سيمينوف 4
احمد غلامي
- یاقوت بلند شو، باز که زانوی غم بغل گرفتی. - من نمیام، با یکی دیگر برو - یعنی چی، یعنی رفیق نیمهراهی؟ - نه، هر کاری میکنم، نمیتوانم کاری را که کردم فراموش کنم. - کدام کار؟ - کشتن همان سرباز را میگویم، خودت را به خریت نزن! - یاقوت! از تو بعید است اینطوری حرف بزنی. - تقصیر خودت است. چرا سیمینوف را دادی دستم، مگر نگفتم این تفنگ شوم است؟ مگر نگفتم این سیمینوف مهیار را کشت و فاروق را بیچاره کرد، نگفتم؟ حالا هم بالاخره نیشش را به من زد... - این حرفها چیه میزنی یاقوت، این اسلحه اگر شلیک کرده تو روی ماشه فشار دادی، اگر به هدف زدی و مخ آن سرباز را ترکاندی نشانهگیریت خوب بوده، چه ربطی به این بیچاره دارد؟ - یعنی میخواهی بگویی من آدم کشتم؟ - یاقوت اینجا جبهه است. اگر دوست نداری بجنگی حرفی نیست، اما اگر نکشی آنها تو را میکشند. - بکشند به جهنم، به درک. بگذار من را بکشند. چرا اسلحه را دادی دستم. - من اسلحه را دادم دستت، ولی خودت شلیک کردی، مگر نگفتی بزنم کنارشان فرار میکنند. خوب بعد تصمیمت عوض شد و یکیشان را از ریخت انداختی. - چرا اینجوری حرف میزنی؟ - چهجوری؟ - من کسی را از ریخت نینداختم. - خیلی خب پسر! ولی گوشکن، تو تیرانداز قابلی هستی، تیراندازی توی خون تو است. - این اولینبارم بود که شلیک میکردم. - میدانم، ولی تمرکزت حرف ندارد، دستهایت نمیلرزد. این یعنی اگر تو بخواهی بهترین تکتیرانداز گردان میشوی. - نه نمیخواهم حاضر نیستم دیگر به طرف کسی شلیک کنم. - خب به آدمها شلیک نکن. بیا چند تا قوطی میگذارم لب خاکریز، به آنها شلیک کن، تا ببینیم چند مرده حلاجی. درخشانی دست یاقوت را گرفت و از سنگر بیرون کشید. چند قوطی خالی کنسرو و یک قوطی پر را برداشت و گذاشت روی بلندی و برگشت و سیمینوف را آورد، مسلح کرد و داد دست یاقوت و گفت: «بزن!» یاقوت سرش را بالا گرفت و گفت: «دست بردار، من دیگر با این اسلحه شلیک نمیکنم». درخشانی گفت: «فقط آن قوطیها را بزن، هر کدام که من گفتم، تا ببینی این اسلحه خودبهخود شلیک نمیکند». یاقوت مردد نگاه کرد. درخشانی برای اینکه او به تردیدش غلبه کند گفت: «بجنب پسر، آفتاب پیرمان را درآورد». یاقوت اسلحه را گرفت. زانویش را زمین زد و از توی دوربین تفنگ به هدفها نگاه کرد. احساس کرد که آدم دیگری شده است. باز احساس ناشناختهای وجودش را پر کرد. مثل وقتی که به آن سرباز شلیک کرد. اول اسلحه را روی بوتهها گرفت تا آنها را بترساند. بعد ترسید؛ ترسید که آنها نترسند و فرار نکنند. اگر یاقوت مطمئن بود که آن سربازها میترسند و فرار میکنند، به آنها شلیک نمیکرد. آنچه او را وادار کرد تا به آنها شلیک کند، ترس خودش از نترسیدن آنها بود. بعد همانطور که از دوربین به قوطی کنسروی زل زده بود، فهمید اگر آدمها از هم نترسند، جنگ تمام میشود. درخشانی فریاد زد: «خوابت برده؟» یاقوت خودش را جمعوجور کرد. درخشانی گفت: «قوطی سمت راست». یاقوت نشانه گرفت و به حکم غریزه نفسش را در سینه حبس کرد و وقتی مطمئن شد درست هدف گرفته است شلیک کرد. قوطی خالی پرید روی آسمان. درخشانی گفت: «حرف نداری پسر، قوطی سمت چپ». قوطی سمت چپ را از وسط به دو نیم کرد. یاقوت احساس کرد تمام بدنش از شوق لبریز شده است. حالا احساس ناشناخته را لمس میکرد. احساسی که گرمش میکرد. احساسی که به او میگفت، هر کاری را بخواهد میتواند بکند. درخشانی گفت: «وسطی!» یاقوت نشانه گرفت و شلیک کرد، قوطی کنسرو پر لوبیا روی آسمان متلاشی شد و دانههای لوبیا روی آسمان به پرواز درآمدند. درخشانی گفت: «دل و رودهاش را ریختی بیرون، لاکردار». یاقوت خندید و به سیمینوف نگاه کرد، بعد دست روی آن کشید. تازه داشت سیمینوف را میشناخت. درخشانی گفت: «آمادهای برویم جلو؟». یاقوت جوابش را نداد. دوباره سیمینوف را لمس کرد و مبهوتِ قد کشیده و دوربین روی شانه آن شد. دوربینی که همهچیز از توی آن وضوح بیشتری پیدا میکرد. یاقوت چشم روی دوربین گذاشت و به سرابی که در دوردستها میدرخشید خیره شد و بیاختیار شلیک کرد. صدای گلوله فضای تهی دشت را شکافت و در خلاء گم شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.