتن را به طور جدی ادامه بدهم. فکر می‌کردم نوشتن بهترین راه رسیدن به بازیگری است. پس تصمیم گرفتم بنویسم و از همه مهم‌تر برای خودم بنویسم. شاید دیگران باور نداشته باشند که من بازیگرم، اما خودم که باور دارم. خودم که هرروز در خیال خودم را بازیگری درجه‌یک می‌بینم. یکی از چیزهایی که بعدها برای خودم نوشتم همین نویسنده مرده است بود، نمایش‌نامه‌نویسی برای یک سوپراستار زن که قرار است برای اولین‌بار کارگردانی کند، فیلم‌نامه نوشته و حالا پیشنهاد می‌دهد خودش نقش اصلی مرد را بازی کند. نمایش‌نامه که تکمیل شد، به فکر بازیگر افتادم. بازیگر مرد که خودم بودم و تردیدی هم نداشتم. از همان سال ۸۲ و سریال خانه‌ای در تاریکی، خبری از لادن مستوفی نداشتم، اما ناگهان یادش آمد و بی‌آنکه یادآوری کنم کجا با هم کار کرده‌ایم متن را برایش فرستادم، خواند و آمد و ماند و کار کرد و همچنان بعد از شش سال هست. با همان لبخند و آرامشش فقط کمی آرام‌تر و کم‌شروشورتر از 14 سال پیش. برای لیلی رحیمی که من نوشته بودم، لادن مستوفی بهترین انتخاب بود. باور نمی‌کنم کسی بهتر از او می‌توانست این نقش را بازی کند. من یک ستاره باوقار در دنیای بازیگری در ذهنم دارم به اسم کیت بلانشت. بازیگر شگفت‌انگیزی که قدرت خارق‌العاده‌ای دارد. اگر در عالم خیال و رؤیا یا حتی در خواب بخواهم دوباره «نویسنده مرده است» را کار کنم و حق داشته باشم بین کیت بلانشت و لادن مستوفی یکی را انتخاب کنم، بدون لحظه‌ای تردید، مستوفی را انتخاب می‌کنم. بس که این نقش مال خودش است. بس که تلاش نمی‌کند بازی کند. بس که تلاش نمی‌کند روی صحنه بازیگر مقابلش را از چشم بیندازد تا خودش به چشم بیاید و عجیب که خودش بیشتر به چشم می‌آید. فقط دلم می‌خواهد کمتر خسته شود. دلم می‌خواهد باز با دست شکسته بپرد بر گرده اسب و بتازد و به همه صداهایی که می‌خواهند متوقفش کنند اعتنا نکند، بتازد و پشت‌سری‌هایش را در گردوغبار گم کند. نمی‌دانم چرا فکر می‌کنم آینده تازه برایش نقشه‌ها کشیده است. مطمئنم نقشه‌های خوبی هم برایش کشیده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.