داروهای جدید برای موردهای آزمایشگاهی
مریم پیمان
شُک در چشمهایش مینشیند. دستش روی دستگیره شُل میشود. «دروغ میگویی! تو که چيزيت نیست». لبخند از مخفیترین لایههای درونم بیرون میآید و روی صورتم جا خوش میکند. به چند دقیقه نکشیده که همه پرسشها و ابهاماتش را پاسخ میدهم و او از خاطره چندین سال قبل از تشخیص بیماریاش میگوید. چندین پرده و کیلومترها فاصله با یک راز درنوردیده میشود و من با او دوست میشوم، چون هر دو «اماس» داریم. از ترس حتی ديگر به دکتر هم سر نزده است. دوست ندارد باور کند که مردی بیمار است و ممکن است روزی ناتوانی به سراغش بیاید. از تجربه لمسشدن دستهایش و حساسیت به گرما میگوید و فشارهای عصبی منجر به تشدید علائم در پاهایش. خاطره میگوید. به روزهای شاد تولد فرزندانش و موفقیتهایش میرسد و بیتعارف و شاد لبخند میزند و من در دل برای آینده این خانواده شاد نگران میشوم. امید پشت عینک او تقویت میشود و ترس در دل من. انکار بیماری و نشانهها از او و اصرار بر لزوم جدیگرفتن درمان از من. میان خاطرات مفصل او از چهار سال انکار، دستوپا میزنم. هوا گرم شده است. به سبزی درختان سرککشیده از پنجره خیره میشوم و در خود خم؛ «چه درد است این؟ چه درد است این؟ چه درد است؟» شَک در چشمهایش مینشیند. لرزش دستانش بیشتر میشود. «دنبالت میگشتم. ببین! دکترم! این فهرست را برای تغییر آمپول به کپسول داده است». مثل نگاه غریقی به نجاتش به چشمهای من خیره میشود. با تردید به کاغذ کوچکی نگاه میکنم که روی آن هر نوع آزمایش ممکنی از آزمایش خون و اکوی قلب تا امآرای را نوشته و لرزش دستانش در تکتک واژههای روی کاغذ عیان است. «میپرسم، بهت خبر میدهم. دادن این آزمایشها هیچ ضرری ندارد». کمی تعلل میکند. «هزینهاش زیاد است. اگر سر کاری باشد چی؟» چیزی درونم میریزد. به دستهای زمخت، مردانه و لرزانش نگاه میکنم. برای او هزينه هرکدام از آزمایشها سنگینتر از توان پرداخت اوست و اگر داروی جدید در بهبود بيمارياش موفق عمل نکند، آخرین امیدهای یک خانواده به باد خواهند رفت. «از آزمایش خون شروع کن! مطمئن که شدیم، برو سراغ هزینههای بیشتر! اما به این فکر کن که داروی جدید غیرتزریقی در بلندمدت، هم تو را کمتر آزار میدهد و هم هزینه کمتری برایت دارد». با تردید به چشمهای هم نگاه میکنیم. در خودم بیرمق از گرما خم میشوم؛ «چه درد است این؟ چه درد است این؟ چه درد است؟» اینبار هم خبر داروی شفابخشی رسانهها را پر کرده است و بیماران خسته از داروهای کنترل «اماس» را نوید درمان میدهد. داروهای جدید همیشه در نمونههای محدود آزمایش شدهاند و ما مبتلایان به «اماس» ناچار به دلخوشکردن به آنها شدهایم. خسته از بیماری و داروهای سخت و عوارض آنها به داروهای جدید دل میبندیم و چشم انتظار معجزهای برای درمان. ما «موردهای آزمایشگاهی» به انتخاب خود برای تحقیق پزشکی دست به مصرف دارویی جدید میزنیم و عوارض نوی آنها را کشف میکنیم تا دفترچههای عوارض را سنگینتر کنیم و تنها میپرسیم؛ «چه درد است این؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.