چرا اعتصاب غذا کردهایم؟
مروان برغوثی* . ترجمه: حمیدرضا واشقانیفراهانی
زندان حاداریم، اسرائیل: در مدت 15 سال سرکردن در زندانهای اسرائیل، هم شاهد و هم قربانی مجموعه [اقدامات] غیرقانونی، بازداشتهای خودسرانه و بدرفتاری اسرائیل با زندانیان فلسطینی بودهام. بعد از اینکه از تمام گزینههای موجود ناامید شدم، به این نتیجه رسیدم که جز اعتصاب غذا راه دیگری برای مقاومت در برابر این تجاوزات باقی نمانده است. اعتصاب غذا صلحآمیزترین روش ممکن مقاومت است. رنج را تنها آنان که در آن مشارکت میکنند و دوستدارانشان تحمل میکنند؛ با این امید که معدههای خالیشان و قربانیشدنشان، کمک میکند تا پیامشان بیرون از دیوارههای دخمههای تاریکشان پژواک یابد. دههها تجربه ثابت کرده است که دستگاه استعماری-نظامی سفاک اسرائیل با واردکردن صدمات رنجآور به بدنهای زندانیان، جداکردن آنها از خانوادهها و اجتماعشان و استفاده از ابزارهای تحقیرآمیز، سعی دارد روحیه زندانیان و ملتی که به آن تعلق دارند را بشکند و به انقیاد درآورد. باوجوداین ما تسلیم آنها نمیشویم. دستگاه اشغالگر اسرائیل، نزدیک 70 سال است که به طرق مختلف، حقوق بینالملل را زیر پا گذاشته و از مجازات در برابر اقدامات خود در امان بوده است. اسرائیل علیه مردم فلسطین، اقدام به نقض کنوانسیون ژنو کرده است و [دراینمیان] زندانیان که شامل زنان، مردان و کودکان میشوند نیز مستثنا نبودهاند. فقط 15 سال داشتم که برای اولبار به زندان افتادم. بهزور 18 سالم میشد که بازجویی اسرائیلی درحالیکه عریان ایستاده بودم، پیش از آنکه به بیضههایم ضربه بزند، مجبورم کرد تا پاهایم را باز کنم. از شدت درد بیهوش افتادم و اثر آن زخمی است که جای آن روی پیشانیام باقی است. بازجو که مرا مسخره میکرد، گفت هرگز «بچه»دار نخواهم شد زیرا که آدمهایی مثل من فقط «تروریست» و «قاتل» پس میاندازند. چندسال بعد، دوباره در زندانی اسرائیلی بودم و یک اعتصاب غذا را رهبری میکردم؛ درست زمانی که اولین پسرم متولد شد. بهجای شیرینی که معمولا اینجور مواقع پخش میکنیم، میان زندانیان نمک پخش میکردم. هنوز 18 سالش نشده بود که نوبت او هم فرارسید، بازداشت شد و چهار سال را در زندانهای اسرائیل سپری کرد. بزرگترین فرزندم، اکنون مردی 31 ساله است. من همچنان در زندانم و بههمراه هزاران زندانی، میلیونها فلسطینی و با حمایت بسیاری در سرتاسر جهان، مبارزه برای آزادی را پی میگیرم. چیزی که هست تکبر اشغالگران و ستمکاران و حامیانشان است، که آنان را در برابر این حقیقت ساده کور و کر میکند: زنجیرهای ما، پیش از خود ما درهم شکسته خواهند شد، زیرا که این طبیعت انسان است که نظر به آزادی کند، با هر هزینهای که داشته باشد. اسرائیل بهجای سرزمینهای اشغالی، تقریبا تمام زندانهایش را در داخل اسرائیل ساخته است. با این کار به صورتی غیرقانونی و اجباری شهروندان فلسطینی را به اسارت گرفته است و از این موقعیت برای محدودکردن ملاقات [زندانیان] با خانواده و تحمیل رنج بر زندانیان به وسیله جابهجاییهای طولانیمدت و تحت شرایط غیرانسانی استفاده میکند. اسرائیل «حقوق اولیه» ما را - که تحقق برخی از آنها در اعتصاب غذای قبلی به صورتی رنجبار تضمین شده بود- تبدیل به «امتیاز»هایی کرده است که اداره زندانهایش تصمیم میگیرد از آنها برخوردار باشیم یا محروم شویم. زندانیان و بازداشتشدگان فلسطینی از شکنجه و رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیز و عدم رسیدگی در درمان رنج میبرند و برخی درحالیکه در بازداشت بودهاند به قتل رسیدهاند. براساس آخرین سرشماری کانون زندانیان فلسطینی، حدود 200 زندانی فلسطینی از سال 1967 تاکنون مردهاند. زندانیان فلسطینی و خانوادههایشان همچنان هدف اول سیاستهای اسرائیل مبنیبر تحمیل مجازاتهای دستهجمعی هستند. در طول پنج دهه گذشته، براساس [گزارش] گروه حقوقبشری الضمیر، بیش از 800 هزار فلسطینی -برابر با 40 درصد کل مردان ساکن سرزمینهای فلسطینی- از سوی اسرائیل بازداشت یا زندانی شدهاند. امروزه حدود شش هزارو 500 نفر همچنان محبوسند که برخی از آنان صاحب رکورد غمبار طولانیترین دوره بازداشت در میان زندانیان سیاسی هستند. بهندرت در فلسطین خانوادهای پیدا میشود که با رنج حاصل از زندانیشدن یک یا چند عضو خود مواجه نشده باشد. اسرائیل نظام حقوقی دوگانهای ایجاد کرده است، نوعی آپارتاید قضائی؛ اسرائیلیانی را که علیه فلسطینیان مرتکب جرم میشوند، مصون میدارد، درحالیکه بودن و مقاومت فلسطینیان را عملی مجرمانه میانگارد. دادگاههای اسرائیل خیمهشببازیای از عدالت هستند؛ ابزاری بهروشنی در خدمت استعمار و اشغال نظامی. براساس اعلام وزارت خارجه آمریکا، نرخ صدور رأی به محکومیت برای فلسطینیان در دادگاههای نظامی اسرائیل نزدیک به 90 درصد است. در میان صدهاهزارنفری که از سوی اسرائیل به اسارت گرفته شدهاند، کودکان، زنان، نمایندگان مجلس، کنشگران، روزنامهنگاران، مدافعان حقوقبشر، دانشگاهیان، شخصیتهای سیاسی، نظامیان و اعضای خانوادههای زندانیان حضور دارند و همه اینها یک هدف دارد: زندهبهگورکردن آرمانهای مشروع یک ملت. درعوض و باوجوداین، زندانهای اسرائیل بدل به گهواره جنبش دیرپای «حق تعیین سرنوشت» فلسطینیان شدهاند. این اعتصاب غذای جدید یکبار دیگر مشخص میکند که جنبش زندانیان، قطبنمایی است که جدال ما را راهبری میکند؛ «جدال برای آزادی و کرامت انسانی»؛ نامی که ما بر این گام جدید در پیمودن راه بلندمان بهسوی آزادی نهادهایم. اسرائیل تلاش کرده است تا بر همه ما برچسب تروریست بزند تا تجاوزها و تخطیهای خود را نظیر بازداشتهای خودسرانه گسترده، شکنجه، اقدامات تنبیهی و محدودیتهای شدید، مشروع جلوه دهد. بهعنوان بخشی از تلاشهای اسرائیل برای تقلیل مبارزه فلسطینیان برای آزادی، دادگاهی اسرائیلی در محکمهای سیاسی و نمایشی که از سوی ناظران بینالمللی محکوم شد، مرا به پنجبار حبس ابد و 40 سال حبس محکوم کرده است. اسرائیل اولین قدرت اشغالگر یا استعماری نیست که چنین اقدامات غیراخلاقیای انجام میدهد. هر جنبش ملی آزادیبخشی در طول تاریخ میتواند مشابه چنین اقداماتی را به یاد آورد. از همینجاست که مردمان بسیاری که علیه ستم، استعمار و آپارتاید جنگیدهاند، در کنار ما ایستادهاند. کمپین بینالمللی برای آزادی مروان البرغوثی و همه زندانیان فلسطینی که از سوی شخصیت ضدنژادپرستی، احمد کاترادا و همسرم فَدوی از سلول سابق ماندلا در جزیره روبن آغاز به کار کرد، از حمایت هشت برنده نوبل صلح، 120 حکومت و صدها رهبر، نماینده، دانشگاهی و هنرمند در سراسر جهان برخوردار است. همبستگی آنان، سقوط اخلاقی و سیاسی اسرائیل را نشان میدهد. حقوق [ستمدیدگان] از سوی ستمگران اعطا نمیشود. آزادی و کرامت انسانی حقوقی جهانشمول هستند که از انسانیت جداییناپذیرند که باید همه ملتها و انسانها از آن برخوردار باشند. فلسطینیان استثنائی بر این قاعده نخواهند بود. تنها پایان اشغال به این بیعدالتی پایان میدهد و نشانی از تولد صلح خواهد بود. *از رهبران جنبش فتح
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.