ما معلمیم، خدا نیستیم
زهرا خماریان. کنشگر رسانهای فرهنگیان
وقتی آدم معلم میشه، اتفاق عجیبی براش میافته که خودش خیلی دیر متوجهش میشه! انگار نقش معلمی رو که میگیری، فراموش میکنی تو یک شخصی، آدمی! رفتارت عوض میشه! گمون میکنی باید طور دیگهای رفتار کنی! ناسلامتی حالا شدی خانم معلم یا آقا معلم! این دگرگونی خیلی هم چیز خوبی نیست! گاهی از انسانبودن دست میکشی! دیگه خودت نیستی! شدی یه چیزی بیشتر از خودت یا کمتر! البته این وسط ابر و باد و مه و خورشید و فلک هم دست به دست هم میدن تا تو آنی شوی که نباید بشوی! معلمها و استادهای خودت، کتب و توصیههای ریز و درشت و بخشنامهای و دستوری از بالا به پایین طوری دستات رو میبنده و ذهنت رو اسیر میکنه که خیلی دیر متوجه میشی یه چیز دیگه شدی! یک بار فراانسانی میشی و تا اوج میری و یک بار رفتارت مایه حیرت! تو این آونگ عرش و فرش مدام در تلاطمی! تو حامل یه عالمه «باید» مطلق میشی! که یا به زور یا به شوق، تو مغزت ریخته میشه! اونوقت تو خودتو موظف میکنی! که رسالت داری! باید همه تلاشتو بکنی! تو مالک مسئلههای بچههایی! تو مالک آرزوهای کودکی آنهایی! پس باید یه چیزایی یاد بگیری، تو کلاسایی شرکت کنی تا تو هم بتونی مثل گذشتگانت برای خودت و بچههایی که بهت امانت داده شدند، یه عالمه «باید» درست کنی و بریزی رو دوش بچهها؛ از کلاسی به کلاسی و نسلی به نسلی! نتیجهاش هم قاعدتا یک چیز بوده! تو خسته، والد خسته و کودکان خستهتر از همه! در گذشتههای نه خیلی دور! هر نسلی از بچهها، در زمینه تحصیلات، موقعیتهای اقتصادی از معلمانشون پیشی میگرفتن؛ اما شاید برای چندمین نسل که مهارتهای علمی و شغلی نه تنها از یک نسل به نسل دیگه برتری پیدا نمیکنه، برابر هم نمیشه، حتی پسرفت هم داشته! واقعا انتظار داریم نسلی که آزادی و اختیارشو گرفتیم و زیر این همه «باید» لهش کردیم، خسته و بیرمقه و ازنفسافتاده! انگیزه دویدن و پرواز داشته باشه! تو مدارسمون چی میگذره! داریم با بچههامون چه میکنیم؟ شاید تو این بازار گرم تبریک روز معلم باید یه بارم از خودمون بپرسیم: داریم با شتاب کجا میریم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.