منتقدان دولت و لزوم واقعگرایی
کوروش الماسی
دولت حسن روحانی از ابتدای تشکیلشدن پیوسته مورد هجمههای گوناگون قرار گرفته است و هرچه بیشتر به انتخابات 96 نزدیکتر میشویم هجمهها تنوع و شدت بیشتری پیدا میکنند. به طور ساده و کلی، منتقدان آقای روحانی و دولت ایشان را میتوان به دو گروه دستهبندی کرد؛ دسته اول؛ منتقدان مخالف دولت؛ مخالفان دولت به چند نکته که موجب ناکارآمدی و بهحاشیهرفتن آنها از صحنه سیاستورزی میشود، توجه ندارند، وظیفه ذاتی سیاستمداران ارائه راهکارهای کاربردی و عملی برای حلوفصل مشکلات گوناگون شهروندان است. اینکه برای ماندن و ایفای نقش در عرصه سیاسی الزامی و ضروری است تا همراه با شرایط و مقتضیات عینی زمانه تحول و تکامل یابند. نظر شهروندان که از صندوقهای رأی بیرون میآید، معیاری برای اعتبار و کارآمدبودن اندیشهها، راهکارها، طرحها و راهبردهای سیاستورزان است. نظر شهروندان که از صندوقهای رأی بیرون میآید یگانه و معتبرترین سنگ محک برای درستی یا نادرستی اندیشهها، طرحها، راهکارها و راهبردهای سیاستورزان است. زمانی که شهروندان با رأی خود عدم رضایت خود را درباره برخی اندیشهها، رویهها، راهکارها و راهبردها سیاسی اعلام کردند، منطقیترین واکنش این است که سیاستورزانی که شهروندان از آنها روبرگرداناند، اندیشهها، طرحها، راهکارها و راهبردهای خود را بازبینی و آنها را مطابق نیازها، خواستهها و تمایلات شهروندان تغییر دهند. دسته دوم سیاستورزانی هستند که با وجود عدم اقبال شهروندان به آنها، با اصرار به اندیشهها، راهبردها و راهکارهای خود دلبستگی نشان میدهند و فقط یک معنی دارد؛ اینکه این بزرگواران توانایی، اراده، خواست، علم، آیندهنگری و واقعبینی الزامی برای تحول و تکامل اندیشهها، راهکارها و طرحهای خود را مطابق با شرایط عینی جامعه و شهروندان ندارند. این بزرگواران، بنابر جبر منطق، محکوم به کناررفتن از صحنه سیاستورزی کشور هستند. البته، سرتاسر تاریخ بشر گواه این واقعیت است که این گروه از سیاستورزان نمیتوانند و نمیخواهند از عرصه سیاستورزی کنار بکشند؛ ازاینرو، با اصرار بر ماندن در عرصه سیاستورزی، صرفا سبب آسیبرساندن به نظام، مديريت، منافع و توسعه ملی میشوند. نتیجه جانبی اصرار بر ماندن این دسته از سیاستورزان با وجود ناکارآمدی آشکار، ازدستدادن پایگاه اجتماعی و دورشدن شهروندان از این دسته از سیاستورزان خواهد بود. منتقدان حامی دولت؛ منتقدان حامی دولت باور دارند دولت در مسیر صحیح حرکت میکند، اما در برخی امور اقتصادی، فرهنگی و... عملکردی ضعیف داشته و معتقدند این کاستیها میبایست سریعتر برطرف شوند. نکتهای که منتقدان حامی دولت ضرورتا باید توجه کنند، اینکه داشتن اراده و صداقت برای حلوفصل مشکلات کافی نیست. روحانی پیوسته با خواستهها، انتظارات، تمایلات و ارادههای متنفذ گوناگون و بعضا متضاد روبهرو است؛ بنابراین، میزان دستاوردهای دولت آن چیزی نیست که آقای روحانی و تیم تحت فرمانشان میخواهند، بلکه مطلوب و ممکنترین دستاوردهایی است که در دادوستدهای سیاسی با نیروها، ارادهها، انتظارات و خواستههای گوناگون و بعضا متناقض به دست میآید. شاید مطلوب و کاربردیترین راهکار و راهبردی که همه حامیان (با انتظارات و اندیشههای گوناگون) آقای روحانی و دولت میتوانند اتخاذ کنند این است که با حمایت بیچونوچرا، یکپارچه و منسجم از دولت، قدرت چانهزنی آقای روحانی در دادوستدهای سیاسی با آنانی را که اهداف و دغدغهای جز امنیت و منافع ملی دارند، افزایش دهند. حمایت از روحانی در انتخابات، یعنی حمایت از یک راهبرد، از یک فضای فعالیت مولد که قابلیت تحقق اهداف و منافع ملی را دارد؛ چراکه تحقق اهداف، اندیشهها، طرحهای سیاسی در یک فضا یا میدانِ مناسب، مهیا میشوند. با درنظرگرفتن ابعاد گوناگون شرایط موجود، راهبرد آقای روحانی مناسبترین فضا یا میدان برای تحقق اهداف، اندیشهها و طرحهای ملی است. دولت حسن روحانی با درنظرگرفتن مجموع شرایط داخلی، منطقهای و جهانی بسیار کارآمد، واقعبینانه، منطقی و به بهترین شکل حافظ امنیت، منافع و توسعه ملی است؛ ازاینرو، حمایت از دولت (راهبرد) آقای روحانی در انتخابات یک وظیفه ملی، اخلاقی و دینی برای همه خردمندانی است که هدف و آرزویی جزء رفاه، سربلندی، آسایش، عزت، توسعه و اقتدار ایرانزمین در ذهن ندارند. پربیراه نیست اگر گفته شود انتخابات، میدان تقابل خرد جمعی با خرد فردی، منافع جمعی و ملی با منافع فردی و گروهی، تقابل آگاهی و جهل، آیندهنگری با کوتهبینی، علم و دانش با بیسوادی و گمراهی و اراده جمعی با اراده فردی/گروهی خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.