آن مرد با اردیبهشت آمد برای 58 سالگی قیصر امینپور
سهیلا عابدینی : مرا به جشن تولد دعوت کردهاند؛ روز دومین از اردیبهشت. چه اسفندها دود کردیم! برای تو ای روز اردیبهشتی که گفتند این روزها میرسی، از همین راه!
کلاسهای دانشگاه شروع شده؛ درس نقد ادبی، طبقه همکف، کلاس 124. یک سمت تخته کلاس پُر شد از نوشته؛ امکان نقد، فایده نقد، انواع نقد، شیوههای نقد سنتی و نقد نو. سمت دیگر هم پر شد از نقاشی؛ مؤلف، متن، فرامتن، جامعه و مخاطب. دو ساعت گذشت و وقت درس تمام شد. دانشجوها کلاس را خلوت کردند. بانوی میانسالی به سمت میز استاد رفت و از نامونشانش پرسید: «شما قیصر امینپور هستید؟» استاد با لبخندی و سرتکاندادنی جواب مثبت دادند. خانم از کیفش دفتر قطوری بیرون آورد و گفت این مجموعه شعرم است. میخواستم آنها را چاپ کنم. بعد از پرسوجو شما را پیدا کردم و شنیدم در دانشگاه هستید. میتوانم از شما بخواهم برای شعرهایم مقدمهای بنویسید؟ وقتی که جوان بودم شوهرم فوت کرد. با خیاطی بچههایم را بزرگ کردم. الان در دانشگاه مشغول تحصیلاند. آن سالها شبها بعد از کارم شعر میگفتم و زندگیام را در دفتری مینوشتم. حالا میخواهم با این شعرها زندگیام را نشان دهم. استاد امینپور بعد از شنیدن حرفهای آن بانو با طمأنینه توضیح دادند که تابهحال برای کسی این کار را نکردهاند و اصولا حتی برای دوستانشان هم انجام نمیدهند پس او هم این کار را از ایشان نخواهد و از انجامنشدن این کار به قلم ایشان هم ناراحت نشود. بعد گفتند میشود چندتا از شعرهایتان را بخوانید؟ خانم با خوشحالی دفترش را باز کرد و شعری خواند. استاد گفتند یکی، دو بیت شکست وزنی داشت، او شعر دیگری خواند، استاد گفتند خوب تمام نشده بود، خانم دفترش را ورق زد و شعر دیگری خواند. استاد گفتند چند واژه بود که الان دیگر کاربرد ندارد. در آخر هم برای جمع، چند نکته کلی بیان کردند. آن خانم تشکر کرد و رفت. ما هم بههمراه استاد از کلاس بیرون آمدیم و در سالن قدمزنان بحث میکردیم. استاد امینپور پرسیدند به نظر شما این خانم ناراحت شد؟ ما همگی با قاطعیت گفتیم نه استاد؛ چرا ناراحت شود، شما شیوه کار خودتان را دارید. استاد درحالیکه فکر میکردند، گفتند آن خانم آمده بود از من بخواهد برای شعرهایش مقدمه بنویسم، ولی من در مورد شعرش نظر دادم و نکته گفتم، او این را نخواسته بود. ما جواب دادیم استاد شما شعرش را نقد کردید، خودش هم موافق بود با نکتههایی که شما گفتید دوباره شعرهایش را بازبینی کند. در سالن اصلی استاد خداحافظی کردند و همچنان در فکر رفتند. این آخرینباری بود که در درس حضوری استاد در هفته آخر مهر 1386 حاضر بودم. 10 سال از تاریخ آن کلاس میگذرد. نمیدانم دوستان کجا هستند؟ آن خانم شعرهایش را چاپ کرد؟ استاد در ادامه آن فکرها چطور رفت؟ تمام طول راه و تمام این سالها فکرها و حرفهای استاد را با خودم مرور میکنم و به جزوه آن روز، نسبیترین نوع نقد، مراجعه میکنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.