برای فیروز زنوزیجلالی
آخرين ديدار
پرده اول به آرامش چهرهاش خیره میشوم و دستش را در دستانم میفشارم. نویسنده و برنده جایزه ادبی جلال آلاحمد، در بیمارستان مسیح دانشوری در کمای مصنوعی بهسر میبرد و در حال دریافت تهویه مکانیکی و مُسکنهای قوی است. شرایط بالینیاش را کنترل میکنم و پس از انجام توصیههای لازم به همکاران از بخش خارج میشوم. تهران را در مقابلم میبینم و غباری که آسمانش را احاطه کرده است و من، چقدر دلتنگم. خواب آرامَش من را به یاد لحظههای روزهای قبل میافکند؛ آن هنگام که باوجود شرایط خطیر و درد بسیار، هیچگاه با همکارانم جز با کلام زیبا و آرامِش همیشگی سخن نگفت که حتی در لحظههای قبل از خواب مصنوعی از همکارم که شانهاش را به نشانه همدلی و تسکین گرفته بود قدردانی کرد. به تابلویی زیبا از اخلاقی مینگرم که تاکنون این انسان از روزهای حضورش در بیمارستان به نمایش گذاشته است؛ چنانکه از دلسوزان فرهنگ انتظار میرود. پرده دوم فیروز زنوزیجلالی پس از تحمل دورهای سخت از بیماری درگذشت. باوجود سیر پیشرونده بیماری ریوی و شرایط دشوارش، خبر را نمیتوانم باور کنم. به لحظههایی میاندیشم که قبل از انتقال به واحد مراقبتهای ویژه، بر بالینش، از امید به بهبودی هرچهسریعترش گفتم تا آخرین خاطره از لحظات حضورش در بخش برایم رقم بخورد؛ و او درحالیکه به آسمان مینگریست با معبودش با دستان و نگاهش سخن گفت. یادش گرامی و روحش غریق رحمت ازلی... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.