|

شکل‌های گفت‌وگو

«عبور از حلقه، از 7:15 تا 8 و دو نمایش‌نامه دیگر»، سه نمایش‌نامه است از دوران تحول نمایش‌نامه‌نویسی آمریکای لاتین که با ترجمه کاظم فرهادی در نشر فرهنگ جاوید منتشر شده است. در پشت جلد کتاب درباره این دوران و درون‌مایه این سه نمایش‌نامه چنین آمده است: «سه نمایش‌نامه‌ای که در این کتاب گرد آمده، مربوط به دوره تحول تئاتر آمریکای لاتین است. نشانه‌های این تغییر که ورای تجربه‌های زیبایی‌شناختی نمایش‌نامه‌نویسان پیشین حاصل آمده بود، از اواسط دهه 1960 آغاز شد. این گروه از نمایش‌نامه‌نویسان با نگاهی تازه به محیط پیرامون‌شان شروع به نوشتن نمایش‌نامه‌هایی از صحنه صحنه زندگی امریکای لاتین کردند که پدیده‌ای غیرعادی و در عین‌حال بسیار موفق به‌نظر می‌رسید، چون نویسندگان این‌گونه نمایش‌ها به تئاتری می‌اندیشیدند که پرشور، لذت‌بخش، تفکربرانگیز و سرگرم‌کننده باشد. مجموعه نمایش‌های این کتاب درباره شکل‌های گفت‌وگو است که در موقعیت و زمان خاص صورت پذیرفته‌اند.» کتاب مقدمه‌ای دارد از مترجم، درباره پیشینه تئاتر آمریکای لاتین و تحول این تئاتر در دهه 60 میلادی که هم‌زمان بوده با ظهور موج نوی سینما در این کشورها. در آغاز مقدمه به ریشه‌های سنت تئاتر امریکای لاتین پرداخته شده و دراین‌باره چنین آمده است: «سنت تئاتر آمریکای لاتین ریشه در دوره جنگ‌های استعماری و تسلط فاتحان بر این قاره دارد. به‌همین‌دلیل، نمایش‌نامه‌نویسی، به‌ویژه در آمریکای اسپانیایی‌زبان، در این چند سده فرازونشیب‌های بسیاری داشته است.» کاظم فرهادی پس از ارائه شرحی از تغییر و تحولات این سنت نمایشی تا دوره انقلاب مکزیک و پس از آن تا آغاز جنگ جهانی اول به تحولی پرداخته است که در دهه بعد از این جنگ در تئاتر آمریکای لاتین اتفاق افتاد. او دراین‌‌باره می‌نویسد: «سرانجام این تحول در دهه بعد از جنگ جهانی اول رخ داد. کوشش‌های آغازین گروه‌های منفرد به جنبشی رو به رشد و فراگیر تبدیل شد که موجب شکوفایی دوباره و تجدید حیات تئاتر آمریکای لاتین شد. این گروه‌های تجربی با فعالیت‌های خلاقانه که گاه با حمایت دولت همراه بود، در صدد برآمدند تا روح زندگی را در تئاتری بدمند که در صحنه حرفه‌ای بی‌رمق مانده بود. ایبسن دیگر تنها نبود، جوانان شیفته تئاتر در آمریکای لاتین در جست‌وجوی خود برای کشف روش‌ها و تکنیک‌های نو، نویسندگانی چون برنارد شاو، پیراندلو، یوجین اُنیل، و بعدها تی.اس.الیوت، برشت، سارتر، آلبر کامو، تنسی ویلیامز و آرتر میلر را کشف کردند. در همه‌جا ترجمه‌هایی از نمایش‌نامه‌های گوناگون توسط تشکل‌های دانشگاهی و جنبش‌های تئاتر کوچک صورت گرفت و نمایش‌نامه‌نویسان ملی‌گرا با نوشتن نمایش‌هایی که از نظر مدت‌‌زمان چندان مورد ستایش و تمجید ملی واقع نشد، واکنش‌هایی را آغاز کردند.» فرهادی پس از شرح این دوره، به دوره‌ای می‌رسد که نویسندگان کتابی که نمایش‌نامه‌هایشان را ترجمه کرده به آن تعلق دارند. در این بخش از مقدمه، درباره نویسندگان این دوره می‌خوانیم: «آنان در پی کشف تئاتری نو، پویا و مبتنی بر نیازهای فرهنگی جامعه، بازنگری انتقادی فعالیت‌های تئاتری در گذشته و نیز شیوه نگرش خود به مسائل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی زیست محیط‌شان را آغاز کردند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.