کارکرد آلترناتیو استودیو پروانه
علی بختیاری
درباره فعالیت هنرمندانه پروانه اعتمادی بهعنوان یکی از مهمترین و متمایزترین هنرمندان ایران بسیار گفته و نوشتهاند و حضور نام او در فهرستهای هنری جهانی و آثارش در موزههای مختلف مانند مرکز ژرژ پمپیدوی پاریس، موزه ماکسی رم و موزه هنرهای معاصر تهران، تأییدی بر جایگاه والای این هنرمند در تاریخ هنر است. پروانه اعتمادی در مسیر فعالیت هنرمندانهاش براساس نیاز، رنگ و روغن و پاستل و مدادرنگی و کلاژ تا گرافیک و ویدئو و اینستالیشن را آزموده و همواره هنرمندی حساس به شرایط اجتماعیای که در آن زندگی میکند است. اما وجه دیگری از شخصیت این هنرمند که کمتر راجع به آن صحبت شده و بخش مهمی از رفتار هنرمندانه او در کنار تولید اثر هنری است، مربوط به دورانی است که استودیوی این هنرمند تبدیل به یکی از مهمترین مراکز آموزش هنر در ایران شد. استودیوی پروانه در سال 1360 اولین هنرجوها را پذیرفت و تا دو دهه بعد، این استودیو همواره کارکردی آلترناتیو نسبت به رویکرد فضای آکادمیک داشت. رویکرد کارگاهی پروانه اعتمادی با اعتقاد صنعتگرانهاش نسبت به هنر، فضایی خلاق را برای پرورش استعدادهای جوان به وجود آورد. برخلاف روشهای آموزشی هنرمندانی که در استودیوهای خصوصی خود به آموزش میپرداختند و در عمل زیباییشناسی شخصی خود را تا حدودی به هنرجو تحمیل میکردند، پروانه اعتمادی فضایی باز برای پرورش ویژگیهای شخصی و زیباییشناسی اورجینال این هنرمندان به وجود آورد. درواقع او، بیش از اینکه بر آموزشهای تکنیکال هنرمندانه تأکید کند، سعی بر آموزش سبک زندگی و جهانبینی هنرمندانه به هنرجویانش داشت. فضای پرانرژی و جوان، سفرهای دستهجمعی و برگزاری بسیاری از نمایشگاههای گروهی از کارهای هنرجویانش در ایران و خارج از ایران، این استودیو را که ورود به آن هم ساده نبود، تبدیل به یکی از مهمترین قطبهای آموزشی دهههای 1360 و 1370 کرد. افرادی مانند آویش خبرهزاده، صادق تیرافکن و رضا دانشمیر از هنرمندانی هستند که دوران مهمی از شکلگیری شخصیت هنری خود را از نوجوانی در این استودیو گذراندند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.